Dzień 1 Listopada – przypomnienie o powołaniu do świętości

     1 listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Dzień ten kojarzy się dla wielu ze zniczem, z grobem bliskich osób, z cmentarzem, dla innych z wiązanką kwiatów, jeszcze dla innych z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Nawiedzając groby naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, krewnych, znajomych – wierzymy, że już cieszą się oni chwałą w domu Ojca Niebieskiego. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Dzień ten przypomina prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z wierzących, niezależnie od wybranej drogi życia: małżeństwa, kapłaństwa czy życia konsekrowanego jest powołany do świętości. Tej pełni człowieczeństwa nie można jednak osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, czyli dar życzliwości Boga. Ponieważ Stwórca powołuje do świętości wszystkich, także każdemu z nas pomaga swą łaską. Wszyscy otrzymaliśmy dar zbawienia, bo Jezus Chrystus złożył ofiarę za wszystkich ludzi. Od każdego z nas jednak zależy, w jakim stopniu przyjmiemy od Boga dar świętości. Dzień ten ukazuje nam hojność Pana Boga i pogłębia nadzieję, że wszelkie rozstanie nie jest ostateczne, bo wszyscy jesteśmy zaproszeni do domu Ojca.

 Dzień 1 Listopada - przypomnienie o powołaniu do świętości. „Święci, którzy w każdej epoce historii ukazywali światu blask światłości Bożej, są widzialnymi świadkami tajemniczej świętości Kościoła. (…) Aby zrozumieć głębię Kościoła, musicie spojrzeć na nich! Lecz nie tylko na tych świętych, którzy zostali kanonizowani, lecz także na wszystkich świętych ukrytych, anonimowych, którzy starali się żyć Ewangelią pośród zwykłych, codziennych obowiązków. To oni ukazują, czym jest Kościół w swej najgłębszej istocie, a jednocześnie chronią go przed miernością, kształtują od środka, pobudzają do tego, by był oblubienicą Chrystusa bez skazy i zmarszczki.”.
[św. Jan Paweł II, przemówienie z Lukki, 23.09.1989 r.]

     Przypadające 2 listopada Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub rzadziej „zaduszkami”) zdecydowanie różni się od Uroczystości Wszystkich Świętych. Jest to dzień modlitw za tych ludzi zmarłych, których dusze oczekują w czyśćcu na ostateczne spotkanie z Bogiem. Zmarli ci potrzebują jeszcze oczyszczenia, które mogą uzyskać przez modlitwę wiernych i Kościoła. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. Temu celowi służą też ofiary składane w kościołach i na cmentarzach. Są to tzw. wypominki za naszych najbliższych zmarłych, by cały Kościół modlił się za ich zbawienie. Z ambon lub przy ołtarzu odczytuje się imiona zmarłych wypisanych na kartkach i odmawia zwyczajowe modlitwy za wszystkich zmarłych. Nabożeństwo za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

     Razem jednak Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny przypominają prawdę o wspólnocie Kościoła, obejmującej świętych w niebie, pokutujących w czyśćcu i żyjących jeszcze na ziemi. Wśród tych trzech stanów Kościoła dokonuje się, poprzez modlitwę, pamięć czy ofiarę, ciągła wymiana dóbr duchowych. W tej łączności (komunii) wyraża się świętych obcowanie.

     Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Środa 1 listopada 2017 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwą za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Czwartek 2 listopada 2017 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych, a po nim Msza św. (ok. godz. 17:00).

     W dniu Wszystkich Świętych przy wejściu na cmentarz przeprowadzana będzie zbiórka ofiar na pokrycie kosztów remontu ogrodzenia cmentarza grzebalnego. W pierwszym etapie planowane jest przeprowadzenie remontu rozsypującego się muru od strony ulicy Jurajskiej. Bóg zapłać za wszelkie złożone ofiary !

„Proszę was, odmawiajcie różaniec. …” [św. Jan Paweł II]

     Październik to drugi po maju miesiąc poświęcony Matce Bożej. W miesiącu tym przyroda kładzie się powoli do zimowego snu, drzewa tracą liście, co jednoznacznie przywołuje jesień ludzkiego życia i wspomnienie przyszłości w Królestwie niebieskim, w którym króluje Jej Syn i Ona Sama orędując za nami. Październik to miesiąc tradycyjnie poświęcony modlitwie różańcowej.
Różaniec, pierwotnie znany pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny, sięga swoimi korzeniami do XII wieku, zaś sama nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika, uważanego powszechnie za ojca różańca. Szczególnego znaczenia maryjnego nabrał on w XVI w. po słynnej bitwie i zwycięstwie wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką, pod Lepanto w dniu 7 października 1571 roku. Wtedy to papież Pius V, przypisując nieoczekiwane zwycięstwo floty chrześcijańskiej interwencji Matki Bożej wzywanej na różańcu, ogłosił święto Matki Bożej Różańcowej. Oficjalnie dopiero papież Leon XIII w 1885 roku, z racji różańca, ogłosił październik miesiącem maryjnym.

 Różaniec 2017 “W małej izdebce, tuż obok łóżka,
Z różańcem w ręku klęczy staruszka.
Czemuż to babciu mówisz pacierze? 
Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.
Wierzę, że te małe paciorki z dębiny
Moc mają ogromną, odpuszczają winy.
Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy
Ja, grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy.

Ożyło w końcu syna sumienie, 
Przysięgam ci matko, że ja się zmienię. 
Całował zimne swej matki dłonie, 
Twarz łzami zoraną i siwe skronie.
Rzucił nałogi, oddał się Bogu,
Szczęście gościło w ich domu progu.
I codziennie wieczorem, całą rodziną,
Różaniec mówili za matki przyczyną.

[p. Jacek Daniluk – Biała Podlaska – “Różaniec”]

     Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. Tak było w Lourdes w roku 1858, tak było w Fatimie w roku 1917, tak było Meksyku czy Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach. Wynika z tego, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem. Wydawać się może, że różaniec jest modlitwą wyłącznie maryjną i rzeczywiście często tak jest pojmowany. W istocie jednak w jej centrum stoi Chrystus, Jego miłość, którą nas do końca umiłował. Gdy odmawiamy różaniec, to Maryja uczy nas odkrywać i rozumieć Boże tajemnice.

     Różaniec wydaje się być z pozoru zwykłą, długą i nużącą modlitwą. Ale tak nie jest ! Różaniec to nie jest zwykła modlitwa – to sposób na życie.  Odmawiając różaniec oddajemy wszystkie nasze radości i smutki – całe nasze życie – Maryi. Gdy zwracamy się do Niej z ufnością, możemy być pewni, że Ona wstawi się za nami u Swojego Syna – Jezusa Chrystusa. Różaniec jest zatem modlitwą zawierzenia, która kieruje nas przez Maryję do Jezusa. Różaniec czy inne formy pobożności maryjnej, pokazują nam, do jakiego stopnia utożsamiamy się z Bożą logiką. Te proste formy pobożności konieczne są w naszym życiu, zwłaszcza wtedy, kiedy pycha daje mocniej znać o sobie. Jeśli Bóg obdarował nas wieloma talentami: pojętnym rozumem, mocą, wiedzą, mądrością, honorem… to wówczas – być może bardziej niż inni – potrzebujemy praktykowania modlitwy różańcowej z dziecięcą prostotą, ponieważ “Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego (Mt 18, 3).”.

     Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godzinie 16:30, zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

IV Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017

     W dniu 16 września 2017 roku wierni całej Diecezji Sosnowieckiej już po raz 4 pielgrzymowali do Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pielgrzymka diecezjalna jest kontynuacją pielgrzymki Dekanatu Olkuskiego zainicjowanej 16 lat temu przez nieżyjącego już ks. Henryka Januchtę. Tradycyjnie już na Kalwaryjskich Dróżkach nie zabrakło wiernych z naszej parafii oraz naszego księdza proboszcza Mariusza Wróbla. Podobnie jak w ubiegłym roku wyruszyły z naszej parafii 2 autokary (79 osób), w których oprócz naszych parafian znalazło się miejsce dla pojedynczych wiernych z sąsiednich parafii (Parafii pw. św. Małgorzaty w Bydlinie oraz Parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kwaśniowie Dolnym).

 IV Diecezjalna Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017 “Zawsze, kiedy tu przychodziłem, miałem świadomość, że zanurzam się w tym właśnie rezerwuarze wiary, nadziei i miłości, które naniosły na te wzgórza, na to sanktuarium, całe pokolenia Ludu Bożego ziemi, z której pochodzę, i że ja z tego skarbca czerpię. Nawet niewiele dodając od siebie – czerpię… I zawsze też miałem tę świadomość, że owe tajemnice Jezusa i Maryi, które tu rozważamy, modląc się za żywych lub za zmarłych, są istotnie niezgłębione. Stale do nich powracamy i za każdym razem nie mamy dość. Zapraszają nas one, aby tu wrócić na nowo – i na nowo się w nie zagłębić.
[św. Jan Paweł II – przemówienie do pielgrzymów, Kalwaria Zebrzydowska, 07.06.1979 r.]

