Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Sanktuarium NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu

     W dniu 14 kwietnia 2018 roku do Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu przybyła pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej. Z każdego zakątka naszej diecezji przybyło w sumie ponad 1000 pielgrzymów. Przyjechali z różnymi intencjami, by przed obrazem przed którym święty Jan Paweł II wypraszał wiele łask dla całego świata, dla Polski i Kościoła, zanosić je wraz z Nim przed tron Najwyższego Boga. Wraz z pielgrzymami modlił się ordynariusz Diecezji Sosnowieckiej ks. bp Grzegorz Kaszak. Wśród pielgrzymów nie zabrakło również przedstawicieli naszej parafii, którzy wraz z innymi wiernymi z dekanatów w Jaroszowcu i w Łazach zawitali do Torunia. Naszej grupie pielgrzymkowej przewodniczyli ks. Paweł (ks. Paweł Stanisz wikariusz z parafii w Kluczach) oraz ks. “pułkownik” (ks. Jan Kierat proboszcz z parafii w Ciągowicach).

Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Sanktuarium NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu (14.04.2018)  „Są pewne siły, bardzo potężne, bardzo bogate, które chcą opanować przede wszystkim media i dlatego ich tak strasznie denerwuje, że są media niezależne: Radio Maryja, Telewizja Trwam, Nasz Dziennik. Tego nie mogą znieść, dlatego wykorzystują każdą okazję, by zwalczyć te media, by je zohydzić w oczach całego narodu, bo ich zdaniem prawo do istnienia, do działania mają tylko ci, którzy kłamią na temat Boga i religii, którzy czasami udają fałszywych przyjaciół Pana Boga i Kościoła katolickiego, którzy udają katolickich dziennikarzy, a robią wszystko, by zniszczyć świadomość religijną, chrześcijańską w duszy polskiego narodu.
[abp Stanisław Wielgus, 08.09.2007 r.]

     Przybyłych pielgrzymów przywitała orkiestra z sanktuarium, która następnie towarzyszyła wiernym w trakcie modlitwy różańcowej poprowadzonej po placu przez kustosza Sanktuarium o. Andrzeja Laskosza CSsR. W świątyni przybyłych pielgrzymów przywitali kustosz Sanktuarium oraz o. dr Tadeusz Rydzyk CSsR pochodzący z Olkusza, a więc z terenu dzisiejszej Diecezji Sosnowieckiej. Centralnym punktem pielgrzymki była uroczysta Eucharystia, której przewodniczył ordynariusz naszej diecezji ks. bp Grzegorz Kaszak, zaś homilię wygłosił o. dr Tadeusz Rydzyk. Po skończonej Mszy św. wierni mieli czas wolny, który spożytkowali na zwiedzanie świątyni oraz na posiłek. Następnie odbyła się krótka konferencja, a po niej w Godzinie Bożego Miłosierdzia modliliśmy się Koronką do Bożego Miłosierdzia. Uroczysta Eucharystia oraz Koronka transmitowane były przez Radio Maryja, tak więc z przybyłymi pielgrzymami mieli możliwość uczestniczyć w nich wierni z całego naszego kraju, jak i z zagranicy.

     Pielgrzymka była dla nas wyjściem z miejsca zamieszkania w poszukiwaniu sacrum, a więc wędrowaniem do miejsca uznanego za święte. Spodziewaliśmy się tutaj bliższego spotkania z Bogiem i uzyskania specjalnych łask. Na pewno nikt z nas czasu spędzonego w Toruniu nie zmarnował. Zaś czas spędzony w atmosferze wzajemnego zrozumienia czy akceptacji, na wspólnotowej oraz osobistej modlitwie i refleksjach, przyczyni się do wzrostu i pogłębienia naszej osobistej religijności.

 

“Alleluja, biją dzwony”

     “Alleluja, biją dzwony Głosząc w świata wszystkie strony Że zmartwychwstał Pan”. Po 40 dniach Wielkiego Postu we wszystkich kościołach wybrzmiewa radosne Alleluja. Jezus Chrystus zmartwychwstał ! Nie zatrzymały Go bramy Otchłani, ani tym bardziej straże przy Pańskim Grobie. Nie zatrzymały Go objęcia śmierci, bo to On jest Panem życia. To On – Jezus Chrystus – jest Alfą i Omegą, które wyraża Paschał poświęcony podczas Wigilii Paschalnej. Pochylamy się dziś w szczególny sposób nad pustym grobem Pana Jezusa pełni wdzięczności, wiary, nadziei i miłości. Zgłębiamy tajemnicę triumfu Boskiego życia nad cieniem śmierci, ciesząc się obietnicą życia wiecznego w Panu, którą Bóg daje wszystkim tym, którzy Go miłują. Poranek Wielkanocny to poranek triumfu życia nad śmiercią. To poranek nowego spojrzenia, nowej perspektywy, jaką daje zapowiedź wieczności. Bóg powołując nas poprzez Chrzest Święty do świętości, pragnie aby każdy z nas miał udział w poranku Wielkanocnym.

Sebastiano Ricci "Zmartwychwstanie"  „Chrystus zmartwychwstał.
Nie odrzucajcie Go wy, którzy budujecie ludzki świat. Nie odrzucajcie Go wy, którzy w jakikolwiek sposób, w jakiejkolwiek dziedzinie budujecie świat dzisiejszy i jutrzejszy. Którzy budujecie świat kultury i cywilizacji; świat ekonomii i polityki; świat nauki i informacji. Którzy budujecie świat pokoju… lub wojny ? Którzy budujecie świat ładu… lub terroru? Nie odrzucajcie Chrystusa: On jest kamieniem węgielnym !

[św. Jan Paweł II]

     Wszystkim parafianom i gościom, wszystkim sympatykom niniejszej strony internetowej, składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech tajemnica Zmartwychwstania Pańskiego napełni nas swoją mocą. Niech opromienia wszystkie drogi, którymi będziemy kroczyć i sprawy, którym będziemy musieli stawić czoła. Niech Zwycięzca Śmierci, który w tę Noc uczynił nas wolnymi, pomnoży w nas wiarę prowadzącą do nieba. Niech zapalił światło nadziei kierujące nas po ścieżkach życia, a swoją miłością błogosławi, abyśmy odważnie świadczyli o Jego Zmartwychwstaniu w dzisiejszym świecie.

Wielki Tydzień 2018

     Czas Wielkiego Tygodnia i przypadające w tym tygodniu Triduum Paschalne to dla nas chrześcijan najważniejszy okres w roku liturgicznym. W okresie tym, trwającym od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego, Kościół wspomina najważniejsze wydarzenia w historii zbawienia: ustanowienie Eucharystii, mękę i śmierć Chrystusa oraz Jego chwalebne zmartwychwstanie. Wielki Tydzień rozpoczyna Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm – liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Według opisu ewangelistów Jezus nauczał wtedy w świątyni w Jerozolimie, a nocował w pobliskiej Betanii u rodzeństwa Marii, Marty i Łazarza. Dni te są szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce.

Wielki Tydzień 2018  „Idź za Jezusem Jego drogą krzyżową, aby Go zrozumieć.
Idź za Jezusem Jego drogą krzyżową, abyś zrozumiał swoją drogę krzyżową, gdy będziesz niesłusznie osądzony, potępiony, gdy będziesz ze swoim krzyżem szedł, upadał i powstawał, aż cię przybiją do krzyża, aż cię odrzucą i wyśmieją, i zostaniesz san, może wśród garstki przyjaciół. Idź za Jezusem, abyś siebie zrozumiał i doszedł za Nim do chwały Niedzieli Wielkanocnej.
Znakiem chrześcijaństwa nie jest tylko Jezus ukrzyżowany, ale Jezus zmartwychwstały, triumfujący. Najpełniejszą prawdą chrześcijanina nie są tylko cierpienia i klęski, ale uwielbienie, jakie otrzyma za służbę prawdzie od Ojca w zmartwychwstaniu
.”
[ks. Mieczysław Maliński “Dźwigając krzyż” ze zbioru “Góry przenosić”]

     Szczytem roku liturgicznego i Wielkiego Tygodnia jest Święte Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Pańskiego (Triduum Sacrum) – najważniejsze wydarzenie w roku liturgicznym kościoła katolickiego.

     Wielki Czwartek. Jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa. W tym dniu we wszystkich kościołach wolno odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Jedynie w kościołach katedralnych w tym dniu odprawia się dwie Msze św. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsamem, używane w sakramencie bierzmowania i w sakramencie chrztu) oraz oleju chorych. Na zakończenie uroczystości Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do specjalnie przygotowanej kaplicy, zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwają wraz z Jezusem, wspominając Jego samotną modlitwę w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania.

     Wielki Piątek. Jest to dzień Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. W Wielki Piątek – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60-go roku życia.

     Wielka Sobota. Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. W dniu tym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw aż do Wigilii Paschalnej. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan. W tym dniu tradycyjnie święci się pokarmy.

    Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się Wigilią Paschalną odprawianą już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, aż do Zmartwychwstania Jezusa. Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce (min. w naszej parafii) procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

     Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00.
Niech czas ten będzie dla nas nie tylko pamiątką, lecz także żywym uczestnictwem w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Dołóżmy wszelkich starań, aby dni Wielkiego Tygodnia przeżyć owocnie i towarzyszyć Mu w tych zbawczych wydarzeniach.

