Książka „Ksiądz Marcin Dubiel w służbie Bogu i pięknu” – zapowiedź

     Po wydaniu we wrześniu 2022 roku książki będącej monografią parafii, parafia nasza przygotowuje kolejną pozycję wydawniczą. W trakcie opracowania i przygotowania do wydania znajduje się książka poświęcona księdzu Marcinowi Dubielowi – najbardziej znanemu duszpasterzowi, a zarazem artyście-malarzowi, który przez ponad 27 lat pracował w cieślińskiej parafii. Książka zatytułowana „Ksiądz Marcin Dubiel w służbie Bogu i pięknu” poza tradycyjnym wstępem, zakończeniem, spisami, etc. zamykać się w następujących rozdziałach: „Życie i twórczość księdza Marcina Dubiela” / „Kultywowanie pamięci księdza Marcina Dubiela” / „Ksiądz Marcin Dubiel na starych fotografiach” / „Dzieła artysty” / „Dzieła artysty – ilustracje gazetowe obrazów” / „Dzieła artysty – rzeźba” / „Dzieła artysty – malarstwo”. Zasadniczym celem wydawnictwa jest pokazanie postaci duchownego oraz próba skatalogowania jego obszernej twórczości.  

Ksiądz Marcin Dubiel w służbie Bogu i pięknu „Każda sztuka jest narzędziem otrzymanym z łaski Boga i danym duchowi dla finalnego celu, to jest dla spełnienia swojej misji na ziemi.”.
[Juliusz Słowacki, z listu do Stattletera, 15.01.1844 r.]

     Przedmiotowa książka będzie publikacją wydaną w formacie B5 na porządnym papierze (G-print 90 g). Poszczególne kartki książki będą szyte (a nie klejone), zaś całość oprawiona będzie w twardą okładkę. Będzie ona liczyła ok. 270-300 stron. Okładka wzorowana na poprzedniej książce oraz identyczny format książki i rodzaj papieru czynić ją będzie jakby kontynuacją poprzednio wydanej publikacji. Wstępna data wydania książki, to okres wakacji tego roku.

     Określenie ceny jednostkowej książki w tej chwili jest praktycznie niemożliwe. Obiektywne czynniki takie jak: inflacja, a przez to wzrost kosztów materiałów (papieru) i robocizny, mniejszy nakład niż przy poprzedniej publikacji oraz przeważająca ilość stron książki zawierająca kolorowe zdjęcia, na pewno zwiększą koszt jednostkowy. Ostateczna jednak cena uzależniona jednak będzie od wsparcia finansowego. Stąd też prośba do wszystkich chętnych, do firm działających na terenie naszej parafii, a także poza jej terenem, o wsparcie finansowe. Jeżeli sytuacja finansowa Wam pozwala, jeżeli wyrażacie taką wolę, to otwórzcie swoje serca, ażeby książka ta mogła trafić nie tylko do wybranych osób, ale także do osób starszych oraz słabiej uposażonych. Każda kwota pieniężna zmniejszy koszt całkowity, a przez to obniży koszt jednostkowy. Pozwoli podnieść planowany nakład, a to z kolei przełoży się na dalsze obniżenie kosztu jednostkowego. Wszystkich zainteresowanych wsparciem tego przedsięwzięcia prosimy o kontakt mailowy na adres: parafia-cieslin@wp.pl. Forma dofinansowania (darowizna na rzecz parafii lub inna) do dalszego omówienia.

     Jeszcze prośba do wszystkich pragnących nabyć tą pozycję. Dotyczy to osób, które należą obecnie do parafii, które dawniej należały do parafii w Cieślinie, wywodzą się miejscowości należących do tej parafii lub czujących się związanymi z tym regionem. Książka rozprowadzana będzie poprzez parafię, zaś jej nakład będzie ograniczony. Jeśli więc wyrażacie zainteresowanie tą pozycją, chcecie być pewni otrzymania tej książki, to również prosimy o zgłoszenie tego faktu na adres mailowy podany poniżej. Ze swojej strony zapewniamy, że zrobimy wszystko, ażeby możliwość nabycia nie była odstraszająca, ale akceptowalna dla wszystkich. Aby ziściło się pragnienie naszego najwybitniejszego wieszcza zawarte w słowach: „… Żeby te księgi zbłądziły pod strzechy; …”.