     Ze względu na padający deszcz uroczysta Msza św. rozpoczynająca pielgrzymkę sprawowana była w Bazylice, a nie przy ołtarzu polowym na placu odpustowym. Uroczystość rozpoczęło przywitanie pielgrzymów dokonane przez Kustosza Sanktuarium – O. Konrada Cholewę. Następnie Ordynariusz naszej diecezji, ks. bp Grzegorz Kaszak przewodniczył Eucharystii oraz wygłosił Słowo Boże. W homilii biskup sosnowiecki podkreślał, że pielgrzymka do Kalwarii ma służyć temu, by uczyć się od Matki Bożej, jak żyć. Zachęcał do tego, by patrzeć ma Maryję jak na matkę rodziny, która troszczy się o to, by dom mógł właściwie funkcjonować. Następnie pątnicy wyruszyli na Dróżki. Wiernym z naszej parafii dane było przemierzać Dróżki Pana Jezusa. W trakcie Dróżek zatrzymywaliśmy się przy wszystkich 28 stacjach, przy których piękne, kruszące serca rozważania prowadził ojciec z zakonu Bernardynów. Kolejne stacje spinały odmawiane dziesiątki różańca, pieśni oraz modlitwy ordynowane przez prowadzącego. Niesprzyjająca pogody w czasie Mszy św. (opady deszczu) uległa znacznej poprawie, dzięki czemu mogliśmy przemierzać Kalwaryjskie Dróżki w przyjemnych warunkach. Po zakończeniu pielgrzymowania zadowoleni zajęliśmy miejsca w autokarach, deklarując jednocześnie chęć powrotu do Kalwarii Zebrzydowskiej za rok, na kolejną Pielgrzymkę Diecezjalną !

     A więc do zobaczenia – 15 września 2018 roku !
A póki co – ks. proboszcz w Cieślinie zaprasza wszystkich na Mszę św. w intencji pielgrzymów i ich rodzin, która odprawiona zostanie w naszym kościele, we wtorek 26 września 2016 roku o godzinie 17:30.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć. (jutro)

 

IV Piknik Historyczny “JURA 1914” w Krzywopłotach

     W sobotę 9 września 2017 roku zorganizowany został w Krzywopłotach IV Piknik Historyczny „JURA 1914”. Organizatorami pikniku, będącego częścią obchodów 103 rocznicy Bitwy pod Krzywopłotami byli: Wójt Gminy Klucze, Ochotnicza Straż Pożarna Krzywopłoty, Sołtys i Rada Sołecka w Krzywopłotach.
     Bitwy pod Krzywołotami rozegrała się na bagnach i łąkach pomiędzy wsiami Załęże, Bydlin i Krzywopłoty na początku I wojny światowej, w dniach 17-19 listopada 1914 roku pomiędzy oddziałami Austro-Węgier i Rosjan. Była to pierwsza z większych bitew stoczonych przez legionistów Józefa Piłsudskiego. Uczestniczyli w niej legioniści z 4 i 6 batalionu 1 Pułku Piechoty Legionów oraz artylerzyści pod dowództwem kpt. Brzozy. Toczona ze zmiennym szczęściem bitwa powstrzymała rosyjskie natarcie, jednak obie strony poniosły w niej dotkliwe straty. Ze 1400 legionistów, w bitwie zginęło 46 żołnierzy, zaś 131 zostało rannych i dostało się do niewoli. Nie bez przyczyny Marszałek Piłsudski nazwał miejsce bitwy “Krzywopłockimi legionowymi Termopilami”.

IV Piknik Historyczny JURA 1914 w Krzywopłotach  “Ten kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości nie jest godzien szacunku teraźniejszości ani prawa do przyszłości.”.
[ Józef Klemens Piłsudski – “Myśli, mowy i rozkazy”]
—————————————————–

“Naród, który traci pamięć przestaje być Narodem – staje się jedynie zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium. Podczas kryzysów – powtarzam – strzeżcie się agentur. Idźcie swoją drogą, służąc jedynie Polsce, miłując tylko Polskę i nienawidząc tych, co służą obcym.”.
[Józef Piłsudski – z przemówienia na zjeździe Legionistów w Kaliszu 07.08.1927 r.]
—————————————————
“Naród, który zapomina o historii własnej Ojczyzny, traci swą tożsamość (…). Naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości.”.
[św. Jan Paweł II]

     Tegoroczny piknik, który miał miejsce w rejonie Wiejskiego Dom Ludowego przy ul. Partyzantów rozpoczął się od powitanie przybyłych gości przez Wójta Gminy Klucze. Następnie wójt gminy oraz przybyli goście złożyli wiązanki kwiatów pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego. Kolejnym punktem programu była uroczysta Msza św. za Ojczyznę sprawowana przez proboszcza parafii w Cieślinie, ks. Mariusza Wróbla. Po zakończonym nabożeństwie ksiądz proboszcz dokonał poświęcenia wzniesionego w ostatnim okresie pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego. Piknik zakończyła rekonstrukcja epizodu Bitwy pod Krzywopłotami.

    Pozostając w podniosłym i patriotycznym nastroju, w które wprowadziła nas homilia podczas Mszy św., pozwólmy na koniec jeszcze raz przemówić słowom naszego wielkiego rodaka, św. Jana Pawła II: ,,Gdy młodzi, szukają autorytetów, niech spojrzą w naszą przeszłość. W naszą chodź trudną historię, ale jakże przebogatą w wielkie wydarzenia. Pozwalające Nam spojrzeć i odnaleźć wzorce, z których w przyszłości Wy i pokolenia młodych, którzy przyjdą po Was, będą mogły czerpać wzór do naśladowania, i większej miłości do miłowania Naszej ojczyzny. Tylko pamięć pozwoli nam, aby te wzory niezłomnych odważnych Polaków, na długo pozostały naszą cechą narodową. Gdyż jako Słowianie, mamy potencjał nie tylko w czczeniu tego co święte, lecz także, byśmy pamiętali skąd wywodzą się nasze korzenie. To święta rzecz, i o niej Wy młodzi pamiętajcie.”   

     Zdjęcia z IV Pikniku Historycznego “JURA 1914” w Krzywopłotach do oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

 

“Kożdy kwiotek woła – weź mnie dzisiej do kościoła”

     Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny obchodzona 15 sierpnia, to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Prawda wiary o wniebowzięciu Maryi obecna jest w wierze Kościoła od V wieku. W VI wieku cesarz bizantyjski Maurycy polecił obchodzenie tego święta w całym Kościele wschodnim, zaś w VII wieku pod wpływem klasztorów wschodnich święto przeniesiono do Kościoła rzymskokatolickiego, ustalając jego nazwę, podobnie jak w prawosławiu, jako Zaśnięcie Maryi Panny. Święto Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zajęło miejsce Zaśnięcia stosunkowo niedawno, dopiero po ogłoszeniu w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) dogmatu wiary Kościoła katolickiego. Stało się to 1 listopada 1950 roku, gdy to papież Pius XII wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych orzeczenie: “powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Papież swoim najwyższym autorytetem przypomniał, potwierdził i usankcjonował to, co od dawna w Kościele było uznawane.
 

Charles Mellin - Asunción de la Virgen (Museo de Arte de Ponce, Puerto Rico)  “Już się anjeli wiesielą,
na niebie słodko śpiewają,
Bo Maryja w niebo jidzie,
radujcie się wszytcy ludzie
Wielebną Matkę ucieszył Anjoł Boży i pozdrowił,
Rzekąc: „Pozdrowienie tobie, już rychło będziesz na niebie”.
Tedy przez wszelkiej boleści umarła Matka miłości,
Syn Matuchny swej duszę wziął, a słodkie pienie jest zaczął:
„Wiesiel się Matuchno moja, juże podź ze mną do raja,
Śpiewajcie wszytcy anjeli, wiesielcie się apostoli.
A gdy ciało pochowali Czystej Panny apostoli,
Jezus przyszedł dnia trzeciego do grobu tako świętego.
Dziewicze ciało obudził Jezus, swoją Matkę wskrzesił,
Rzekąc: „Powstań, namilejsza, nad wszytki panny cudniejsza”.
Swoję Matuchnę Jezus wziął, apostoły jest pożegnał;
Apostoli się radują, anjeli słodko śpiewają.”
[“Już się anjeli wiesielą” – fragm. pieśni z XV wieku]
 

     W polskiej tradycji Uroczystość ta zwana jest również jako Święto Matki Bożej Zielnej. Na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty, poświęca się kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce symbolizują duchową pełnię Maryi, jako „najdorodniejszego ziemskiego owocu”. Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dojrzałym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól. 15 sierpnia to również dzień kulminacji licznych pielgrzymek pieszych, które spotykają się na Jasnej Górze w Częstochowie.

     Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla, że:: “Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”. Jest ono dla nas znakiem nadziei, że my wszyscy, którzy staramy się iść przez życie, wierząc w godność naszych ciał oraz w ich przyszłe zmartwychwstanie, rzeczywiście zmartwychwstania dostąpimy. Przecież naszym Panem jest Jezus Chrystus, który za nas umarł i zmartwychwstał. On z pewnością ma moc i wolę “przekształcić nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3,21). Wniebowzięcie Maryi tę naszą nadzieję zmartwychwstania ożywia i ukonkretnia, a równocześnie zachęca nas do odkrywania na co dzień godności naszych ciał oraz do jej coraz pełniejszego odzyskiwania.