Rekolekcje Wielkopostne 2018

     Wielki Post to wyjątkowy i szczególny okres w całym roku liturgicznym. To okres, który przygotowuje nas do najważniejszych wydarzeń – do świąt Zmartwychwstania Pańskiego. To, w jaki sposób go przeżyjemy, przełoży się na to, czy nasze przeżywanie Misterium Paschalnego będzie naprawdę pełne, głębokie i wielce radosne. Podczas Wielkiego Postu przeżywamy Rekolekcje Wielkopostne. Jest to czas zadumy, nawrócenia i odkrycia Jezusa Chrystusa na nowo. To czas kiedy powinniśmy zatrzymać się na chwilę, wyciszyć i zamyślić. Podczas rekolekcji powinniśmy się zagłębić bardziej w mękę Chrystusa i uświadomić sobie prawdy, o których na co dzień, żyjąc w biegu, często zapominamy. Nasze życie codzienne to często pęd za sprawami doczesnymi. Często nasza codzienność to praca, obowiązki i przyjemności. Coraz mniej mamy miejsca dla Boga, ale i dla drugiego człowieka. Dlatego warto się zastanowić, w którym miejscu jestem i na jakim poziomie mojego życia jest moja wiara i drugi człowiek. Powinniśmy sobie zadać parę pytań. Czy ja mam jeszcze wiarę? Czy jestem w stanie uwierzyć Bogu jeszcze więcej i mocniej Mu zaufać? Czy kocham Go ze wszystkich sił, wszelkim myśleniem i całym sercem? Czy potrafię rozmawiać z Bogiem? Czy nie jestem obojętny i nieczuły na biedę, samotność i krzywdę innych? Co mogę zrobić, by nie zatracić wrażliwości na innych, na krzywdę ludzką, ale jeszcze bardziej ją dostrzegać? Jakie wymagania powinnam stawiać sobie i swoim bliskim, by wzrastać w wierze? Co powinienem zrobić by moje życie mogło stawać się lepsze?

     Rekolekcje to przede wszystkim czas na pojednanie i pogłębienie więzi z Panem Bogiem. Mamy okazję otworzyć się na działanie Boga, spojrzeć w głąb swojego serca i pragnąć swojej przemiany. Pojednanie z Bogiem powoli nam podźwignąć się ze swoich upadków, da nam motywację i siłę do walki z grzechem. Wtedy będziemy mieli okazję poprawnie odczytać odpowiedź płynącą z krzyża. Sami dojdziemy do wniosku: „To nie gwoździe Cię przybiły, lecz mój grzech”. Nie zmarnujmy więc tych dni, które zostały nam dane na uleczenie duszy.

Rekolekcje Wielkopostne 2018  „Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie…
Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie…
I taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusie…
Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy serce mi pęknie,
Chrystusie…”.

[Julian Tuwim “Chrystusie…”]

     Rekolekcje Wielkopostne w naszej parafii odbędą się w dniach 11-13.03.2018 roku. Poprowadzi je ks. Grzegorz Koss z Sosnowca, Dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Sosnowieckiej oraz Diecezjalnego Centrum Służby Rodzinie i Życiu.
Program rekolekcji wygląda następująco:

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
11-13.03.2018 r.

 Niedziela 11.03.2018 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 12.03.2018 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla osób starszych i chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 13.03.2018 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

od godz. 10:30 – odwiedziny chorych z Komunią św.

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (Zakończenie Rekolekcji).

Wielki Post

     “Ponownie zbliża się Pascha Pana ! Aby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia”, który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem.” Słowami tymi rozpoczyna się Orędzie Ojca Świętego Franciszka na tegoroczny Wielki Post. Wielki post to rozpoczynający się Środą Popielcową okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości – Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Okres ten ma pobudzić nas do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia. W przesłaniu skierowanym do wszystkich ludzi dobrej woli, otwartych na słuchanie Boga, Papież przestrzega nas przed fałszywymi prorokami. Ich działanie grozi wygaśnięciem miłości, która jest istotą Ewangelii. Trzeba więc się zastanowić, kim oni są. Pierwsza grupa fałszywych proroków, przypominająca „zaklinaczy węży” wykorzystuje emocje, aby zniewalać ludzi. Dlatego wielu daje się zwieść powabom trwającej parę chwil przyjemności, ulegając iluzji pieniądza albo myślom o samowystarczalności i wtedy padają ofiarą samotności. Inną grupę fałszywych proroków Papież nazywa „szarlatanami”. To ci, którzy proponują łatwe i natychmiastowe sposoby na zaradzenie cierpieniom. Jako przykłady takich działań podaje remedium w postaci narkotyków, relacje „jednorazowego użytku”, łatwe, ale nieuczciwe zarobki. W pułapkę „szarlatanów” wpadają także ci, którzy wplątują się w sieć życia wirtualnego, gdzie relacje wydają się być łatwiejsze, ale w ostateczności są pozbawione sensu. Potrzeba więc rozeznawania, które pozwala badać czy nie jesteśmy zagrożeni przez kłamstwa fałszywych proroków. Dalej Ojciec Święty przestrzega przed groźbą oziębienia miłości w ludzkich sercach. Dzieje się tak, gdy człowiek ulega chciwości pieniądza, którego następstwem jest odrzucenie Boga. Wtedy nie przyjmuje się pocieszenia, które daje Bóg, ale wybiera się przygnębienie. Ono zaś przeradza się w przemoc przeciwko tym, których uważa się za zagrożenie naszych „pewników”. Jako antidotum na te zagrożenia Franciszek proponuje klasyczne środki: modlitwę, jałmużnę i post.

Michał Elwiro Andriolli "Popielec"  „Potrzeba nam umartwienia, potrzeba postu, bo w nas obok dobra drzemie zło. Stąd tak często jesteśmy zagubieni w naszych ocenach, skłóceni sami z sobą, tracący orientację, grunt pod nogami. I uważamy za dobro to, co po chwili opanowania się oceniamy jako zło; za rację to, co po chwili uciszenia uznamy za kłamstwo; za sprawiedliwość to, co po chwili uspokojenia znajdujemy jako krzywdę.
Potrzeba nam umartwienia, potrzeba postu, bo potrzeba nam świadomości zagrożenia złem: żebyśmy tacy pewni siebie nie byli – bo nie jesteśmy; żebyśmy tacy mądrzy nie byli – bo nie jesteśmy; żebyśmy tacy doskonali nie byli – bo nie jesteśmy
.”
[ks. Mieczysław Maliński “Jeżeli pokutować nie będziecie” ze zbioru “Chodzący po morzu”]

     Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. Popiół uświadamia nam, że wszystko, co materialne i doczesne przemija. Bóg jest wieczny, zaś nas ludzi, obdarował nieśmiertelną duszą i obiecał wieczną szczęśliwość w niebie. Symbolowi posypywania towarzyszą wypowiadane przez kapłana słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz !” (Rdz 3,19)” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” (Mk 1,15). Są one gestem uznania swojej niewystarczalności i zależności od Boga. Słowa te uświadamiają nam kruchość ludzkiego życia, nieuchronność śmierci, naszą własną słabość i ułomność.

     W Środą Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny).

     Przygotowując się do do owocnego przeżycia Świąt Paschalnych postarajmy się wygospodarować trochę czasu na udział w Rekolekcjach Wielkopostnych, na udział w tradycyjnych nabożeństwach wielkopostnych – Gorzkich Żalach i Drodze Krzyżowej, czy też na systematyczną lekturę Pisma Świętego. Spróbujmy się schronić przed gwarem i hałasem codziennego życia, zostać sam na sam z Bogiem i z samym sobą. W tym klimacie bliskości i ciszy wsłuchajmy się w Jego głos – głos, który będzie przemawiał do naszego serca.

     W Środę Popielcową Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty). Droga Krzyżowa w piątki o godz. 16:30, natomiast w niedziele o o godz. 15:00, zaś o godz. 15:30 Gorzkie Żale. Niech nasze uczestnictwo w nabożeństwach wielkopostnych będzie naszą modlitwą. Z modlitwą nieśmy ten krzyż i nieśmy go z Nim !

“… światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk. 2, 32)

     Uroczystość Ofiarowania Pańskiego przypadająca czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu należy do najdawniejszych Świąt, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV wieku. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia. Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą. Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. Z tej okazji matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka, a jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – przynajmniej ofiarę z dwóch synogarlic lub gołębi. Maria i Józef w pokorze i w uległości wobec przepisów obowiązujących naród wybrany złożyli ofiarę ubogich, spełniając wymóg Prawa — Jezus został wykupiony, a Matka Boża została oczyszczona. Święto Matki Bożej Gromnicznej zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny okres Bożego Narodzenia.

Robert Leinweber "Symeon trzymajacy Jezusa"  „ Tyle dróg, ścieżek, śladów, drogowskazów, haseł, transparentów, świateł, neonów, tyle hałasu, nalegań, wezwań, nakazów, próśb. Tyle gwiazd.
A ty – potrącony przez rozbieganych ludzi, którzy to w tę. to w tamtą stronę, którzy w panice to do przodu, to do tyłu – przytul Jezusa do serca swego, tak jak Matka Najświętsza, gdy szła z nim przez tłum do świątyni. Nie daj się zastraszyć, zakrzyczeć, zagadać, nie daj się zwieść. Nie daj sobie Go wytrącić z rąk. To wtedy dojdziesz.”.
[ks. Mieczysław Maliński “Wziął Je na swe ręce” ze zbioru “Nasz chleb powszedni”]

     W Polsce tradycyjnie w ten dzień święci się gromnice, duże świece z pszczelego wosku. Dawniej podczas liturgii odbywała się procesja z zapalonymi świecami, a po powrocie do domu wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce stropu w głównej izbie. Zwyczaj święcenia gromnic zapoczątkowany w IX wieku swoje źródło miał w słowach proroka Symeona “światło na oświecenie pogan i na chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2, 32) wypowiedziane w świątyni podczas obrzędu przedstawienia. Gromnice były ze czcią przechowywane w każdym domu i często zapalane – wówczas, kiedy nadciągały gwałtowne burze, gradowe nawałnice, wybuchały pożary, groziła powódź, a także w chwili odchodzenia bliskich do wieczności. Były one znakiem obecności mocy Chrystusa – symbolem Światłości, w której blasku widziało się wszystko oczyma wiary.