     Książka wydawana i rozprowadzana będzie w sposób określany anglosaskim terminem „not for profit” (nie dla zysku). A nawet w szerszym ujęciu, bo obejmującym również poniesione koszty (za wyjątkiem kosztów druku i wydania). Autor książki, osoby projektujące okładkę oraz dokonujące korekty tekstu, całą swą pracę oraz wszelkie wynikłe w związku z tym koszty przeznaczają na Bożą Chwałę i Pamięć potomnych.

=================

Prośba do osób posiadających jeszcze obrazy będące autorstwem księdza Marcina Dubiela lub jakieś ciekawe fotografie z księdzem Marcinem Dubielem.
Jeśli posiadasz obrazy (ew. fotografie), do których autor książki nie miał jeszcze dostępu, a chcesz podzielić zdjęciem (zdjęciami) tych rzeczy z innymi, albo znasz takie osoby, które je posiadają – to prosimy o kontakt:
– mailowy: parafia-cieslin@wp.pl lub cieslin@vp.pl
– telefoniczny: 32 2450804
– lub bezpośredni z księdzem proboszczem.

 

 

Wstępna Środa

     Jeszcze sto lat temu na polskiej ziemi obchodzono Wstępną Środę, sygnalizując tym samym początek Wielkiego Postu. Obecnie dzień ten nazywany jest Środą Popielcową, która rozpoczyna czas 40-dniowej pokuty (a licząc z niedzielami 46 dni), której głównym przesłaniem jest duchowe przygotowanie do największego święta w całym roku liturgicznym – Zmartwychwstania Pańskiego, czyli Świąt Wielkanocnych. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Wielki Post trwał zaskakująco krótko, bo tylko 40 godzin (w Wielki Piątek i Wielką Sobotę). Dopiero w czwartym stuleciu ewangeliczne przykłady czterdziestodniowego postu Chrystusa na pustyni i czterdziestoletniej wędrówki Izraelitów do Ziemi Obiecanej po ucieczce z egipskiej niewoli, dały zapewne impuls do wprowadzenia okresu czterdziestodniowego postu, jako odrębnego czasu w Kościele, o czym wzmianki znajdziemy w tzw. Liście wielkanocnym biskupa aleksandryjskiego Atanazego z 334 roku. Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. Wzmianki o posypywaniu głów popiołem, a raczej o naznaczaniu popiołem czoła znakiem krzyża świętego, zachowane w starych kopiach Sakramentarium Gregoriańskiego pochodzą z VIII wieku. W tym dniu wszyscy wierni podchodzili przed Mszą św. do ołtarza, gdzie biskup naznaczał popiołem znak krzyża czoło każdego wiernego. Wypowiadał przy tym znaną formułkę: „Pamiętaj człowieku, iż prochem jesteś i w proch się obrócisz…”. Popiół używany do tej ceremonii pochodził ze spalanych palm święconych w Niedzielę Palmową, zaś pierwsze świadectwa o święceniu popiołu pochodzą z X wieku, kiedy to papież Urban II zalecił w 1091 roku tę praktykę na synodzie w Benewencie.   

Popielec 2024 „Dziś rano, w dzień popielcowy,
Na włosy siwej niej głowy
Gdy kapłan sypał popioły,
Martwemu prawie na poły
Rzekł nie słowa, lecz pioruny,
Przypominając do truny:
„Pomnij, człecze, że twe plemię,
Z ziemi wzięte, pójdzie w ziemię;
Umrzesz i już się nie wrócisz,
Proch jesteś, w proch się obrócisz!”