 

XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę

     W sierpniu z wielu miast i miejscowości w Polsce wyruszają na Jasną Górę piesze pielgrzymki. Nie inaczej będzie i w tym roku. Pielgrzymi z naszej Diecezji Sosnowieckiej wyruszą na pielgrzymi szlak do Królowej Polski już po raz 26. Z tej to okazji biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak skierował do wiernych komunikat zapraszający do udziału w pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Oto jego treść:
“Umiłowani Diecezjanie ! Podczas gdy chrześcijanie na całym świecie przypominają sobie orędzie Matki Bożej z Fatimy w 100. rocznicę Jej objawień, wierni w naszym kraju wpatrują się w oblicze Czarnej Madonny z Jasnej Góry z racji 300. rocznicy koronacji Jej wizerunku, a diecezja sosnowiecka świętuje 25. rocznicę ustanowienia, nadeszła pora, by – jak mówił Papież Franciszek – zdobyć się na odwagę i „zamienić kanapę na parę butów, które pomogą iść po drogach, o jakich nigdy nie myśleliśmy”. Szczególną okazją do tego może być XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę – wyjątkowe rekolekcje w drodze, przeżywane w tym roku pod hasłem: „Idźcie i głoście!”. Umiłowani Diecezjanie ! Gorąco zachęcam Was do pielgrzymowaniu do naszej Matki i Królowej. Ci z Was, którzy zdecydują się wyruszyć na pielgrzymi szlak do tronu Królowej Polski, będą mogli to uczynić w następujących terminach:
– od 9 do 13 sierpnia – Pielgrzymka Olkuska Diecezji Sosnowieckiej,
– od 17 do 19 sierpnia – Wolbromska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę,
– od 23 do 25 sierpnia – Pielgrzymka Zagłębiowska,
– od 24 do 25 sierpnia – Piesza Pielgrzymka Parafii Targoszyce oraz Siewierska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę,
– od 3 do 8 września – Piesza Pielgrzymka Jaworznicka na Jasną Górę.
Ci zaś, którzy z różnych względów nie będą mogli fizycznie uczestniczyć w pieszym pielgrzymowaniu, niech w duchowy sposób przyłączą się do wspólnoty pątników. Więcej informacji na temat pielgrzymek będzie można uzyskać w parafiach u swoich duszpasterzy. Niech Jasnogórska Pani wyprasza Wam obfite błogosławieństwo, a patron naszej diecezji św. Brat Albert Chmielowski wspomaga w pątniczym trudzie. Bądźcie dla innych świadkami, że warto być dobrym jak chleb. Wasz Biskup + Grzegorz”.

 

XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę 2017 r.  “Wybierz się, wybierz się razem z nami
Na wspaniały pielgrzymkowy szlak !
Jeśli będziesz szedł wytrwale, to na Jasnej Górze
W Jej obliczu ujrzysz Boga znak !”.

     Pielgrzymka Olkuska rozpocznie się 9 sierpnia Mszą św. o godz. 8:00 w bazylice św. Andrzeja w Olkuszu pod przewodnictwem Księdza Biskupa Piotra Skuchy. Dzień wcześniej, 8 sierpnia, trasę z Jaworzna do Olkusza pokona grupa złota z Jaworzna (Msza św. na rozpoczęcie pielgrzymki dla grupy złotej w kolegiacie św. Wojciecha i Katarzyny w Jaworznie o godz. 7:30), a z Będzina do Błędowa przejdzie grupa Zielono-Czarna (Msza św. na rozpoczęcie w kościele Świętej Trójcy w Będzinie o godz. 8:00), która połączy się z resztą grup 9 sierpnia. Trasa pielgrzymki i jej program będą identyczne jak w roku ubiegłym – kolejne noclegi to Podzamcze, Łutowiec (Msza św. w Trzebniowie sprawowana przez Księdza Biskupa Grzegorza Kaszaka), Złoty Potok i Joachimów. Na Jasną Górę grupy dotrą 13 sierpnia ok. godz. 14:00, a o godz. 19:00 wezmą udział w Mszy św. na Jasnogórskim Szczycie. Pielgrzymi z naszego jaroszowieckiego dekanatu przemierzać będą pielgrzymkowy szlak w grupie “Biało-zielonej”, której przewodnikiem będzie ks. Paweł Stanisz (wikariusz parafii w Kluczach). Na pielgrzymkę zapisywać można się u księdza proboszcza. Koszt pielgrzymki 70,00 zł (ubezpieczenie, transport bagaży, materiały pielgrzymkowe). Spotkanie organizacyjne planowane jest w niedzielę 6 sierpnia br. w kościele w Kluczach, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 16:00.

     Pielgrzymka stanowi odzwierciedlenie naszego ludzkiego życia, które jest nieustannym wędrowaniem. Wędrowaniem z tej ziemi, gdzie nie mamy trwałego mieszkania, do wiecznego celu – domu Ojca w niebie. Serdecznie zapraszam wszystkich do pielgrzymkowego nawiedzenia Jasnogórskiego Sanktuarium i powierzenia Matce Bożej swoich często trudnych spraw, spraw swoich rodzin, a jednocześnie do nabrania siły i umocnienia w wierze.

     Zdjęcia z XXVI Sosnowieckiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę do oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

Budujemy nową plebanię

     Istniejąca obecnie plebania to prawie stuletni drewniany budynek. Została ona wybudowana w latach 1921-1923 ofiarnością i staraniem pięciu wiosek: Cieślina, Golczowic, Krzywopłot, Kwaśniowa Górnego oraz Kwaśniowa Dolnego (zwanego wówczas również Kwaśniowem Dworskim). Miejscowości te dekretem biskupa kieleckiego z dnia 17 maja 1921 roku zostały odłączone od parafii w Chechle i utworzyły filiał parafii w Bydlinie, do czasu przygotowania mieszkania i utrzymania (przeznaczenia gruntu) dla przyszłego proboszcza.

     Upływający czas odcisnął swoje piętno na stanie technicznym drewnianego budynku. Przeprowadzane w latach 1982-1983 (staraniem ks. dr Jerzego Króla) oraz w latach 2007-2012 (staraniem ks. Leszka Kapeli) remonty pozwoli częściowo zatrzymać degradację budynku plebanii. Jednak były to tylko półśrodki. Konstrukcja drewniana ścian stawała się coraz bardziej zmurszała, belki praktycznie zaczęły się rozsypywać. Wyniki oględzin oraz przeprowadzona analiza pokazały bezzasadność i nieopłacalność dalszych remontów. W końcu ubiegłego roku na wspólnym spotkaniu sołtysów wszystkich miejscowości tworzących parafię podjęta została decyzją budowy nowej plebanii.

     W miesiącu kwietniu 2017 roku opracowana została koncepcja i ogólny projekt przyszłej plebanii. Zostały one pozytywnie zaakceptowane przez Komisję ds. Sztuki Sakralnej Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu. Aktualnie opracowany jest szczegółowy projekt budowlany, który będzie podstawą do wydania pozwolenia na budowę i innych niezbędnych uzgodnień. Poniżej możemy zapoznać się z wizualizacją budynku nowej plebanii. 

     Wyzwanie przed którym stanęła nasza parafia nie należy do łatwych. Jest to olbrzymie przedsięwzięcie, wymagające wiele trudu i pieniędzy. Dlatego też konieczne jest wsparcie modlitewne i finansowe mieszkańców naszej parafii, wszystkich ludzi dobrej woli. Ofiary na budowę nowej plebanii możemy przekazywać w sposób tradycyjny (na tacę, bezpośrednio księdzu proboszczowi lub w kopercie), albo przelewem na konto bankowe parafii:

Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM
ul. Jurajska 59
32-310 Cieślin
Nr konta: 68 8450 0005 0000 0000 4167 0002

     Skorzystanie z formy przelewu bankowego jest najbardziej korzystne, gdyż dzięki niemu możemy skorzystać z ulgi podatkowej na cele kultu religijnego. Przekazana darowizna na rzecz kultu religijnego, zmniejszy nasze obciążenie podatkowe, a my przyczynimy się do budowy nowej plebanii. Darowizna przeznaczana może być w formie pieniężnej i niepieniężnej. Z ulgi tej mogą skorzystać podatnicy rozliczający się na zasadach ogólnych, a więc m.in. zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, osiągający przychody z umów zlecenia, o dzieło, kontraktu menedżerskiego, a także z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych. Ulga ta nie przysługuje natomiast w odniesieniu do dochodów z działalności gospodarczej opodatkowanych „liniowo”. Poczynioną darowiznę odliczamy od osiągniętego dochodu w rozliczeniu rocznym PIT, zaś kwota odliczenia nie może być wyższa niż 6% rocznego dochodu podatnika (10% w przypadku osób prawnych). Najważniejszą kwestią jest należyte udokumentowanie faktu przekazania darowizny. W przypadku darowizny pieniężnej będzie nim dowód wpłaty na rachunek bankowy, na którym powinny znaleźć się dane identyfikujące darczyńcę i obdarowanego – czyli dane własne oraz dane i adres parafii. Bardzo istotne jest odpowiednie wypełnienie tytułu płatności. Używamy to słowa “darowizna” wpisując najprościej: “Darowizna na cele kultu religijnego”.
Przykładowe osoby mieszczące się w pierwszym progu podatkowym i osiągające dochód roczny przykładowo 70 tyś. zł, mogą teoretycznie przeznaczyć na darowiznę 4,2 tyś. zł (6% dochodu). Przekazując na darowiznę kwotę 250 zł i następnie w rozliczeniu rocznym dołączając wypełniony załącznik PIT/O pomniejszamy swój dochód o 250 zł. Skutkuje do zwrotem nadpłaconego podatku w kwocie 19% dokonanej darowizny, czyli kwoty 47,50 zł. W przypadku osób osiągających dochód z drugiego progu podatkowego ten zwrot będzie odpowiednio wyższy.

     Wprawdzie wiele rodzin żyje dziś bardzo skromnie, ale jednocześnie daleko nam do położenia naszych przodków sprzed wieku. Budując kościół i obecną plebanię zmagali się oni nie tylko z nędzą i bezrobociem, lecz także z wojną oraz z epidemiami chorób zakaźnych. Miejmy nadzieję, że tak jak nasi ojcowie i dziadki podołamy temu wyzwaniu. Tym bardziej, że nie brakuje pośród nas ludzi dobrej woli, którzy zechcą przyjść z pomocą, bo przecież “hojnego dawcę Bóg miłuje”. Otwierajmy dla siebie nawzajem swoje serca, pomagajmy sobie i realizujmy przykazanie miłości. Nie zapominajmy o modlitwie w tej sprawie, niech czynią to głównie osoby starsze i cierpiące. Budowa plebanii niech będzie sprawą przede wszystkim naszej wiary. Niech to dzieło Boże łączy naszą parafię i zbliża nas do Boga. Twórzmy dobry klimat wokół tej sprawy. Tego sobie życzmy nawzajem ! Serdeczne BÓG ZAPŁAĆ wszystkim wspomagającym modlitwą lub datkiem pieniężnym nasze przedsięwzięcie !