     W wydarzeniu ofiarowania nowonarodzonego Jezusa Bogu w świątyni jerozolimskiej spotykamy się z Symeonem. Na widok Pana niesionego z radością przez Maryję, której towarzyszył św. Józef, w jego sercu zrodziła się niewypowiedziana radość. Była to radość człowieka, który doświadcza duchowej pełni, bo widzi, że oto spełniają się wszystkie Obietnice dane narodowi wybranemu przez Boga. Warto więc w tym dniu pamiętać o ludziach starszych, o naszych rodzicach i dziadkach, którzy jeszcze żyją i ofiarują nam to, co najważniejsze: modlitwę, dobre słowo pocieszenia czy uśmiech. Miejmy tylko dość cierpliwości, by ich posłuchać. Jan Paweł II w swoim liście skierowanym do ludzi w podeszłym wieku, napisał, że to oni są „strażnikami pamięci zbiorowej”. To od nich możemy nauczyć się prawdziwej historii naszej rodziny i Ojczyzny.

     W dniu 2 lutego, w święto Objawienia Pańskiego Msze św. z poświęceniem gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o godz. 15:00 (Krzywopłoty).

Święto Trzech Króli

     Trzech Króli to w istocie potoczna nazwa Objawienia Pańskiego (gr. Epifania), święta które ma uczcić objawienie się Boga wszystkim ludziom, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym, a więc również ludom nieżydowskim i pogańskim. Św. Augustyn zwykł mawiać, że Objawienie Pańskie to bliźniacza uroczystość Bożego Narodzenia. I rzeczywiście już od III wieku w kościołach na Wschodzie dzień ten obchodzony był jako Święto Bożego Narodzenia (w Apostolskim Kościele Ormiańskim jest tak do dzisiaj), a także jako wspomnienie pokłonu Mędrców, Chrztu Pańskiego i przemiany wody w wino w Kanie Galilejskiej. W Kościele łacińskim święto to zaczęto obchodzić od końca IV w. jako święto niezależne od Bożego Narodzenia. Później wydzielono też święto Chrztu Pańskiego na pierwszą niedzielę po 6 stycznia, a wspomnienie cudu w Kanie na drugą niedzielę zwykłą w roku C. W dawnej Polsce czas od Bożego Narodzenia do Trzech Króli uważano tak dalece za święty, że nie wykonywano w nim żadnych ciężkich prac, jak np.: młocki, mielenia ziarna na żarnach; kobiety nawet przerywały przędzenie.

Plakat "Orszak Trzech Króli" Klucze 2018  „ Ażeby aż tak. Po ujrzeniu gwiazdy wybrać się w daleką nieznaną drogę, by złożyć nowo narodzonemu królowi żydowskiemu pokłon. Ażeby aż tak ? Ze złotem miłości, kadzidłem uwielbienia i mirrą cierpienia. Tylu królów żydowskich rodziło się już na przestrzeni wieków i ażeby aż tak teraz.
Jakież to było objawienie. Jakaż to prawda ukazała się trzem Magom. W co uwierzyli, czym się zachwycili, że wyszli w taką daleką drogę z pokłonem, z darami.
Obyśmy aż tak. Oby nam się objawiło, ukazało to co im. Obyśmy i my przyszli do Niego z pokłonem. Ze złotem naszej miłości, z kadzidłem naszego uwielbienia, z mirrą naszego cierpienia. Obyśmy aż tak uwierzyli.”.

[ks. Mieczysław Maliński “Mędrcy ze Wschodu” ze zbioru “Góry przenosić”]

     W Kościele w tym dniu święci się złoto i kadzidło (od XV/XVI w.), a także kredę (od XVIII w.). Poświęconą kredą na drzwiach wejściowych w wielu domach katolickich pisano litery: K+M+B oraz datę bieżącego roku. Zwyczaj ten, znany również w czasach obecnych, jest często błędnie interpretowany jako odniesienie do domniemanych imion Mędrców ze wschodu (Kacper, Melchior, Baltazar). Faktycznie odnosi się on do łacińskiej inskrypcji “C†M†B”“Christus Mansionem Benedicat” (“Niech Chrystus błogosławi temu domowi”), choć święty Augustyn tłumaczy je jako “Christus Multorum Benefactor” (“Chrystus dobroczyńcą wielu”). Chrześcijanie, znacząc poświęconą kredą odrzwia swoich mieszkań, proszą Chrystusa o błogosławieństwo, a także publicznie wyznają swoją wiarę.

     Dzień Objawienia Pańskiego jest świętem nakazanym. Oznacza to, że wierni są zobowiązani w tym dniu uczestniczyć we Mszy św. oraz powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego. Do 1960 roku dzień ten był dniem wolnym od pracy, by ponownie stać się takim od 2011 roku. Od dziewięciu lat organizowane są na ulicach polskich miast i wiosek Orszaki Trzech Króli. Jest to nowa tradycja, która cieszy się coraz większą popularnością (min. w br. organizowana będzie w Kluczach). 

“Pójdźmy wszyscy do stajenki …”

     W uszach rozbrzmiewają nam słowa skierowane przez anioła do pasterzy: “… Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan.” (Mk. 2, 10-11). Od nas będzie jednak będzie zależało, jak na te słowa odpowiemy. Czy tak jak prości pasterze podążymy do betlejemskiej szopy by ujrzeć nowonarodzonego Mesjasza ? Czy w nasze serca, tak jak pasterzom, wleje się niezwykła radość i pokój ? Czy w tej nowej optyce odkryjmy na nowo naszą chrześcijańską wiarę ? Czy obecność Chrystusa w betlejemskiej stajence opromieni naszą drogę życiową w życiu osobistym oraz rodzinnym ? Czy zajęci swoimi różnymi sprawami dostrzeżemy potrzeby innych, dostrzeżemy Boga, który przychodzi do nas w drugim człowieku ? Czy w naszych domach, w naszych sercach znajdzie dla siebie miejsce nowonarodzony Chrystus ?
     On przychodzi z pełnią swej miłości, ale to my musimy Mu otworzyć drzwi…

Francesco Zuccarelli - "Narodziny Chrystusa z adoracją pasterzy"  „ Pójdźmy wszyscy do stajenki, do Jezusa i Panienki
Powitajmy Maleńkiego i Maryję Matkę Jego
Powitajmy Maleńkiego i Maryję Matkę Jego
Witaj, Jezu ukochany, od Patriarchów czekany
Od Proroków ogłoszony, od narodów upragniony
Od Proroków ogłoszony, od narodów upragniony
Witaj, Dzieciąteczko w żłobie, wyznajemy Boga w Tobie
Coś się narodził tej nocy, byś nas wyrwał z czarta mocy
Coś się narodził tej nocy, byś nas wyrwał z czarta mocy
Witaj Jezu nam zjawiony, witaj dwakroć narodzony
Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z matki człowiekiem 
Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z matki człowiekiem”.

[“Pójdźmy wszyscy do stajenki” – polska kolęda, której początki datowane są na XVII w.]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech ta noc, gdy Słowo stało się Ciałem, trwałym blaskiem opromieni cały nadchodzący Nowy Rok. Niech stajnia betlejemska z całym swym radykalizmem pozwali dostrzec, że mimo ogarniającego nas czasem zła i pesymizmu Bóg nieustannie przychodzi ze swoim światłem, przemienia serca, zmienia perspektywy. Niechaj Betlejem będzie obrazem Tego, który wzywa każdego do codziennej przemiany serc, na przekór mrokowi zła, obojętności czy też braku nadziei na lepszą jakość życia.
     Błogosławieństwo Bożej Dzieciny niech nam towarzyszy w każdym momencie życia !

Rekolekcje Adwentowe 2017

     Przeżywamy kolejny Adwent w naszym życiu. Co powinniśmy zrobić, by nie zmarnować tego czasu, by dobrze przygotować się na przyjście Pana ? Zaglądamy do Dzienniczka św. s. Faustyny, gdzie pod datą 29.11.1936 r. odnajdujemy następujący zapis: “Matka Boża pouczyła mnie, jak się przygotować do święta Bożego Narodzenia. Widziałam Ją dziś bez Dzieciątka Jezus; powiedziała mi: Córko moja, staraj się o cichość i pokorę, aby Jezus, który ustawicznie mieszka w sercu twoim, mógł wypocząć. Adoruj Go w sercu swoim (…)” (Dz. 785). To pouczenie na Adwent z samego Nieba od Matki Boga skierowane zostało do konkretnej osoby, do św. Faustyny, ale dotyczy ono również każdego z nas. Jeżeli pragniemy znaleźć upodobanie u Boga, jeżeli chcemy poprzez ten Adwent przygotować się do przyjęcia Jezusa w swoim wnętrzu, to Maryja i Święci pokazują nam do tego drogę, którą oni odnaleźli.

     W jaki więc sposób możemy wejść na drogę cichości i pokory ? Pokora to uznanie prawdy o sobie, o tym, że nie jesteśmy kimś lepszym od innych. To stawianie drugiej osoby zawsze przed nami. Pokora to zobaczyć w sobie talenty, z których korzystamy, które nieraz wywołują u innych podziw, czy pochwałę, czy sprawiają, że inni nas akceptują, ale i te przez nikogo nie zauważone i niedocenione. I jednocześnie mieć świadomość, że to nie nasza zasługa, lecz potrafimy to jedynie z łaski Bożej. Z pokorą jest w ścisłej łączności cichość. Cichość ukazywana jest często jako cierpliwość do tego co nas w życiu spotyka, szczególnie do wydarzeń dla nas trudnych. Powinniśmy być cisi względem Boga, czyli bez rozpaczy i buntu poddawać się woli Bożej. Trzeba być także cichym wobec bliźniego, tzn. znosić wady drugiego człowieka, napominać bez goryczy, oddawać mu usługi, litować się nad nędzą bez gniewu z cierpliwością i dobrocią. Ale także trzeba starać się być cichym dla siebie samego.