“Zagrody nasze widzieć przychodzi, I jak się dzieciom Jego powodzi.”

     Powyższe słowa z pieśni Eucharystycznej bardzo pasują do uroczystości Bożego Ciała, kiedy to rzesze wiernych wychodzą w procesjach – w miastach i wioskach – aby niejako “pokazać” Chrystusowi miejsca swego codziennego życia i pracy, a także by wyznać wiarę w Jego Eucharystyczną obecność. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwane Bożym Ciałem) jest to święto obchodzone przez katolików ku czci Najświętszego Sakramentu. Obchodzone jest zawsze w czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, 60 dni po Wielkanocy.

     Boże Ciało to jedno z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim, sięgające swoimi początkami do przełomu XI i XII wieku. W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto biskup Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV wieku było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono nieco później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75, zaś w Polsce pierwsze procesje eucharystyczne zaczęto odprawiać w XIV wieku, w Płocku i we Wrocławiu.

Boże Ciało 2017 “To czyńcie na moją pamiątkę.
No to czynimy: Gromadzimy się wokół stołu
i odprawiamy Ostatnią Wieczerzę w kształcie
liturgicznym. I w ten sposób uczestniczymy
 w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, w Jego życiu.
To czyńcie na moją pamiątkę. Gromadźcie się!
przy stole moim! I nie po próżno, ale by radować sie
z wszystkimi, którzy są radośni, by pocieszać
tych wszystkich, którzy są smutni.”

  [“Wziął chleb i dawał im” – ks. M. Maliński]

     Obecnie pełna nazwa uroczystości Bożego Ciała to święto Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Do czasu reformy soborowej istniało osobne święto ku czci Najdroższej Krwi Chrystusa. Reforma liturgii z roku 1969 złączyła uroczystość Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa z uroczystością Bożego Ciała, automatycznie znosząc dotychczasowe święto z 1 lipca. Eucharystia to bowiem Najświętsze Ciało i Najświętsza Krew Pana Jezusa. Do roku 1955 obowiązywała oktawa Bożego Ciała. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy. Na zakończenie oktawy kultywowany jest do dzisiaj zwyczaj przynoszenia do kościoła wianków z ziół i kwiatów, które po poświęceniu przez kapłana zabierane są do domów. Wianki poświęcone w czasie oktawy Bożego Ciała są symbolem ludzkiej pracy, a także darów od Boga, które służą ludziom i wszelkim istotom na ziemi. Dawniej zawieszano je na ścianie, by chroniły od choroby i nieszczęść.

     W uroczystość Bożego Ciała powracamy do owego “Czwartku”, który wszyscy nazywamy “Wielkim” — do dnia, w którym Odkupiciel po raz ostatni obchodził Paschę z uczniami: była to Ostatnia Wieczerza — dopełnienie żydowskiej wieczerzy paschalnej i początek liturgii eucharystycznej. Dlatego Kościół już przed wiekami wybrał czwartek, by obchodzić uroczystość Bożego Ciała — święto adoracji, kontemplacji i uwielbienia. Święto, podczas którego Lud Boży gromadzi się wokół najcenniejszego daru pozostawionego nam w dziedzictwie przez Chrystusa, wokół Sakramentu Jego obecności, i wielbi go, chwali w pieśniach, niesie go w procesjach ulicami miast i wsi.

     Uroczysta procesja Bożego Ciała rozpocznie się w naszej parafii w czwartek 15 czerwca 2017 roku, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 9:00 i skieruje się ulicą Jurajską w kierunku Bydlina. Ołtarze poszczególne miejscowości przygotowują w tradycyjnie ustalonych miejscach, zaś do udziału w procesji zapraszana jest cała asysta: panie z Kół Gospodyń Wiejskich, strażacy, mężczyźni do niesienia chorągwi, dzieci pierwszokomunijne, dziewczynki do sypania kwiatów, ministranci oraz wszyscy wierni.

     Zdjęcia z tegorocznych uroczystości Bożego Ciała, którym przewodniczył ks. dr Paweł Pielka, do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

Odpust Parafialny św. Stanisława BM po raz 100 w murach naszego kościoła

     99 lat temu biskup kielecki Augustyn Łosiński wydał w dniu 05.04.1918 roku dekret zezwalający na odprawianie Mszy św. w murach nowo wybudowanej świątyni w Cieślinie. W dokumencie napisanym w języku łacińskim czytamy:
“Augustyn Łosiński
Z Bożego Miłosierdzia i łaski Stolicy Apostolskiej Biskup Kielecki Magister Św. Teologii
Odp. Przewielebnemu Leonowi Brykalskiemu, proboszczowi w Chechle, pozdrowienie w Panu.
Wyrażamy zgodę na to, by dla wygody duchowej mieszkańców wsi Cieślin w parafii Chechło wolno było Tobie lub innemu przez Ciebie wyznaczonemu kapłanowi w kaplicy publicznej w Cieślinie, przyzwoicie ozdobionej/zaopatrzonej, na należycie konsekrowanym ołtarzu przenośnym, przy zapalonych świecach woskowych, sprawować Najświętszą Ofiarę. Zgoda ważna będzie przez 10 lat.
Chcemy, by niniejszy dekret […] umieszczono na ścianie wspomnianej kaplicy do informacji odprawiających [Mszę]. Na poświadczenie powyższego itd.
Wydaliśmy w Kielcach, 5 kwietnia 1918 roku.
Wikariusz Generalny, Kanonik Katedralny.”
Pierwszą Najświętszą Ofiarę sprawował proboszcz ze Strzegowej ks. Jan Flis w uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Biskupa i Męczennika w dniu 08.05.1918 roku. Tegoroczne uroczystości, które odbędą się w dniu 07.05.2017 roku, będą zatem obchodzone po raz 100 w murach obecnej świątyni. Należy przy tym pamiętać, że uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława obchodzone były w Cieślinie, w istniejących tutaj wcześniej kaplicach, już od niepamiętnych czasów. Możemy o tym przeczytać w Historii Parafii

Odpust Parafialny 2017 ” … Kościół otrzymał od Chrystusa władzę odpuszczania grzechów w Jego imię, jest zatem w świecie żywą obecnością miłości Boga, który pochyla się nad każdą ludzką słabością, aby ogarnąć ją swoim miłosierdziem.
Właśnie przez posługę swojego Kościoła Bóg okazuje swoje miłosierdzie światu, udzielając mu cennego daru, który od bardzo dawna nosi miano “odpustu” .”

  [Jan Paweł II bulla “Incarnationis mysterium”, 2000 r.]

     Odpust Parafialny to święto patronalne kościoła parafialnego przeżywane przynajmniej raz w ciągu roku liturgicznego przez każdą parafię. W tym dniu w sposób szczególny czci się patrona parafii, czyli są to jakby imieniny parafii. Aktualnie po Soborze Watykańskim II sprawę parafialnych odpustów regulują zwykle synody poszczególnych diecezji. Zazwyczaj podkreślają one, że święto patronalne kościoła parafialnego należy obchodzić uroczyście, zachowując dotychczasowe zwyczaje parafialne. Należy także dążyć do wyrobienia właściwego zrozumienia odpustu u wiernych. Wymaga to skierowania całej uwagi duszpasterskiej na przeżycie duchowe święta patronalnego parafii. Zachęca się do korzystania z Sakramentu Pokuty, uczestnictwa we Mszy św., procesji oraz innych modlitwach dziękczynnych i błagalnych. Główna Msza św. celebrowana w odpust powinna być ofiarowana za wszystkich parafian. Została zachowana praktyka udzielania odpustu związana z uczestnictwem w uroczystościach parafialnych. Dla uzyskania odpustu wymagane są zwykłe warunki, czyli stan łaski uświęcającej, odmówienie modlitwy Ojcze nasz i Wierzę w Boga oraz modlitwy w intencjach Ojca Świętego. Wszystkie inne zwyczaje i praktyki zewnętrzne związane z parafialnym odpustem mają znaczenie drugorzędne.

     Odpust parafialny to przede wszystkim święto wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. W końcu daje okazję poznania świętego patrona parafii i uwielbienia Boga za jego orędownictwo i opiekę. Świętowanie odpustu parafialnego przypomina także o powołaniu do świętości każdego chrześcijanina.

     Główne uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława BM odbędą się w niedzielę 7 maja 2017 roku o godz. 12:00. Po Mszy św. koncelebrowanej przez ks. Jana Jagiełkę i ks. dr Pawła Pielkę odbędzie się procesja eucharystyczna wokół kościoła, a następnie tradycyjna procesja wyruszy do figury św. Stanisława oraz do źródełka z figurą św. Jana Nepomucena.

“Już się zbliżył miesiąc maj, …”

    Maj to dla wielu najpiękniejszy miesiąc roku, w Kościele zaś to okres szczególnej czci Matki Bożej. W Polsce żywa jest tradycja gromadzenia się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych na Nabożeństwach Majowych, nazywanych „majówkami”. Podczas tych nabożeństw odmawia się lub odśpiewuje Litanię Loretańską (będącą hymnem na cześć Maryi) oraz modlitwę „Pod Twoją obronę”. Modlitwom tym towarzyszą przepiękne w swojej treści i melodyjności pieśni poświęcone Matce Bożej. W niektórych miejscowościach, zgodnie z przyjętą tradycją, w czasie tych nabożeństw czytane są rozważania, zaś zgromadzeni wierni odmawiają także Różaniec Święty, a całość często kończą Apelem Jasnogórskim. Nabożeństwo Majowe w kościołach odprawiane jest z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Modlitwy majowe zmienią nie tylko nasze serca, ale także nasz krajobraz: w maju przydrożne kapliczki, figury Matki Bożej rozsiane w tysiącach miejsc przystrajane są kwiatami, wieńcami; przy nich gromadzą się wierni, by modlić się, śpiewać.