     Jezus powiedział: “Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.” (Mt 11,29). Czy Ty jesteś na to gotowy ? Jeśli masz wątpliwości to wykorzystaj do tego rekolekcje adwentowe, by jeszcze lepiej przygotować się na przyjście Pana.

 Rekolekcje Adwentowe 2017 „Czas Adwentu. Ziemia chwycona przymrozkiem, przyprószona szronem. Mgła. Nieruchome powietrze, bez podmuchu wiatru. Nagie drzewa, druty gałęzi. Szare niebo wiszące nisko nad ziemią. Przejmujące mokre zimno. Ludzie poruszają się jak we śnie.
Na wszystko to patrzysz jakby z oddali. Jesteś nieobecny, bo w tobie pustka. Nawet nie smutek, po prostu odrętwiałość. Nawet nie obojętność, tylko nieczułość. Wykonujesz mechanicznie swoje czynności, pracujesz, załatwiasz, rozmawiasz – aż się dziwisz, że cię na to stać. Nie czujesz wiary, ni nadziei, nie czujesz miłości. Nie czujesz ludzi, nie czujesz Boga. To jest twój czas Adwentu, który przypada czasem na okres liturgiczny, a czasem poza nim.”
.

[ks. Mieczysław Maliński “Na pustkowiu” ze zbioru “Aby nie ustać w drodze…”.]

 

Rekolekcje Adwentowe
w naszej Parafii odbędą się w dniach 17 – 19.12.2017 roku.
Poprowadzi je ks. Wiesław Żmija, proboszcz Parafii pw. Franciszka z Asyżu w Sosnowcu.

 Niedziela – 17.12.2017 r.
8:00 Msza św. z nauką
10:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
12:00 Msza św. z nauką
16:00 Msza św. z nauką

Poniedziałek 18.12.2017 r. (Dzień spowiedzi)
9:00 Msza św. z nauką
11:00 Msza św. z nauką
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Spowiedź Święta pół godziny przed Mszą św.
8:30 – 9:00
10:30 – 11:00
14:30 – 15:00 Krzywopłoty
16:30 – 17:00

Wtorek – 19.12.2017 r.
9:00 Msza św. z nauką
Od godz. 10:30 odwiedziny chorych z Komunią św.

15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką na zakończenie rekolekcji.

“Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.” (Iz. 7, 16)

     Słońce jest coraz niżej na horyzoncie, dni są coraz bardziej ponure i szare. Wszyscy oczekujemy na jasność, na światło – podobnie jak na przyjście Jezusa, który jest prawdziwym Światłem świata. Adwent to wyjątkowy czas dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzące z języka łacińskiego „adventus”, oznacza bowiem przyjście, przybycie. Jest to czas oczekiwania na przyjście Jezusa. Oczekiwanie to powinno rodzić w nas radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Chrystusa Pana. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Religijny sens Adwentu dla człowieka wierzącego stanowi ważny element indywidualnego przygotowania się na nieuniknione spotkanie z Chrystusem Panem. Okres Adwentu na podwójny wymiar, zawiera w sobie podwójne przesłanie. Jest on liturgicznym okresem przygotowania się do przeżycia uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Jednocześnie jest to okres, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa, kierujemy dusze ku oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Stąd też okres adwentu określamy czasem pobożnego, aktywnego i radosnego oczekiwania. Idee adwentowe: narodzenie Syna Bożego i wyczekiwanie drugiego Jego przyjścia podzieliły Adwent na dwie części, gdzie dzień 17 grudnia stanowi granicę tego podziału.

 Adwent 2017 „Wyglądanie przez okno, nerwowe spoglądanie na zegarek, niecierpliwe kroki po pokoju. Albo tęsknota: czekamy na kogoś, czekamy na coś.
Są rozmaite czekania – te wyraźne, niecierpliwe i te głęboko ukryte, ale nie mniej ciężkie.
Życie ludzkie składa się z czekań.
Spośród różnych czekań jest jedno czekanie najważniejsze, wspólne wszystkim – czekanie na Boga.”.

[ks. Mieczysław Maliński “Ja przyjdę” ze zbioru “Aby nie ustać w drodze…”.]

     Okres Adwentu przypomina nam bardzo ważną prawdę, że jako chrześcijanie jesteśmy w trakcie nieustannego oczekiwania, ciągłego wypatrywania Zbawiciela. Oczekiwanie wiąże się z potrzebą gotowości, bycia zdecydowanym na to ostateczne spotkanie. W Adwencie nie chodzi tylko o przygotowanie się do Świąt Bożego Narodzenia, do świętowania pamiątki Wcielenia się Syna Bożego w ciało ludzkie, ale o coś więcej. Jest to czas, który uświadamia nam wierzącym, że jesteśmy ludźmi w drodze. Uświadamia nam, że na ziemi jesteśmy pielgrzymami, którzy zmierzają ku jakiemuś celowi, a takim celem dla każdego chrześcijanina jest wspólne spotkanie w domu Ojca. Adwent, to czas szczególny, który powinien motywować nas do podejmowania kroków w kierunku spraw Bożych odważniej niż dotychczas. Warto wykorzystać ten czas na pogłębienie życia wiary i osobistej więzi z Panem, który nadchodzi. Niech liturgiczne wskazania i zachęty adwentowe przygotują nasze serca do radosnego spotkania z Panem.

     Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Roraty to Msza św. odprawiana codziennie  (kiedyś przed świtem), ku czci Najświętszej Maryi Panny. Nazwa ta pochodzi od słów pieśni na wejście “Rorate caeli desuper” (“Spuśćcie rosę niebiosa”). Zbawiciel jest tu porównany do rosy. Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy św. Roratniej sięgają XII w. W wieku XVI były już znane w całej Polsce. Roraty to oczekiwanie na przyjście Pana z Matką Najświętszą, która pozostaje najlepszym wzorem postawy adwentowej. Wspomnienie rzeczy ostatecznych oraz czuwanie podkreśla dodatkowo pora nocna, zaś zapalone świece i lampiony mogą oznaczać lampy mądrych panien oczekujących na oblubieńca (Mt. 25, 1-13).

     W naszym kościele parafialnym Roraty odprawiane będą codziennie od poniedziałku do soboty o godz.17:00. Nie zmarnuj szansy, aby jeszcze mocniej umocnić się w wierze i godnie przygotować się na przyjście Pana. Ten adwent może być ostatnim w twoim życiu. Przeżyj go najlepiej jak tylko potrafisz!

Dzień 1 Listopada – przypomnienie o powołaniu do świętości

     1 listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Dzień ten kojarzy się dla wielu ze zniczem, z grobem bliskich osób, z cmentarzem, dla innych z wiązanką kwiatów, jeszcze dla innych z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Nawiedzając groby naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, krewnych, znajomych – wierzymy, że już cieszą się oni chwałą w domu Ojca Niebieskiego. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Dzień ten przypomina prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z wierzących, niezależnie od wybranej drogi życia: małżeństwa, kapłaństwa czy życia konsekrowanego jest powołany do świętości. Tej pełni człowieczeństwa nie można jednak osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, czyli dar życzliwości Boga. Ponieważ Stwórca powołuje do świętości wszystkich, także każdemu z nas pomaga swą łaską. Wszyscy otrzymaliśmy dar zbawienia, bo Jezus Chrystus złożył ofiarę za wszystkich ludzi. Od każdego z nas jednak zależy, w jakim stopniu przyjmiemy od Boga dar świętości. Dzień ten ukazuje nam hojność Pana Boga i pogłębia nadzieję, że wszelkie rozstanie nie jest ostateczne, bo wszyscy jesteśmy zaproszeni do domu Ojca.

 Dzień 1 Listopada - przypomnienie o powołaniu do świętości. „Święci, którzy w każdej epoce historii ukazywali światu blask światłości Bożej, są widzialnymi świadkami tajemniczej świętości Kościoła. (…) Aby zrozumieć głębię Kościoła, musicie spojrzeć na nich! Lecz nie tylko na tych świętych, którzy zostali kanonizowani, lecz także na wszystkich świętych ukrytych, anonimowych, którzy starali się żyć Ewangelią pośród zwykłych, codziennych obowiązków. To oni ukazują, czym jest Kościół w swej najgłębszej istocie, a jednocześnie chronią go przed miernością, kształtują od środka, pobudzają do tego, by był oblubienicą Chrystusa bez skazy i zmarszczki.”.
[św. Jan Paweł II, przemówienie z Lukki, 23.09.1989 r.]

     Przypadające 2 listopada Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub rzadziej „zaduszkami”) zdecydowanie różni się od Uroczystości Wszystkich Świętych. Jest to dzień modlitw za tych ludzi zmarłych, których dusze oczekują w czyśćcu na ostateczne spotkanie z Bogiem. Zmarli ci potrzebują jeszcze oczyszczenia, które mogą uzyskać przez modlitwę wiernych i Kościoła. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. Temu celowi służą też ofiary składane w kościołach i na cmentarzach. Są to tzw. wypominki za naszych najbliższych zmarłych, by cały Kościół modlił się za ich zbawienie. Z ambon lub przy ołtarzu odczytuje się imiona zmarłych wypisanych na kartkach i odmawia zwyczajowe modlitwy za wszystkich zmarłych. Nabożeństwo za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

     Razem jednak Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny przypominają prawdę o wspólnocie Kościoła, obejmującej świętych w niebie, pokutujących w czyśćcu i żyjących jeszcze na ziemi. Wśród tych trzech stanów Kościoła dokonuje się, poprzez modlitwę, pamięć czy ofiarę, ciągła wymiana dóbr duchowych. W tej łączności (komunii) wyraża się świętych obcowanie.

     Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Środa 1 listopada 2017 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwą za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Czwartek 2 listopada 2017 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych, a po nim Msza św. (ok. godz. 17:00).

     W dniu Wszystkich Świętych przy wejściu na cmentarz przeprowadzana będzie zbiórka ofiar na pokrycie kosztów remontu ogrodzenia cmentarza grzebalnego. W pierwszym etapie planowane jest przeprowadzenie remontu rozsypującego się muru od strony ulicy Jurajskiej. Bóg zapłać za wszelkie złożone ofiary !

„Proszę was, odmawiajcie różaniec. …” [św. Jan Paweł II]

     Październik to drugi po maju miesiąc poświęcony Matce Bożej. W miesiącu tym przyroda kładzie się powoli do zimowego snu, drzewa tracą liście, co jednoznacznie przywołuje jesień ludzkiego życia i wspomnienie przyszłości w Królestwie niebieskim, w którym króluje Jej Syn i Ona Sama orędując za nami. Październik to miesiąc tradycyjnie poświęcony modlitwie różańcowej.
Różaniec, pierwotnie znany pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny, sięga swoimi korzeniami do XII wieku, zaś sama nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika, uważanego powszechnie za ojca różańca. Szczególnego znaczenia maryjnego nabrał on w XVI w. po słynnej bitwie i zwycięstwie wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką, pod Lepanto w dniu 7 października 1571 roku. Wtedy to papież Pius V, przypisując nieoczekiwane zwycięstwo floty chrześcijańskiej interwencji Matki Bożej wzywanej na różańcu, ogłosił święto Matki Bożej Różańcowej. Oficjalnie dopiero papież Leon XIII w 1885 roku, z racji różańca, ogłosił październik miesiącem maryjnym.

 Różaniec 2017 “W małej izdebce, tuż obok łóżka,
Z różańcem w ręku klęczy staruszka.
Czemuż to babciu mówisz pacierze? 
Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.
Wierzę, że te małe paciorki z dębiny
Moc mają ogromną, odpuszczają winy.
Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy
Ja, grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy.

Ożyło w końcu syna sumienie, 
Przysięgam ci matko, że ja się zmienię. 
Całował zimne swej matki dłonie, 
Twarz łzami zoraną i siwe skronie.
Rzucił nałogi, oddał się Bogu,
Szczęście gościło w ich domu progu.
I codziennie wieczorem, całą rodziną,
Różaniec mówili za matki przyczyną.

[p. Jacek Daniluk – Biała Podlaska – “Różaniec”]

     Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. Tak było w Lourdes w roku 1858, tak było w Fatimie w roku 1917, tak było Meksyku czy Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach. Wynika z tego, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem. Wydawać się może, że różaniec jest modlitwą wyłącznie maryjną i rzeczywiście często tak jest pojmowany. W istocie jednak w jej centrum stoi Chrystus, Jego miłość, którą nas do końca umiłował. Gdy odmawiamy różaniec, to Maryja uczy nas odkrywać i rozumieć Boże tajemnice.

     Różaniec wydaje się być z pozoru zwykłą, długą i nużącą modlitwą. Ale tak nie jest ! Różaniec to nie jest zwykła modlitwa – to sposób na życie.  Odmawiając różaniec oddajemy wszystkie nasze radości i smutki – całe nasze życie – Maryi. Gdy zwracamy się do Niej z ufnością, możemy być pewni, że Ona wstawi się za nami u Swojego Syna – Jezusa Chrystusa. Różaniec jest zatem modlitwą zawierzenia, która kieruje nas przez Maryję do Jezusa. Różaniec czy inne formy pobożności maryjnej, pokazują nam, do jakiego stopnia utożsamiamy się z Bożą logiką. Te proste formy pobożności konieczne są w naszym życiu, zwłaszcza wtedy, kiedy pycha daje mocniej znać o sobie. Jeśli Bóg obdarował nas wieloma talentami: pojętnym rozumem, mocą, wiedzą, mądrością, honorem… to wówczas – być może bardziej niż inni – potrzebujemy praktykowania modlitwy różańcowej z dziecięcą prostotą, ponieważ “Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego (Mt 18, 3).”.

     Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godzinie 16:30, zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

IV Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017

     W dniu 16 września 2017 roku wierni całej Diecezji Sosnowieckiej już po raz 4 pielgrzymowali do Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pielgrzymka diecezjalna jest kontynuacją pielgrzymki Dekanatu Olkuskiego zainicjowanej 16 lat temu przez nieżyjącego już ks. Henryka Januchtę. Tradycyjnie już na Kalwaryjskich Dróżkach nie zabrakło wiernych z naszej parafii oraz naszego księdza proboszcza Mariusza Wróbla. Podobnie jak w ubiegłym roku wyruszyły z naszej parafii 2 autokary (79 osób), w których oprócz naszych parafian znalazło się miejsce dla pojedynczych wiernych z sąsiednich parafii (Parafii pw. św. Małgorzaty w Bydlinie oraz Parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kwaśniowie Dolnym).

 IV Diecezjalna Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017 “Zawsze, kiedy tu przychodziłem, miałem świadomość, że zanurzam się w tym właśnie rezerwuarze wiary, nadziei i miłości, które naniosły na te wzgórza, na to sanktuarium, całe pokolenia Ludu Bożego ziemi, z której pochodzę, i że ja z tego skarbca czerpię. Nawet niewiele dodając od siebie – czerpię… I zawsze też miałem tę świadomość, że owe tajemnice Jezusa i Maryi, które tu rozważamy, modląc się za żywych lub za zmarłych, są istotnie niezgłębione. Stale do nich powracamy i za każdym razem nie mamy dość. Zapraszają nas one, aby tu wrócić na nowo – i na nowo się w nie zagłębić.
[św. Jan Paweł II – przemówienie do pielgrzymów, Kalwaria Zebrzydowska, 07.06.1979 r.]

     Ze względu na padający deszcz uroczysta Msza św. rozpoczynająca pielgrzymkę sprawowana była w Bazylice, a nie przy ołtarzu polowym na placu odpustowym. Uroczystość rozpoczęło przywitanie pielgrzymów dokonane przez Kustosza Sanktuarium – O. Konrada Cholewę. Następnie Ordynariusz naszej diecezji, ks. bp Grzegorz Kaszak przewodniczył Eucharystii oraz wygłosił Słowo Boże. W homilii biskup sosnowiecki podkreślał, że pielgrzymka do Kalwarii ma służyć temu, by uczyć się od Matki Bożej, jak żyć. Zachęcał do tego, by patrzeć ma Maryję jak na matkę rodziny, która troszczy się o to, by dom mógł właściwie funkcjonować. Następnie pątnicy wyruszyli na Dróżki. Wiernym z naszej parafii dane było przemierzać Dróżki Pana Jezusa. W trakcie Dróżek zatrzymywaliśmy się przy wszystkich 28 stacjach, przy których piękne, kruszące serca rozważania prowadził ojciec z zakonu Bernardynów. Kolejne stacje spinały odmawiane dziesiątki różańca, pieśni oraz modlitwy ordynowane przez prowadzącego. Niesprzyjająca pogody w czasie Mszy św. (opady deszczu) uległa znacznej poprawie, dzięki czemu mogliśmy przemierzać Kalwaryjskie Dróżki w przyjemnych warunkach. Po zakończeniu pielgrzymowania zadowoleni zajęliśmy miejsca w autokarach, deklarując jednocześnie chęć powrotu do Kalwarii Zebrzydowskiej za rok, na kolejną Pielgrzymkę Diecezjalną !

     A więc do zobaczenia – 15 września 2018 roku !
A póki co – ks. proboszcz w Cieślinie zaprasza wszystkich na Mszę św. w intencji pielgrzymów i ich rodzin, która odprawiona zostanie w naszym kościele, we wtorek 26 września 2016 roku o godzinie 17:30.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć. (jutro)

 

IV Piknik Historyczny “JURA 1914” w Krzywopłotach

     W sobotę 9 września 2017 roku zorganizowany został w Krzywopłotach IV Piknik Historyczny „JURA 1914”. Organizatorami pikniku, będącego częścią obchodów 103 rocznicy Bitwy pod Krzywopłotami byli: Wójt Gminy Klucze, Ochotnicza Straż Pożarna Krzywopłoty, Sołtys i Rada Sołecka w Krzywopłotach.
     Bitwy pod Krzywołotami rozegrała się na bagnach i łąkach pomiędzy wsiami Załęże, Bydlin i Krzywopłoty na początku I wojny światowej, w dniach 17-19 listopada 1914 roku pomiędzy oddziałami Austro-Węgier i Rosjan. Była to pierwsza z większych bitew stoczonych przez legionistów Józefa Piłsudskiego. Uczestniczyli w niej legioniści z 4 i 6 batalionu 1 Pułku Piechoty Legionów oraz artylerzyści pod dowództwem kpt. Brzozy. Toczona ze zmiennym szczęściem bitwa powstrzymała rosyjskie natarcie, jednak obie strony poniosły w niej dotkliwe straty. Ze 1400 legionistów, w bitwie zginęło 46 żołnierzy, zaś 131 zostało rannych i dostało się do niewoli. Nie bez przyczyny Marszałek Piłsudski nazwał miejsce bitwy “Krzywopłockimi legionowymi Termopilami”.