     Historia Nabożeństw Majowych sięga V wieku, gdy to na Wschodzie ludzie zaczęli się gromadzić i śpiewać pieśni na cześć Matki Bożej. W Kościele zachodnim dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc maj poświęcić Maryi. W Polsce pierwsze Nabożeństwo Majowe wprowadzili w 1838 roku jezuici w Tarnopolu, zaś po około 30 latach stało się ono popularne w całym kraju.

Matka Boża Fatimska “Już się zbliżył miesiąc maj,
Już rozkwita ziemski raj.
Dziś swej Matce i swej Pani
Każdy cześć i chwałę daj.
Ptaszęta się radują,
Maryi wyśpiewują,
Bo i one Matce Bożej
Wdzięczność swą okazują.
Łąki, pola i gaje,
Wszystko Jej cześć oddaje,
Bo, co tylko jest na ziemi,
Jej opieki doznaje.
Wszystkie miasta z wioskami,
Brzmią Maryi pieśniami.
I każdy z pokorą woła:
Módl się, Matko, za nami.
I my, śliczna Jutrzenko,
O, Najświętsza Panienko,
Do Ciebie się uciekamy,
Błogosław nas swą ręką.”

  [“Już się zbliżył miesiąc maj” – pieśń tradycyjna]

     W czasach obecnych, gdy nasza wiara tak często wystawiana jest na próbę różnorodnych pokus, gdy jej fundamenty podkopywane są przez wrogów Kościoła, gdy człowieka dosięga zwątpienie, potrzebne są zdecydowane świadectwa. W tych wymagających od człowieka zdecydowanej deklaracji czasach z pomocą przychodzi Matka Boża. Przez uczestnictwo w majowym nabożeństwie, jego scenerii i prostocie, można znaleźć odpowiedź na bardzo wiele wątpliwości, odnaleźć i odbudować korzenie swojej wiary, nawiązać szczerą więź z Jej Synem – Jezusem Chrystusem.

     Nabożeństwo Majowe to spotkanie z Matką Boga i z Nim samym. To możliwość zawierzenia Jej całej swojej życiowej codzienności, zasupłanych problemów i pogmatwanych dróg. Trzeba pójść do Niej, opowiedzieć jej o tym, zaufać Jej w każdej sprawie. Na pewno zawsze przytuli nas do swojego Serca, pośpieszy z pomocą, wyprowadzi na właściwą drogę.

     Nabożeństwo Majowe w naszym kościele codziennie w miesiącu maju po południowej Mszy Św. – w dni powszednie po Mszy św. o godz. 17:30, zaś w niedziele po Mszy św. o godz. 16:00.

154 rocznica Bitwy pod Golczowicami

     22 kwietnia 1863 roku pod Golczowicami stoczona została bitwa pomiędzy oddziałem kpt. Anastazego Mossakowskiego a rosyjskim oddziałem jazdy i rotą piechoty dowodzoną przez rosyjskiego księcia generała majora Aleksandra Szachowskiego, naczelnika wojennego powiatu olkuskiego. Była to jedna z niewielu zwycięskich potyczek powstańców stoczonych w trakcie proklamowanego w dniu 22 stycznia 1863 roku przez Tymczasowy Rząd Narodowy Powstania Styczniowego. Było to największe powstanie narodowe, w którym sprzeciwiono się władzom carskim. Za stawienia oporu caratowi przyszło Polakom zapłacić słoną cenę. W trakcie walk dziesiątki tysięcy ludzi oddało życie za Ojczyznę. Kolejne setki cielono do armii carskiej bądź stracono. Tysiące Polaków zostało zesłanych na Sybir, skąd zdecydowana większość nigdy nie wróciła. Także tysiące rodaków przesiedlono, skonfiskowano ich cały dobytek. Niezwykle brutalne represje nie zabiły ducha w narodzie, a wręcz przeciwnie, wzmocniły świadomość Polaków. Jeszcze mocniej karmiły marzenie o wolności. Dzięki powstaniu styczniowemu kolejne pokolenia zdobyły nowych bohaterów, a wydarzenia powstańcze wzmacniały w nich siłę w walce o wyzwolenie, które miało nadejść za niespełna pół wieku.

154 rocznica Bitwy pod Golczowicami 2017 r. (22.04.2017)  “Powiedzą ludzie roztropni: ale powstanie się nie udało. Czy nie lepiej było żyć spokojnie w pracy organicznej, budować, naprawiać drogi, uprawiać ziemię, rozwijać techniczne urządzenia, poprawiać ekonomiczny byt narodu, spokojnie, cicho? Niewątpliwie, byli zwolennicy i takich kierunków. Wiemy, że i dzisiaj istnieją narody, które stawiają to sobie za ideał. Osiągając ideał pragmatyczny, pozytywny, realny, dotykalny, ideał pełnej misy chleba, coś jednak przy tym zatracają, na jakimś odcinku ubożeją. Jesteśmy świadkami życia wielu narodów dostatnich, które zagubiają wrażliwość na swoje dzieje ojczyste, na przeżycia narodowe, na poczucie wspólnoty z narodem. (…) Najbardziej zubożonymi i niewolniczo przytrzymanymi za skrzydła ducha są takie narody, które postawiły sobie zbyt wąski ideał. Jest to przeciwne naturze człowieka, która jest bardzo wszechstronna (…).
 
[ks. Prymas kard. Stefan Wyszyński fragment kazania wygłoszonego w stulecie powstania styczniowego w kościele św. Krzyża w Warszawie, 27 stycznia 1963 r.]

     W sobotę 22 kwietnia 2017 roku w Golczowicach zorganizowane zostały przez Wójta Gminy Klucze oraz Sołectwo Golczowice obchody 154 rocznicy Bitwy pod Golczowicami. Ze względu na niesprzyjającą pogodę główne uroczystości przeniesione zostały na plac przy Świetlicy Wiejskiej w Golczowicach. Uroczystości przy drewnianym krzyżu z pamiątkowym obeliskiem upamiętniającym zwycięska bitwę stoczoną pod Golczowicami ograniczyły się do złożenia wieńców i wiązanek kwiatów przez przybyłe delegacje. Na placu przy świetlicy uroczystości rozpoczęły się od uroczystej Mszy św., którą sprawował proboszcz Parafii pw. Św. Stanisława w Cieślinie ks. Mariusz Wróbel. W wygłoszonej homilii powrócił on do historii tamtych dni, historii która winna być naszą pamięcią, naszą zbiorową pamięcią. Po skończonej Liturgii rozpoczęła się część artystyczna uroczystości, w trakcie której wystąpili uczniowie Szkoły Podstawowej w Jaroszowcu oraz zespół Ziemia Kluczewska. Repertuar występów opierał się wspomnieniach wydarzeń sprzed 154 lat oraz na pieśniach patriotycznych, które jeszcze bardziej oddawały podniosły charakter obchodów. Całość imprezy zakończyła biesiada. 

     Zdjęcia z obchodów 154 rocznicy Bitwy pod Golczowicami do obejrzenia w Galerii Zdjęć

Wesołego Alleluja !

     “Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy choćby i umarł, żyć będzie.” (J 11, 25-26). Wiara w zmartwychwstanie Pana Naszego Jezusa Chrystusa jest podstawą naszej wiary i podwaliną całego chrześcijaństwa. Aby w pełni uwierzyć w zmartwychwstanie nie wystarczy tylko przyjąć słowo wiary, ale trzeba i samemu zaświadczyć, podjąć świadectwo apostołów. Powinniśmy mówić o zmartwychwstaniu tak, jakbyśmy widzieli Chrystusa własnymi oczyma, jakbyśmy tam byli. Chrześcijanin powinien nie tylko wierzyć w fakt zmartwychwstania, lecz także być świadkiem zmartwychwstania.

"Zmartwychwstanie" - obraz Szymona Czechowicza ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie (1758)  “Zmartwychwstał dla nas. Żebyśmy przyznali się do Niego – żebyśmy uwierzyli, że to, co mówi, jest prawdą. Zmartwychwstał, żeby być dla nas znakiem Zbawienia – Mistrzem. Panem, Bratem, z którym idziemy do naszego zmartwychwstania.
 
[ks. M. Maliński “Ujrzał i uwierzył” ze zbioru “Góry przenosić”]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus, Król wszechświata i wiecznej chwały, obejmie każdego z nas swoją miłością i napełni łaską, pokojem, radością, a także mocami Ducha Świętego. Niech radość Wielkanocy napełni nasze serca nadzieją i obfitością łask od Chrystusa Zmartwychwstałego. Alleluja !

Wielki Tydzień – rozpoczynamy Niedzielą Palmową … i od wizytacji kanonicznej

     Przed nami ostatni tydzień Wielkiego Postu noszący nazwę Wielkiego Tygodnia. To czas upamiętniający ostatnie dni Chrystusa, bezpośrednio poprzedzający Święta Wielkanocne. Określany jest „wielkim” dla podkreślenia znaczenia tego okresu dla całego roku liturgicznego, okresu w którym dokonują się wydarzenia zbawcze. Wielki Tydzień rozpoczynamy Niedzielą Palmową na pamiątkę triumfalnego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy, który bezpośrednio poprzedza Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. W tym dniu święcimy palmy i organizowane są procesje.
W roku bieżącym w Niedzielę Palmową odbędzie się w naszej parafii także wizytacja kanoniczna ordynariusza naszej diecezji, ks. biskupa Grzegorza Kaszaka. Wizytacja biskupia w parafii jest czynnością apostolską odbywającą się średnio co 5 lat. Ksiądz biskup przybywa jako gospodarz diecezji, aby zapoznać się z sytuacją duszpasterską i gospodarczą parafii, spotykać się z działającymi grupami duszpasterskimi oraz księżmi pracującymi w parafii. To szczególny czas dla całej naszej wspólnoty, gdy biskup, jako następca Apostołów przychodzi do małej owczarni, aby przyjrzeć się jej radościom i troskom oraz aby modlić się wraz z nami i umocnić swoim słowem naszą wiarę. Chrystus poprzez swojego Apostoła nawiedza parafię, aby nam błogosławić oraz aby prosić Dobrego Pasterza. by dotknął nas swoją łaską i odnowił nasze życie.

     Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię – są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania.

Wielki Tydzień 2017  “Czy ty przyznajesz się do takiego króla: w koronie – ale cierniowej, na tronie – ale krzyża. Króla, który poszedł na śmierć za prawdę, który konając przebaczał swoim wrogom.
Czy przyznajesz się do takiego Jezusa? A może ty uważasz ten stan za tymczasowy i wolisz poczekać aż zmartwychwstanie i zacznie rozdawać chleb.
A może ty tylko do takiego się przyznajesz, który rozdaje chleb.”
 
[ks. M. Maliński “Wyszliście z mieczami i kijami, aby mnie pojmać” ze zbioru “Nasz chleb powszedni”]

     Kolejne trzy dni to tzw. Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Pańskiego (Triduum Sacrum) – najważniejsze wydarzenie w roku liturgicznym kościoła katolickiego.

     Wielki Czwartek. Jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa. W tym dniu we wszystkich kościołach wolno odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Jedynie w kościołach katedralnych w tym dniu odprawia się dwie Msze św. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsamem, używane w sakramencie bierzmowania i w sakramencie chrztu) oraz oleju chorych. Na zakończenie uroczystości Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do specjalnie przygotowanej kaplicy, zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwają wraz z Jezusem, wspominając Jego samotną modlitwę w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania.

     Wielki Piątek. Jest to dzień Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. W Wielki Piątek – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60-go roku życia.

     Wielka Sobota. Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. W dniu tym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw aż do Wigilii Paschalnej. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan. W tym dniu tradycyjnie święci się pokarmy.

    Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się Wigilią Paschalną odprawianą już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, aż do Zmartwychwstania Jezusa. Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce (min. w naszej parafii) procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

     W związku z wizytacją kanoniczną uległ zmianie porządek Mszy św. w Niedzielę Palmową. Msze św. z obecnością ks. biskupa odprawione zostaną o godz. 9:00 oraz o godz. 12:00, ponadto Msza św. popołudniowa o godz. 16:00. Nie będzie Mszy św. o godz. 10:00 w Krzywopłotach (szczegóły  związane z wizytacją kanoniczną w Ogłoszeniach Duszpasterskich).
Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00.

“Z dalekiej Fatimy donośnie brzmi dzwon, Zjawienie Maryi ogłasza nam on.”

     25 marca 1992 roku z woli Ojca Świętego Jana Pawła II bullą “Totus Tuus Poloniae Populus” powołana do istnienia została diecezja sosnowiecka. Stolicą nowo utworzonej diecezji został ustanowiony Sosnowiec, katedrą – sosnowiecki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Diecezja sosnowiecka została włączona do metropolii częstochowskiej, a na pierwszego biskupa ordynariusza mianowany został dotychczasowy inspektor prowincji wrocławskiej salezjanów, ks. dr Adam Śmigielski. Patronami diecezji zostali św. Brat Albert Chmielowski i św. Rafał Kalinowski.

     W sobotę 25 marca br.  w sosnowieckiej katedrze odbyły się uroczystości srebrnego jubileuszu, w trakcie których dziękowaliśmy Bogu za 25 lat istnienia naszej diecezji. Po uroczystej Eucharystii sprawowanej przez naszego Pasterza, ks. biskupa Grzegorza Kaszaka, poświęcone zostały figury Matki Bożej Fatimskiej, które nawiedzać będą rodziny w parafiach diecezji sosnowieckiej. Peregrynacja figury Matki Bożej Fatimskiej związana jest z Jubileuszem 100 lat od objawień w Fatimie. Objawienia w Fatimie rozpoczęły się 13 maja 1917 roku. Świadkami objawień była trójka małych pasterzy: Łucja de Jesus (10 lat), Franciszek (9 lat) i Hiacynta Marto (7 lat). Objawienia miały miejsce na małym skrawku ziemi należącym do rodziców Łucji, znajdującym się dwa i pół kilometra od Fatimy na drodze do Leirii, nazywanym Cova da Iria. Matka Boża ukazała się im na krzewie zwanym ilex, będącym karłowatą odmianą dębu, mierzącym nieco ponad metr wysokości. W ciągu sześciu objawień, na przestrzeni pięciu miesięcy, zapowiedziała koniec I wojny światowej, ostrzegała przed widmem komunizmu, kolejną wojną oraz prześladowaniem Kościoła. Mówiła, że bardzo wielu ludzi idzie na wieczne potępienie, że trzeba się dużo modlić i wynagradzać Bogu za grzechy. Matka Boża przekazała dzieciom orędzie, które jak powiedział św. Jan Paweł II “zdają się przybliżać do swego wypełnienia”.

Peregrynacja Figury MB Fatimskiej  “O fatimska nasza Pani
Twoje serce pełne łask,
lecz oblicze zatroskane,
chociaż kryje nieba blask.
Oddajemy Tobie Pani
swe rodziny, wolność swą
i z różańcem w naszych rękach
  chcemy pełnić wolę Twą.”‘
.

[Pieśń “O Fatimska nasza Pani”]

     Jedna z poświęconych figur Matki Bożej Fatimskiej nazajutrz, 26 marca 2017 roku, została wprowadzona do naszego kościoła, by po skończonej Mszy św. rozpocząć nawiedzanie rodzin w naszej parafii. Peregrynacja figury rozpoczęła się od Kolbarku (konkretnie od Łęgu Kolbarskiego), by następnie ulicą Świętokrzyska i kolejnymi ulicami nawiedzać rodziny w tej miejscowości. Figura Maryi przebywa 24 godziny w każdej rodzinie, która pragnie ją przyjąć. Przekazanie figury od jednej rodziny do drugiej odbywa się każdego dnia o godz. 19:00.

PROPONOWANY PROGRAM NAWIEDZENIA:

* Wniesienie FIGURY do domu i ustawienie w przygotowanym miejscu: stół nakryty białym obrusem, dwie świece, kwiaty.
* Przywitanie – pieśń: „O Maryjo witam Cię”.
* Odczytanie Ewangelii o nawiedzeniu św. Elżbiety (Łk 1,39-56).
* Odmówienie Różańca św. z rozważaniem tajemnic z danego dnia.
* Akt zawierzenia rodziny Matce Bożej. 
* Wieczorny pacierz przy FIGURZE.
* Pacierz poranny.
* Osoby przebywające w domu w ciągu dnia mogą odmówić Różaniec.
* Godz. 15:00 –  Koronka do Miłosierdzia Bożego.
* Modlitwa przed przekazaniem FIGURY następnej rodzinie: odmawiamy Litanię Loretańską i ze śpiewem pieśni Maryjnej lub odmawiając tajemnicę Radosną Różańca Świętego niesiemy do sąsiadów figurę ze swego domu. 

Wspólną modlitwę ułatwi dołączony modlitewnik.

     Począwszy od maja do października, 13 dnia miesiąca będą odprawiane nabożeństwa fatimskie. Msza św. będzie sprawowana w intencji rodzin, które w tym czasie przyjęły figurę Matki Bożej Fatimskiej. Na to nabożeństwo będziemy przynosić figurę Matki Bożej do kościoła. Po nabożeństwie weźmie figurę następna rodzina do swojego domu.

     Maria przychodzi do nas. Otwórzmy przed Nią drzwi naszych domów i mieszkań. Skorzystajmy z tych wyjątkowych odwiedzin, wypraszając potrzebne łaski dla naszych rodzin, parafii, diecezji. Przyjmijmy Jej fatimskie orędzie i zaproszenie do ofiarowania się Panu Bogu w duchu wynagrodzenia i ofiary za grzechy własne i naszych bliźnich. Niech czas odwiedzin naszych rodzin przez Maryję pomoże nam doświadczać matczynej miłości Maryi. Niech pielgrzymowanie figury Matki Bożej Fatimskiej zaowocuje zawierzeniem rodzin Niepokalanemu Sercu Maryi, ożywieniem wiary oraz odmawianiem modlitwy różańcowej, do której wzywała Matka Boża w Fatimie. Pięknym owocem nawiedzenia byłoby powstanie nowych Kół Różańcowych, czy Róż Różańcowych oraz uzupełnienie tych, które są niekompletne. Przez modlitwę różańcową, dzięki wstawiennictwu Maryi, możemy wiele łask otrzymać od Pana Boga.