IV Piknik Historyczny JURA 1914 w Krzywopłotach  “Ten kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości nie jest godzien szacunku teraźniejszości ani prawa do przyszłości.”.
[ Józef Klemens Piłsudski – “Myśli, mowy i rozkazy”]
—————————————————–

“Naród, który traci pamięć przestaje być Narodem – staje się jedynie zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium. Podczas kryzysów – powtarzam – strzeżcie się agentur. Idźcie swoją drogą, służąc jedynie Polsce, miłując tylko Polskę i nienawidząc tych, co służą obcym.”.
[Józef Piłsudski – z przemówienia na zjeździe Legionistów w Kaliszu 07.08.1927 r.]
—————————————————
“Naród, który zapomina o historii własnej Ojczyzny, traci swą tożsamość (…). Naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości.”.
[św. Jan Paweł II]

     Tegoroczny piknik, który miał miejsce w rejonie Wiejskiego Dom Ludowego przy ul. Partyzantów rozpoczął się od powitanie przybyłych gości przez Wójta Gminy Klucze. Następnie wójt gminy oraz przybyli goście złożyli wiązanki kwiatów pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego. Kolejnym punktem programu była uroczysta Msza św. za Ojczyznę sprawowana przez proboszcza parafii w Cieślinie, ks. Mariusza Wróbla. Po zakończonym nabożeństwie ksiądz proboszcz dokonał poświęcenia wzniesionego w ostatnim okresie pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego. Piknik zakończyła rekonstrukcja epizodu Bitwy pod Krzywopłotami.

    Pozostając w podniosłym i patriotycznym nastroju, w które wprowadziła nas homilia podczas Mszy św., pozwólmy na koniec jeszcze raz przemówić słowom naszego wielkiego rodaka, św. Jana Pawła II: ,,Gdy młodzi, szukają autorytetów, niech spojrzą w naszą przeszłość. W naszą chodź trudną historię, ale jakże przebogatą w wielkie wydarzenia. Pozwalające Nam spojrzeć i odnaleźć wzorce, z których w przyszłości Wy i pokolenia młodych, którzy przyjdą po Was, będą mogły czerpać wzór do naśladowania, i większej miłości do miłowania Naszej ojczyzny. Tylko pamięć pozwoli nam, aby te wzory niezłomnych odważnych Polaków, na długo pozostały naszą cechą narodową. Gdyż jako Słowianie, mamy potencjał nie tylko w czczeniu tego co święte, lecz także, byśmy pamiętali skąd wywodzą się nasze korzenie. To święta rzecz, i o niej Wy młodzi pamiętajcie.”   

     Zdjęcia z IV Pikniku Historycznego “JURA 1914” w Krzywopłotach do oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

 

“Kożdy kwiotek woła – weź mnie dzisiej do kościoła”

     Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny obchodzona 15 sierpnia, to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Prawda wiary o wniebowzięciu Maryi obecna jest w wierze Kościoła od V wieku. W VI wieku cesarz bizantyjski Maurycy polecił obchodzenie tego święta w całym Kościele wschodnim, zaś w VII wieku pod wpływem klasztorów wschodnich święto przeniesiono do Kościoła rzymskokatolickiego, ustalając jego nazwę, podobnie jak w prawosławiu, jako Zaśnięcie Maryi Panny. Święto Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zajęło miejsce Zaśnięcia stosunkowo niedawno, dopiero po ogłoszeniu w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) dogmatu wiary Kościoła katolickiego. Stało się to 1 listopada 1950 roku, gdy to papież Pius XII wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych orzeczenie: “powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Papież swoim najwyższym autorytetem przypomniał, potwierdził i usankcjonował to, co od dawna w Kościele było uznawane.
 

Charles Mellin - Asunción de la Virgen (Museo de Arte de Ponce, Puerto Rico)  “Już się anjeli wiesielą,
na niebie słodko śpiewają,
Bo Maryja w niebo jidzie,
radujcie się wszytcy ludzie
Wielebną Matkę ucieszył Anjoł Boży i pozdrowił,
Rzekąc: „Pozdrowienie tobie, już rychło będziesz na niebie”.
Tedy przez wszelkiej boleści umarła Matka miłości,
Syn Matuchny swej duszę wziął, a słodkie pienie jest zaczął:
„Wiesiel się Matuchno moja, juże podź ze mną do raja,
Śpiewajcie wszytcy anjeli, wiesielcie się apostoli.
A gdy ciało pochowali Czystej Panny apostoli,
Jezus przyszedł dnia trzeciego do grobu tako świętego.
Dziewicze ciało obudził Jezus, swoją Matkę wskrzesił,
Rzekąc: „Powstań, namilejsza, nad wszytki panny cudniejsza”.
Swoję Matuchnę Jezus wziął, apostoły jest pożegnał;
Apostoli się radują, anjeli słodko śpiewają.”
[“Już się anjeli wiesielą” – fragm. pieśni z XV wieku]
 

     W polskiej tradycji Uroczystość ta zwana jest również jako Święto Matki Bożej Zielnej. Na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty, poświęca się kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce symbolizują duchową pełnię Maryi, jako „najdorodniejszego ziemskiego owocu”. Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dojrzałym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól. 15 sierpnia to również dzień kulminacji licznych pielgrzymek pieszych, które spotykają się na Jasnej Górze w Częstochowie.

     Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla, że:: “Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”. Jest ono dla nas znakiem nadziei, że my wszyscy, którzy staramy się iść przez życie, wierząc w godność naszych ciał oraz w ich przyszłe zmartwychwstanie, rzeczywiście zmartwychwstania dostąpimy. Przecież naszym Panem jest Jezus Chrystus, który za nas umarł i zmartwychwstał. On z pewnością ma moc i wolę “przekształcić nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3,21). Wniebowzięcie Maryi tę naszą nadzieję zmartwychwstania ożywia i ukonkretnia, a równocześnie zachęca nas do odkrywania na co dzień godności naszych ciał oraz do jej coraz pełniejszego odzyskiwania.

 

XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę

     W sierpniu z wielu miast i miejscowości w Polsce wyruszają na Jasną Górę piesze pielgrzymki. Nie inaczej będzie i w tym roku. Pielgrzymi z naszej Diecezji Sosnowieckiej wyruszą na pielgrzymi szlak do Królowej Polski już po raz 26. Z tej to okazji biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak skierował do wiernych komunikat zapraszający do udziału w pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Oto jego treść:
“Umiłowani Diecezjanie ! Podczas gdy chrześcijanie na całym świecie przypominają sobie orędzie Matki Bożej z Fatimy w 100. rocznicę Jej objawień, wierni w naszym kraju wpatrują się w oblicze Czarnej Madonny z Jasnej Góry z racji 300. rocznicy koronacji Jej wizerunku, a diecezja sosnowiecka świętuje 25. rocznicę ustanowienia, nadeszła pora, by – jak mówił Papież Franciszek – zdobyć się na odwagę i „zamienić kanapę na parę butów, które pomogą iść po drogach, o jakich nigdy nie myśleliśmy”. Szczególną okazją do tego może być XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę – wyjątkowe rekolekcje w drodze, przeżywane w tym roku pod hasłem: „Idźcie i głoście!”. Umiłowani Diecezjanie ! Gorąco zachęcam Was do pielgrzymowaniu do naszej Matki i Królowej. Ci z Was, którzy zdecydują się wyruszyć na pielgrzymi szlak do tronu Królowej Polski, będą mogli to uczynić w następujących terminach:
– od 9 do 13 sierpnia – Pielgrzymka Olkuska Diecezji Sosnowieckiej,
– od 17 do 19 sierpnia – Wolbromska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę,
– od 23 do 25 sierpnia – Pielgrzymka Zagłębiowska,
– od 24 do 25 sierpnia – Piesza Pielgrzymka Parafii Targoszyce oraz Siewierska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę,
– od 3 do 8 września – Piesza Pielgrzymka Jaworznicka na Jasną Górę.
Ci zaś, którzy z różnych względów nie będą mogli fizycznie uczestniczyć w pieszym pielgrzymowaniu, niech w duchowy sposób przyłączą się do wspólnoty pątników. Więcej informacji na temat pielgrzymek będzie można uzyskać w parafiach u swoich duszpasterzy. Niech Jasnogórska Pani wyprasza Wam obfite błogosławieństwo, a patron naszej diecezji św. Brat Albert Chmielowski wspomaga w pątniczym trudzie. Bądźcie dla innych świadkami, że warto być dobrym jak chleb. Wasz Biskup + Grzegorz”.

 

XXVI Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę 2017 r.  “Wybierz się, wybierz się razem z nami
Na wspaniały pielgrzymkowy szlak !
Jeśli będziesz szedł wytrwale, to na Jasnej Górze
W Jej obliczu ujrzysz Boga znak !”.

     Pielgrzymka Olkuska rozpocznie się 9 sierpnia Mszą św. o godz. 8:00 w bazylice św. Andrzeja w Olkuszu pod przewodnictwem Księdza Biskupa Piotra Skuchy. Dzień wcześniej, 8 sierpnia, trasę z Jaworzna do Olkusza pokona grupa złota z Jaworzna (Msza św. na rozpoczęcie pielgrzymki dla grupy złotej w kolegiacie św. Wojciecha i Katarzyny w Jaworznie o godz. 7:30), a z Będzina do Błędowa przejdzie grupa Zielono-Czarna (Msza św. na rozpoczęcie w kościele Świętej Trójcy w Będzinie o godz. 8:00), która połączy się z resztą grup 9 sierpnia. Trasa pielgrzymki i jej program będą identyczne jak w roku ubiegłym – kolejne noclegi to Podzamcze, Łutowiec (Msza św. w Trzebniowie sprawowana przez Księdza Biskupa Grzegorza Kaszaka), Złoty Potok i Joachimów. Na Jasną Górę grupy dotrą 13 sierpnia ok. godz. 14:00, a o godz. 19:00 wezmą udział w Mszy św. na Jasnogórskim Szczycie. Pielgrzymi z naszego jaroszowieckiego dekanatu przemierzać będą pielgrzymkowy szlak w grupie “Biało-zielonej”, której przewodnikiem będzie ks. Paweł Stanisz (wikariusz parafii w Kluczach). Na pielgrzymkę zapisywać można się u księdza proboszcza. Koszt pielgrzymki 70,00 zł (ubezpieczenie, transport bagaży, materiały pielgrzymkowe). Spotkanie organizacyjne planowane jest w niedzielę 6 sierpnia br. w kościele w Kluczach, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 16:00.