“Zatrzymaj się na chwilę … ” – Rekolekcje Wielkopostne

     „Nikt dziś nie ma czasu, każdy goni szczęście, Na później zostawia to, co najważniejsze. Zatrzymaj się na chwilę …”. Żyjemy w świecie pełnym zamętu i zgiełku, w świecie konsumpcjonizmu i celebrytów. Atakujący nas ze wszystkich stron zamęt pojęciowy doprowadził do sytuacji, że zanikają takie elementarne pojęcia, jak sprawiedliwość, zadośćuczynienie, praworządność, prawda etc. Człowiek współczesny goniąc za pieniędzmi i dobrami doczesnymi zatraca to co najważniejsze. Przestaje do niego docierać głos Boga i jednocześnie ucieka od Boga, boi się świąt i symboli religijnych.
Przed nami szczególny i wyjątkowy czas w roku liturgicznym Kościoła – czas rekolekcji. Jest to czas próby, czas lekcji i nauk, kiedy uczymy się roztropności, mądrości ducha i stajemy się lepsi. To czas zastanowienia się nad sobą i nad swoim życiem. Zatrzymajmy się na chwilę, wyciszmy i zamyślmy. Poszukajmy ciszy, spokoju i milczenia. Starajmy się usłyszeć samego siebie. Spotkajmy się z Bogiem i z nim porozmawiajmy. Powróćmy do źródeł. Podczas rekolekcji trzeba „załatwić” wiele spraw nie tylko z Bogiem, ale i ze współmałżonkiem, z rodzicami, z dziećmi i z bliźnimi. Rekolekcje są po to, aby wyprostować to wszystko, inaczej zmarnujemy dni, które zostały nam dane na uleczenie duszy. Jeśli nie przeżyjemy tego czasu po chrześcijańsku, to i Święta Wielkanocne i całe życie zaprogramują nam specjaliści od reklamy, marketingu i poprawności politycznej. Będziemy marionetkami. Same zaś rekolekcje mają dodać nam sił, odwagi, otuchy i nadziei, aby pójść pod krzyż i zobaczyć Ukrzyżowanego. Żeby mieć odwagę podnieść oczy, zapłakać i zapytać: „Panie, czy Ty mi jeszcze raz przebaczysz? Czy przygarniesz mnie ponownie do swego serca?”. Odpowiedź usłyszysz na pewno!.
Więc – “Zatrzymaj się na chwilę … I pomyśl po co żyjesz!”. Nic nie zastąpi Twojej obecności; tej w domu Ojca – w świątyni. Wystarczy byś był, nic więcej…

Rekolekcje Wielkopostne 2017 “Przed Stwórcą stanę z podniesionym czołem,
do ukrywania nie mam nic a nic,
dobrze czy źle, ale swój wóz ciągnąłem
i żyłem tak, jak się powinno żyć.
Rozróżniam też, co święte, a co podłe –
przynajmniej w to mnie wyposażył Bóg,
i jedną mam, lecz za to prostą drogę,
i nie chcę szukać żadnych innych dróg.”‘
.

[Włodzimierz Wysocki “Mój czarny człowiek”]

    
      Program Rekolekcji Wielkopostnych, które poprowadzi ks. Artur Seweryn z Sosnowca, wygląda następująco:

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
26-28.03.2017 r.

 Niedziela 26.03.2017 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 27.03.2017 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla osób starszych i chorych z udzieleniem Sakramentu Namaszczenia Chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 28.03.2017 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

od godz. 10:30 – odwiedziny chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (Zakończenie Rekolekcji).

“Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” [Mk. 1, 15]

     Środą Popielcową rozpoczynamy w kościele katolickim liturgiczny okres Wielkiego Postu. Jest to czas 40-dniowej pokuty, której głównym przesłaniem jest duchowe przygotowanie do największego święta w całym roku liturgicznym – Zmartwychwstania Pańskiego, czyli Świąt Wielkanocnych. Okres Wielkiego Postu jest dla nas wiernych wezwaniem do odnowienia życia i wewnętrznego nawrócenia. Tradycyjna praktyka wielkopostnego skupienia zawiera się w modlitwie, w poście i w jałmużnie.

     Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. Popiół uświadamia nam, że wszystko, co materialne i doczesne przemija. Bóg jest wieczny, zaś nas ludzi, obdarował nieśmiertelną duszą i obiecał wieczną szczęśliwość w niebie. Symbolowi posypywania towarzyszą wypowiadane przez kapłana słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz !” (Rdz 3,19)” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” (Mk 1,15). Są one gestem uznania swojej niewystarczalności i zależności od Boga. Słowa te uświadamiają nam kruchość ludzkiego życia, nieuchronność śmierci, naszą własną słabość i ułomność. „Nawracajcie się” – wezwanie to nie jest skierowane jedynie do wielkich grzeszników, ateistów, ale także do ludzi wierzących, do każdego z nas. Każdy z nas może coś zmienić na lepsze. Nikt z nas nie jest przecież doskonały. Każdy z nas mógłby o wiele lepiej żyć, niż żyje. Jednym z pierwszych elementów owej wewnętrznej przemiany jest zobaczenie swojego grzechu, po prostu przyznanie się do grzechu. Drugim etapem naszego nawracania się jest wyznanie grzechu. Do grzechu trzeba się nie tylko przyznać, ale go także wyznać, po prostu – trzeba grzech z siebie wyrzucić. Kolejnym etapem naszego nawracania się jest odwrócenie się od grzechu, zwane też mocnym postanowieniem poprawy. Powinniśmy wyjść z utartych, grzesznych kolein naszego życia. Natomiast druga część wezwania “wierzcie w Ewangelię” przypomina nam, że mamy nie tylko akceptować Boże słowo, ale także wypełniać to słowo. Powinniśmy kroczyć w prawdzie i żyć prawdą, gdyż ma ona siłę wyzwalającą. Ewangelię winna się stać księgą naszego życia i przypomnieniem Bożego słowa kierowanego do naszych serc. 

Środa Popielcowa 2017 r. “Choć popiół sypie się na nasze głowy, my jeszcze żyjemy. Jeszcze życie nasze w naszych rękach. I po raz któryś zaczynamy drogę ku naszemu zmartwychwstaniu. Za nami już tych dróg jest parę, kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt. Za każdym razem sprawdzały nas – czy dorastamy do daru zmartwychwstania.
     A my wybraliśmy na tę naszą drogę Jezusa Chrystusa jako naszego Przyjaciela. Mamy, jak On, apostołów, którzy dopominali się o wynagrodzenie, Piotra który się Go zaparł w godzinie próby, zdrajcę Judasza, złośliwych faryzeuszów podsłuchujących nas, ale i prawdziwych przyjaciół: Łazarza, Józefa z Arymatei, Nikodema. Będziemy mieli w drodze radości i smutki, zachwyty i tragedie. Chcemy tak jak On kochać mimo wszystko, jak i godzić się z klęską, cieszyć się z sukcesów.
     Bo nie idziemy ku śmierci, idziemy ku zmartwychwstaniu. Nie idziemy w przepaść, ale idziemy w niebo.”‘
.

[ks. M. Maliński “Który jest w ukryciu”]

     W Środą Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny). 

     Środa Popielcowa ogłoszona została ponadto przez papieża św. Jana Pawła II dniem modlitwy o pokój na całym świecie.

     Przygotowując się do do owocnego przeżycia świąt Wielkiejnocy postarajmy się wygospodarować trochę czasu na udział w Gorzkich Żalach, Drodze Krzyżowej, Rekolekcjach Wielkopostnych, czy też na systematyczną lekturę Pisma Świętego. Spróbujmy się schronić przed gwarem i hałasem codziennego życia, zostać sam na sam z Bogiem i z samym sobą. W tym klimacie bliskości i ciszy wsłuchajmy się w Jego głos – głos, który będzie przemawiał do naszego serca. 

     W Środę Popielcową Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

 

Święto Matki Bożej Gromnicznej

     Kościół katolicki obchodzi 2 lutego święto Ofiarowania Pańskiego. Dzień ten w polskiej tradycji obchodzony jest jako święto Matki Bożej Gromnicznej. Jest to jedno z najstarszych świąt, znane już w Jerozolimie w drugiej połowie V wieku, zaś na Zachodzie przyjęło się pod koniec VII wieku. Do czasów posoborowej reformy Mszału w 1969 r. święto to nosiło nazwę „Oczyszczenia Maryi Panny” („In purificatione Beatae Mariae Virginis”). Święto Ofiarowania Pańskiego ma charakter wybitnie maryjny, będąc jakby podwójnym świętem, gdyż w dniu tym obchodzimy równocześnie święta Ofiarowanie Pana Jezusa oraz Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Zgodnie z żydowskim prawem, będącym pamiątką ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, wszystko co pierworodne, należało ofiarowywać Bogu. Dotyczyło to także pierworodnego syna. Ludzi jednak nie można było ofiarować tak, jak to się robiło ze zwierzętami, stąd też dzieci wykupywano zaraz za symboliczną kwotę (5 syklów – równowartość zarobku za 20 dni). Obowiązywał również inny starotestamentowy obrzęd, nazywany oczyszczeniem. Poddawały się mu matki w czterdzieści dni po porodzie syna (80 dni po porodzie córki). Gdy upłynął ten termin matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka i młodego gołębia lub z synogarlicy, jako ofiarę dla Boga. Jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – zamiast baranka prawo dopuszczało ofiarowanie drugiego gołębia lub synogarlicy. Święta Rodzina przestrzegała wszystkich praw i zwyczajów żydowskiej religii. Dlatego czterdzieści dni po narodzeniu Pana Jezusa wszyscy troje — Jezus, Maryja i Józef — udali się do Jerozolimy i tam odbyli obie ceremonie.

Teodor Axentowicz - "Na Gromniczną" “Gdy
wilki podchodziły pod zagrody, gdy
burza szalała nad domami,
przodkowie nasi oddawali się po
opiekę Matki Bożej,
paląc gromnice. Nam już
wilki nie grożą. Nam już
nie wilki grożą. Nam już
pioruny nie grożą. Nam już
nie pioruny grożą.
W święto Matki Bożej Gromnicznej
prosimy o to, aby nas
wzięła w swoją
opiekę. W opiekę przed
ludźmi gorszymi niż
wilki, przed nieszczęściami bardziej
niespodziewanymi niż
piorun
.”.

[ks. M. Maliński “Matka”]

     W Polsce tradycyjnie w ten dzień święci się gromnice, duże świece z pszczelego wosku. Dawniej podczas liturgii odbywała się procesja z zapalonymi świecami, a po powrocie do domu wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce stropu w głównej izbie. Zwyczaj święcenia gromnic zapoczątkowany w IX wieku swoje źródło miał w słowach proroka Symeona “światło na oświecenie pogan i na chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2, 32) wypowiedziane w świątyni podczas obrzędu przedstawienia. Gromnice były ze czcią przechowywane w każdym domu i często zapalane – wówczas, kiedy nadciągały gwałtowne burze, gradowe nawałnice, wybuchały pożary, groziła powódź, a także w chwili odchodzenia bliskich do wieczności. Były one znakiem obecności mocy Chrystusa – symbolem Światłości, w której blasku widziało się wszystko oczyma wiary.

     Dziś świeca, to również nieodłączny znak chrześcijanina, który towarzyszy mu przez całe życie. Po raz pierwszy zapalamy ją dziecku w czasie chrztu świętego, następnie ze świecą wkraczamy w próg świątyni przyjmując I-szą Komunię św., aż wreszcie zapaloną gromnicę wręczamy tym, którzy kończą swój ziemski kres. Wskazuje więc w pewien sposób drogę, jaką mamy do przejścia jako chrześcijanie. Ta droga ma prowadzić nas od mroku do światła, od zła do dobra, od grzechu do łaski, od śmierci do życia. Jest ona znakiem zwycięskiego, zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa, znakiem trwania przy Nim, znakiem nadziei, wiary, a zapalona oznacza czuwanie.

     Święto Matki Bożej Gromnicznej zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny (a nie liturgiczny – ten skończył się świętem Chrztu Pańskiego) okres Bożego Narodzenia. Jednocześnie w dniu tym kościół powszechny obchodzi także ustanowiony w 1997 roku przez św. Jana Pawła II Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które poświęciły swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach zakonnych, stowarzyszeniach życia apostolskiego i instytutach świeckich. Pamiętajmy o nich w podczas naszej modlitwy w tym dniu.

     W święto Objawienia Pańskiego Msze św. z poświęceniem gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

Jasełka Bożonarodzeniowe 2017

      Narodziny Chrystusa świętujemy dopiero od 345 roku naszej ery, ale trudno dziś wyobrazić sobie święta Bożego Narodzenia bez choinki, kolęd, szopki czy jasełek. Wydarzenia opisane przez Ewangelistów stały się z biegiem czasu kanwą przedstawień bożonarodzeniowych. Za ich twórcę uważa się powszechnie św. Franciszka z Asyżu, który w 1223 roku w Greccio zaaranżował sceny związane z przyjściem Jezusa na świat. Przedstawienia o Bożym Narodzeniu zaczęto z czasem w naszym kraju nazywać jasełkami. Nazwa jasełka wywodzi się od staropolskiego słowa jasło oznaczającego żłób, co ma bezpośrednie przełożenie na narodzenie Chrystusa w stajence betlejemskiej.

Jasełka Bożonarodzeniowe 2017 “Słyszą śpiew pastuszkowie, idą za gwiazdą królowie;
Widzą światłość nad stajenką, w szopce Dziecinę maleńką;
Przynieśli ofiary, złożyli swe dary:
Witaj Zbawicielu i Odkupicielu !
Pastuszkowie coś z bydła, królowie złota, kadzidła
Naznosili także miry i oddają Mu hołd szczery,
Najwyższemu Panu, według swego stanu,
Temu co światem rządzi i królami.”.

[kolęda “Cóż to za nowe dziwy”]

     Tradycją staje się fakt, że corocznie z przedstawieniem jasełkowym w progi naszego kościoła przybywają młodzi aktorzy. W dniu 15 stycznia 2017 roku po skończonej Mszy Świętej o godz. 12:00 uczniowie Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz Gimnazjum im. Legionistów Józefa Piłsudskiego w Bydlinie wystąpili w naszej świątyni z bożonarodzeniową inscenizacją. Przypomnieli nam biblijne wydarzenia związane z przyjściem Jezusa na świat. Tekst opowieści o Bożym Narodzeniu przeplatany był kolędami i pastorałkami odśpiewanymi przez małych aktorów.

     Podobnie jak to miało miejsce poprzednio – występ wszystkim bardzo się podobał. Po jego zakończeniu młodzi wykonawcy zostali przez wiernych nagrodzeni gromkimi brawami, zaś przez księdza proboszcza czekoladami. Wszystkim aktorom, którzy włożyli wiele serca w swój występ, oraz paniom katechetkom, które przegotowały świąteczną inscenizację, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać !
      Więcej zdjęć z Jasełek Bożonarodzeniowych można oglądać w Galerii Zdjęć.

Epifania – Święto Objawienia Pańskiego

      6 stycznia obchodzimy w Kościele katolickim Święto Trzech Króli. Oficjalna nazwa święta brzmi Epifania, co znaczy “objawienie”. Święto to przedstawia nam Boga, który staje się widzialnym, z tą różnicą jednak, że teraz nie tylko Żydom, ale i poganom, którym Bóg objawił się w osobach Mędrców. Objawienie Pańskie jest jednym z najstarszych świąt w Kościele. Obchodzono je na Wschodzie już od III wieku, gdy Kościół grecki obchodził Boże Narodzenie jako uroczystość Epifanii, tzn. zjawienie się Boga na ziemi w tajemnicy Wcielenia. Do kościoła łacińskiego dotarło zaś pod koniec IV wieku, niezależnie od święta Bożego Narodzenia. Dary złożone przez Mędrców mają znaczenie symboliczne. Papież Grzegorz Wielki ujął to następująco: “Mędrcy ofiarowują złoto, kadzidło i mirrę. Złoto królowi przystało, kadzidło składa się na ofiarę Bogu i mirrą balsamuje się ciała zmarłych. A więc Mędrcy Tego, któremu oddają cześć, również obdarzają mistycznymi darami: złotem – jako króla, kadzidłem – jako Boga, mirrą – jako podległego śmierci człowieka”.

Peter Paul Rubens "Pokłon Trzech Króli" (obraz z Królewskiego Muzeum Sztuk Pięknych w Antwerpii) “I nam, tak jak tym Trzem Ludziom ze Wschodu, ukazała się gwiazda wiary. I my, jak oni, niesiemy mirrę cierpienia, złoto miłości, kadzidło uwielbienia. Ale czasem gwiazda znika i zostajemy w ciemności. I wtedy ciążą nam w poranionych rękach niesione dary. I rodzi się pokusa, by je porzucić za rogiem i pójść w swoją drogę. A tu trzeba wytrwać. Bo gwiazda znowu zajaśnieje i idąc za nią dojdziesz do jego gospody”.
[ks. M. Maliński “Ujrzawszy gwiazdę, uradowali się”  ze zbioru “Nasz chleb powszedni”]

     Na przełomie wieków XV i XVI wieku wykształcił się w kościołach zwyczaj święcenia w tym dniu złota i kadzidła. Poświęcanym kadzidłem, którym była żywica z jałowca, okadzano domy i obejście, co miało znaczenie symbolicznego zabezpieczenia go przed chorobami i nieszczęściami. W tym samym celu poświęconym złotem dotykano całej szyi. Od XVIII wieku upowszechnił się także zwyczaj święcenia kredy, którą zwyczajowo w święto Trzech Króli na drzwiach wejściowych w wielu domach katolickich pisano litery: K+M+B oraz datę bieżącego roku. Zwyczaj ten, znany również w czasach obecnych, jest często błędnie interpretowany jako odniesienie do domniemanych imion Mędrców ze wschodu (Kacper, Melchior, Baltazar). Faktycznie odnosi się on do łacińskiej inskrypcji “C†M†B”“Christus Mansionem Benedicat” (“Niech Chrystus błogosławi temu domowi”), choć święty Augustyn tłumaczy je jako “Christus Multorum Benefactor” (“Chrystus dobroczyńcą wielu”). Chrześcijanie, znacząc poświęconą kredą odrzwia swoich mieszkań, proszą Chrystusa o błogosławieństwo, a także publicznie wyznają swoją wiarę.

“Przebudź się, człowiecze: dla ciebie Bóg stał się człowiekiem !” (św. Augustyn)

     Boże Narodzenie to nie tylko spotkanie się przy stole wigilijnym, śpiewanie kolęd, opłatek, choinka, prezenty, zwyczaje, tradycja, ale przede wszystkim spotkanie nieba z ziemią, Boga z człowiekiem. Sens Bożego Narodzenia polega na zjednoczeniu się Boga z człowiekiem, a właściwie na narodzeniu się Boga w naszym sercu i w naszej duszy. Bóg przychodzi do nas, bo mu na nas zależy. I nawet jeśli brakuje ci sił by zbliżyć się do Niego, to pozwól by On sam przyszedł do Ciebie. Zrób mu chociaż trochę miejsca w swoim sercu. Daj mu znak, że Go chcesz w swoim życiu. Jeśli mu powiesz “Przyjdź Panie Jezu” – to On przyjdzie i nie będzie szukać miejsca gdzieś obok, w jakiejś stajni czy oborze. Nadszedł ten czas by Go zaprosić do siebie, przyjąć, i przytulić jak swoje, własne dziecko. Przestrogą dla nas niech będą słowa Johannesa Schefflera (Anioła Ślązaka), które Adam Mickiewicz przetłumaczył następująco: “Wierzysz, że się Bóg zrodził w betlejemskim żłobie, Lecz biada ci, jeżeli nie zrodził się w tobie”.

Giorgione "Pokłon pasterzy" (National Gallery of Art Waszyngton) “Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia ?
Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie ?
  Dlaczego śpiewamy kolędy ?
 

Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa.
  Dlatego, żeby podawać sobie ręce.
Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie.
Dlatego, żeby sobie przebaczać.”

[ks. J. Twardowski “Dlaczego jest święto …”]

Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia.
Niech ta noc, gdy Słowo stało się Ciałem, trwałym blaskiem opromieni cały nadchodzący Nowy Rok. Niech przynosi nam obfite łaski, codzienne radości, dobre myśli i chwile spokojne, zaś zmartwienia przemienia w prawdziwą – autentycznie płynącą z serca radość.
Błogosławieństwo Bożej Dzieciny niech nam towarzyszy w każdym momencie życia.