     Pielgrzymka stanowi odzwierciedlenie naszego ludzkiego życia, które jest nieustannym wędrowaniem. Wędrowaniem z tej ziemi, gdzie nie mamy trwałego mieszkania, do wiecznego celu – domu Ojca w niebie. Serdecznie zapraszam wszystkich do pielgrzymkowego nawiedzenia Jasnogórskiego Sanktuarium i powierzenia Matce Bożej swoich często trudnych spraw, spraw swoich rodzin, a jednocześnie do nabrania siły i umocnienia w wierze.

     Zdjęcia z XXVI Sosnowieckiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę do oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

Budujemy nową plebanię

     Istniejąca obecnie plebania to prawie stuletni drewniany budynek. Została ona wybudowana w latach 1921-1923 ofiarnością i staraniem pięciu wiosek: Cieślina, Golczowic, Krzywopłot, Kwaśniowa Górnego oraz Kwaśniowa Dolnego (zwanego wówczas również Kwaśniowem Dworskim). Miejscowości te dekretem biskupa kieleckiego z dnia 17 maja 1921 roku zostały odłączone od parafii w Chechle i utworzyły filiał parafii w Bydlinie, do czasu przygotowania mieszkania i utrzymania (przeznaczenia gruntu) dla przyszłego proboszcza.

     Upływający czas odcisnął swoje piętno na stanie technicznym drewnianego budynku. Przeprowadzane w latach 1982-1983 (staraniem ks. dr Jerzego Króla) oraz w latach 2007-2012 (staraniem ks. Leszka Kapeli) remonty pozwoli częściowo zatrzymać degradację budynku plebanii. Jednak były to tylko półśrodki. Konstrukcja drewniana ścian stawała się coraz bardziej zmurszała, belki praktycznie zaczęły się rozsypywać. Wyniki oględzin oraz przeprowadzona analiza pokazały bezzasadność i nieopłacalność dalszych remontów. W końcu ubiegłego roku na wspólnym spotkaniu sołtysów wszystkich miejscowości tworzących parafię podjęta została decyzją budowy nowej plebanii.

     W miesiącu kwietniu 2017 roku opracowana została koncepcja i ogólny projekt przyszłej plebanii. Zostały one pozytywnie zaakceptowane przez Komisję ds. Sztuki Sakralnej Kurii Diecezjalnej w Sosnowcu. Aktualnie opracowany jest szczegółowy projekt budowlany, który będzie podstawą do wydania pozwolenia na budowę i innych niezbędnych uzgodnień. Poniżej możemy zapoznać się z wizualizacją budynku nowej plebanii. 

     Wyzwanie przed którym stanęła nasza parafia nie należy do łatwych. Jest to olbrzymie przedsięwzięcie, wymagające wiele trudu i pieniędzy. Dlatego też konieczne jest wsparcie modlitewne i finansowe mieszkańców naszej parafii, wszystkich ludzi dobrej woli. Ofiary na budowę nowej plebanii możemy przekazywać w sposób tradycyjny (na tacę, bezpośrednio księdzu proboszczowi lub w kopercie), albo przelewem na konto bankowe parafii:

Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM
ul. Jurajska 59
32-310 Cieślin
Nr konta: 68 8450 0005 0000 0000 4167 0002

     Skorzystanie z formy przelewu bankowego jest najbardziej korzystne, gdyż dzięki niemu możemy skorzystać z ulgi podatkowej na cele kultu religijnego. Przekazana darowizna na rzecz kultu religijnego, zmniejszy nasze obciążenie podatkowe, a my przyczynimy się do budowy nowej plebanii. Darowizna przeznaczana może być w formie pieniężnej i niepieniężnej. Z ulgi tej mogą skorzystać podatnicy rozliczający się na zasadach ogólnych, a więc m.in. zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, osiągający przychody z umów zlecenia, o dzieło, kontraktu menedżerskiego, a także z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych. Ulga ta nie przysługuje natomiast w odniesieniu do dochodów z działalności gospodarczej opodatkowanych „liniowo”. Poczynioną darowiznę odliczamy od osiągniętego dochodu w rozliczeniu rocznym PIT, zaś kwota odliczenia nie może być wyższa niż 6% rocznego dochodu podatnika (10% w przypadku osób prawnych). Najważniejszą kwestią jest należyte udokumentowanie faktu przekazania darowizny. W przypadku darowizny pieniężnej będzie nim dowód wpłaty na rachunek bankowy, na którym powinny znaleźć się dane identyfikujące darczyńcę i obdarowanego – czyli dane własne oraz dane i adres parafii. Bardzo istotne jest odpowiednie wypełnienie tytułu płatności. Używamy to słowa “darowizna” wpisując najprościej: “Darowizna na cele kultu religijnego”.
Przykładowe osoby mieszczące się w pierwszym progu podatkowym i osiągające dochód roczny przykładowo 70 tyś. zł, mogą teoretycznie przeznaczyć na darowiznę 4,2 tyś. zł (6% dochodu). Przekazując na darowiznę kwotę 250 zł i następnie w rozliczeniu rocznym dołączając wypełniony załącznik PIT/O pomniejszamy swój dochód o 250 zł. Skutkuje do zwrotem nadpłaconego podatku w kwocie 19% dokonanej darowizny, czyli kwoty 47,50 zł. W przypadku osób osiągających dochód z drugiego progu podatkowego ten zwrot będzie odpowiednio wyższy.

     Wprawdzie wiele rodzin żyje dziś bardzo skromnie, ale jednocześnie daleko nam do położenia naszych przodków sprzed wieku. Budując kościół i obecną plebanię zmagali się oni nie tylko z nędzą i bezrobociem, lecz także z wojną oraz z epidemiami chorób zakaźnych. Miejmy nadzieję, że tak jak nasi ojcowie i dziadki podołamy temu wyzwaniu. Tym bardziej, że nie brakuje pośród nas ludzi dobrej woli, którzy zechcą przyjść z pomocą, bo przecież “hojnego dawcę Bóg miłuje”. Otwierajmy dla siebie nawzajem swoje serca, pomagajmy sobie i realizujmy przykazanie miłości. Nie zapominajmy o modlitwie w tej sprawie, niech czynią to głównie osoby starsze i cierpiące. Budowa plebanii niech będzie sprawą przede wszystkim naszej wiary. Niech to dzieło Boże łączy naszą parafię i zbliża nas do Boga. Twórzmy dobry klimat wokół tej sprawy. Tego sobie życzmy nawzajem ! Serdeczne BÓG ZAPŁAĆ wszystkim wspomagającym modlitwą lub datkiem pieniężnym nasze przedsięwzięcie !

“Zagrody nasze widzieć przychodzi, I jak się dzieciom Jego powodzi.”

     Powyższe słowa z pieśni Eucharystycznej bardzo pasują do uroczystości Bożego Ciała, kiedy to rzesze wiernych wychodzą w procesjach – w miastach i wioskach – aby niejako “pokazać” Chrystusowi miejsca swego codziennego życia i pracy, a także by wyznać wiarę w Jego Eucharystyczną obecność. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwane Bożym Ciałem) jest to święto obchodzone przez katolików ku czci Najświętszego Sakramentu. Obchodzone jest zawsze w czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, 60 dni po Wielkanocy.

     Boże Ciało to jedno z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim, sięgające swoimi początkami do przełomu XI i XII wieku. W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto biskup Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV wieku było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono nieco później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75, zaś w Polsce pierwsze procesje eucharystyczne zaczęto odprawiać w XIV wieku, w Płocku i we Wrocławiu.

Boże Ciało 2017 “To czyńcie na moją pamiątkę.
No to czynimy: Gromadzimy się wokół stołu
i odprawiamy Ostatnią Wieczerzę w kształcie
liturgicznym. I w ten sposób uczestniczymy
 w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, w Jego życiu.
To czyńcie na moją pamiątkę. Gromadźcie się!
przy stole moim! I nie po próżno, ale by radować sie
z wszystkimi, którzy są radośni, by pocieszać
tych wszystkich, którzy są smutni.”

  [“Wziął chleb i dawał im” – ks. M. Maliński]

     Obecnie pełna nazwa uroczystości Bożego Ciała to święto Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Do czasu reformy soborowej istniało osobne święto ku czci Najdroższej Krwi Chrystusa. Reforma liturgii z roku 1969 złączyła uroczystość Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa z uroczystością Bożego Ciała, automatycznie znosząc dotychczasowe święto z 1 lipca. Eucharystia to bowiem Najświętsze Ciało i Najświętsza Krew Pana Jezusa. Do roku 1955 obowiązywała oktawa Bożego Ciała. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy. Na zakończenie oktawy kultywowany jest do dzisiaj zwyczaj przynoszenia do kościoła wianków z ziół i kwiatów, które po poświęceniu przez kapłana zabierane są do domów. Wianki poświęcone w czasie oktawy Bożego Ciała są symbolem ludzkiej pracy, a także darów od Boga, które służą ludziom i wszelkim istotom na ziemi. Dawniej zawieszano je na ścianie, by chroniły od choroby i nieszczęść.

     W uroczystość Bożego Ciała powracamy do owego “Czwartku”, który wszyscy nazywamy “Wielkim” — do dnia, w którym Odkupiciel po raz ostatni obchodził Paschę z uczniami: była to Ostatnia Wieczerza — dopełnienie żydowskiej wieczerzy paschalnej i początek liturgii eucharystycznej. Dlatego Kościół już przed wiekami wybrał czwartek, by obchodzić uroczystość Bożego Ciała — święto adoracji, kontemplacji i uwielbienia. Święto, podczas którego Lud Boży gromadzi się wokół najcenniejszego daru pozostawionego nam w dziedzictwie przez Chrystusa, wokół Sakramentu Jego obecności, i wielbi go, chwali w pieśniach, niesie go w procesjach ulicami miast i wsi.

     Uroczysta procesja Bożego Ciała rozpocznie się w naszej parafii w czwartek 15 czerwca 2017 roku, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 9:00 i skieruje się ulicą Jurajską w kierunku Bydlina. Ołtarze poszczególne miejscowości przygotowują w tradycyjnie ustalonych miejscach, zaś do udziału w procesji zapraszana jest cała asysta: panie z Kół Gospodyń Wiejskich, strażacy, mężczyźni do niesienia chorągwi, dzieci pierwszokomunijne, dziewczynki do sypania kwiatów, ministranci oraz wszyscy wierni.

     Zdjęcia z tegorocznych uroczystości Bożego Ciała, którym przewodniczył ks. dr Paweł Pielka, do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

Odpust Parafialny św. Stanisława BM po raz 100 w murach naszego kościoła

     99 lat temu biskup kielecki Augustyn Łosiński wydał w dniu 05.04.1918 roku dekret zezwalający na odprawianie Mszy św. w murach nowo wybudowanej świątyni w Cieślinie. W dokumencie napisanym w języku łacińskim czytamy:
“Augustyn Łosiński
Z Bożego Miłosierdzia i łaski Stolicy Apostolskiej Biskup Kielecki Magister Św. Teologii
Odp. Przewielebnemu Leonowi Brykalskiemu, proboszczowi w Chechle, pozdrowienie w Panu.
Wyrażamy zgodę na to, by dla wygody duchowej mieszkańców wsi Cieślin w parafii Chechło wolno było Tobie lub innemu przez Ciebie wyznaczonemu kapłanowi w kaplicy publicznej w Cieślinie, przyzwoicie ozdobionej/zaopatrzonej, na należycie konsekrowanym ołtarzu przenośnym, przy zapalonych świecach woskowych, sprawować Najświętszą Ofiarę. Zgoda ważna będzie przez 10 lat.
Chcemy, by niniejszy dekret […] umieszczono na ścianie wspomnianej kaplicy do informacji odprawiających [Mszę]. Na poświadczenie powyższego itd.
Wydaliśmy w Kielcach, 5 kwietnia 1918 roku.
Wikariusz Generalny, Kanonik Katedralny.”
Pierwszą Najświętszą Ofiarę sprawował proboszcz ze Strzegowej ks. Jan Flis w uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Biskupa i Męczennika w dniu 08.05.1918 roku. Tegoroczne uroczystości, które odbędą się w dniu 07.05.2017 roku, będą zatem obchodzone po raz 100 w murach obecnej świątyni. Należy przy tym pamiętać, że uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława obchodzone były w Cieślinie, w istniejących tutaj wcześniej kaplicach, już od niepamiętnych czasów. Możemy o tym przeczytać w Historii Parafii

Odpust Parafialny 2017 ” … Kościół otrzymał od Chrystusa władzę odpuszczania grzechów w Jego imię, jest zatem w świecie żywą obecnością miłości Boga, który pochyla się nad każdą ludzką słabością, aby ogarnąć ją swoim miłosierdziem.
Właśnie przez posługę swojego Kościoła Bóg okazuje swoje miłosierdzie światu, udzielając mu cennego daru, który od bardzo dawna nosi miano “odpustu” .”

  [Jan Paweł II bulla “Incarnationis mysterium”, 2000 r.]

     Odpust Parafialny to święto patronalne kościoła parafialnego przeżywane przynajmniej raz w ciągu roku liturgicznego przez każdą parafię. W tym dniu w sposób szczególny czci się patrona parafii, czyli są to jakby imieniny parafii. Aktualnie po Soborze Watykańskim II sprawę parafialnych odpustów regulują zwykle synody poszczególnych diecezji. Zazwyczaj podkreślają one, że święto patronalne kościoła parafialnego należy obchodzić uroczyście, zachowując dotychczasowe zwyczaje parafialne. Należy także dążyć do wyrobienia właściwego zrozumienia odpustu u wiernych. Wymaga to skierowania całej uwagi duszpasterskiej na przeżycie duchowe święta patronalnego parafii. Zachęca się do korzystania z Sakramentu Pokuty, uczestnictwa we Mszy św., procesji oraz innych modlitwach dziękczynnych i błagalnych. Główna Msza św. celebrowana w odpust powinna być ofiarowana za wszystkich parafian. Została zachowana praktyka udzielania odpustu związana z uczestnictwem w uroczystościach parafialnych. Dla uzyskania odpustu wymagane są zwykłe warunki, czyli stan łaski uświęcającej, odmówienie modlitwy Ojcze nasz i Wierzę w Boga oraz modlitwy w intencjach Ojca Świętego. Wszystkie inne zwyczaje i praktyki zewnętrzne związane z parafialnym odpustem mają znaczenie drugorzędne.

     Odpust parafialny to przede wszystkim święto wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. W końcu daje okazję poznania świętego patrona parafii i uwielbienia Boga za jego orędownictwo i opiekę. Świętowanie odpustu parafialnego przypomina także o powołaniu do świętości każdego chrześcijanina.

     Główne uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława BM odbędą się w niedzielę 7 maja 2017 roku o godz. 12:00. Po Mszy św. koncelebrowanej przez ks. Jana Jagiełkę i ks. dr Pawła Pielkę odbędzie się procesja eucharystyczna wokół kościoła, a następnie tradycyjna procesja wyruszy do figury św. Stanisława oraz do źródełka z figurą św. Jana Nepomucena.

“Już się zbliżył miesiąc maj, …”

    Maj to dla wielu najpiękniejszy miesiąc roku, w Kościele zaś to okres szczególnej czci Matki Bożej. W Polsce żywa jest tradycja gromadzenia się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych na Nabożeństwach Majowych, nazywanych „majówkami”. Podczas tych nabożeństw odmawia się lub odśpiewuje Litanię Loretańską (będącą hymnem na cześć Maryi) oraz modlitwę „Pod Twoją obronę”. Modlitwom tym towarzyszą przepiękne w swojej treści i melodyjności pieśni poświęcone Matce Bożej. W niektórych miejscowościach, zgodnie z przyjętą tradycją, w czasie tych nabożeństw czytane są rozważania, zaś zgromadzeni wierni odmawiają także Różaniec Święty, a całość często kończą Apelem Jasnogórskim. Nabożeństwo Majowe w kościołach odprawiane jest z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Modlitwy majowe zmienią nie tylko nasze serca, ale także nasz krajobraz: w maju przydrożne kapliczki, figury Matki Bożej rozsiane w tysiącach miejsc przystrajane są kwiatami, wieńcami; przy nich gromadzą się wierni, by modlić się, śpiewać.

     Historia Nabożeństw Majowych sięga V wieku, gdy to na Wschodzie ludzie zaczęli się gromadzić i śpiewać pieśni na cześć Matki Bożej. W Kościele zachodnim dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc maj poświęcić Maryi. W Polsce pierwsze Nabożeństwo Majowe wprowadzili w 1838 roku jezuici w Tarnopolu, zaś po około 30 latach stało się ono popularne w całym kraju.

Matka Boża Fatimska “Już się zbliżył miesiąc maj,
Już rozkwita ziemski raj.
Dziś swej Matce i swej Pani
Każdy cześć i chwałę daj.
Ptaszęta się radują,
Maryi wyśpiewują,
Bo i one Matce Bożej
Wdzięczność swą okazują.
Łąki, pola i gaje,
Wszystko Jej cześć oddaje,
Bo, co tylko jest na ziemi,
Jej opieki doznaje.
Wszystkie miasta z wioskami,
Brzmią Maryi pieśniami.
I każdy z pokorą woła:
Módl się, Matko, za nami.
I my, śliczna Jutrzenko,
O, Najświętsza Panienko,
Do Ciebie się uciekamy,
Błogosław nas swą ręką.”

  [“Już się zbliżył miesiąc maj” – pieśń tradycyjna]

     W czasach obecnych, gdy nasza wiara tak często wystawiana jest na próbę różnorodnych pokus, gdy jej fundamenty podkopywane są przez wrogów Kościoła, gdy człowieka dosięga zwątpienie, potrzebne są zdecydowane świadectwa. W tych wymagających od człowieka zdecydowanej deklaracji czasach z pomocą przychodzi Matka Boża. Przez uczestnictwo w majowym nabożeństwie, jego scenerii i prostocie, można znaleźć odpowiedź na bardzo wiele wątpliwości, odnaleźć i odbudować korzenie swojej wiary, nawiązać szczerą więź z Jej Synem – Jezusem Chrystusem.

     Nabożeństwo Majowe to spotkanie z Matką Boga i z Nim samym. To możliwość zawierzenia Jej całej swojej życiowej codzienności, zasupłanych problemów i pogmatwanych dróg. Trzeba pójść do Niej, opowiedzieć jej o tym, zaufać Jej w każdej sprawie. Na pewno zawsze przytuli nas do swojego Serca, pośpieszy z pomocą, wyprowadzi na właściwą drogę.

     Nabożeństwo Majowe w naszym kościele codziennie w miesiącu maju po południowej Mszy Św. – w dni powszednie po Mszy św. o godz. 17:30, zaś w niedziele po Mszy św. o godz. 16:00.