Bóg łacno wszystko odbędzie;
Myśl o tym, żebyś wskrzeszony
Na prawicy był stawiony!
Tak jest: wierzę w zmartwychwstanie!
Już w wesołym jestem stanie,
Ani się z tego już smucę,
Że wkrótce w proch się obrócę –
Z prochu wzięty, w proch wrócony,
I z prochu będę wskrzeszony.

[Urban Szostowicz „Popielec”]

     Środa Popielcowa ukazuje naszą marność i przemijanie oraz przypomina o naszej grzeszności i konieczności wewnętrznej przemiany. Jednocześnie wskazuje na naszą zależność od Boga, konieczność głębszego zawierzenia i pracy nad sobą, aby przez to ustawić nas w perspektywie ostatecznego celu – życia wiecznego. Szczypta popiołu przypomina o kruchości naszego życia tu w świecie doczesnym, ale jednocześnie kieruje nasz wzrok i serce ku wartościom nieprzemijającym, które Bóg dla nas przygotował w wieczności. By móc otrzymać niezasłużony dar zbawienia, spoglądając na przykład Zbawiciela, który oddał za nas życie, powinniśmy pokutować, więcej się modlić i pełnić dzieła miłosierdzia. W Wielkim Poście przewodnim motywem dla nas powinno być nawrócenie, które Pismo Święte streszcza właśnie w tych trzech praktykach: modlitwie, poście i jałmużnie. Stąd też powinniśmy ten czas przeżyć w skupieniu, przy skromniejszych posiłkach i czuwaniu nad sobą. Wielki Post ma przede wszystkim wymiar duchowy; ten okres jest jak trening naszej duchowości, bo „duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe …” [Mt 26,41 lub Mk 14,38].

     W Środą Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, zaś prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny).

     W Środę Popielcową (14 lutego br.) Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty). Natomiast tradycyjne nabożeństwa wielkopostne: Droga Krzyżowa w piątki o godz. 16:30 i w niedziele o godz. 15:00, zaś Gorzkie Żale w niedziele o godz. 15:30.

 

Święto Ofiarowania Pańskiego 2024

     2 lutego obchodzimy w Kościele katolickim jedno z najdawniejszych świąt chrześcijańskich – święto Ofiarowania Pańskiego, powszechnie znane jako święto Matki Boskiej Gromnicznej. Jeszcze do lat sześćdziesiątych XX wieku, nie tylko w naszym kraju, było ono obchodzone jako święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny („In purificatione Beatae Mariae Virginis”). Święto Ofiarowania Pańskiego ma charakter wybitnie maryjny, będąc jakby podwójnym świętem, gdyż w dniu tym obchodzimy równocześnie święta Ofiarowanie Pana Jezusa oraz Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny.  Zgodnie bowiem z żydowskim prawem, będącym pamiątką ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, wszystko co pierworodne, należało ofiarowywać Bogu. Dotyczyło to także pierworodnego syna. Ludzi jednak nie można było ofiarować tak, jak to się robiło ze zwierzętami, stąd też dzieci wykupywano zaraz za symboliczną kwotę (5 syklów – równowartość zarobku za 20 dni). Obowiązywał również inny starotestamentowy obrzęd, nazywany oczyszczeniem. Poddawały się mu matki w czterdzieści dni po porodzie syna (80 dni po porodzie córki). Gdy upłynął ten termin matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka i młodego gołębia lub z synogarlicy, jako ofiarę dla Boga. Jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – zamiast baranka prawo dopuszczało ofiarowanie drugiego gołębia lub synogarlicy. Święta Rodzina przestrzegała wszystkich praw i zwyczajów żydowskiej religii. Dlatego czterdzieści dni po narodzeniu Pana Jezusa wszyscy troje — Jezus, Maryja i Józef — udali się do Jerozolimy i tam odbyli obie ceremonie.    

Teodor Axentowicz „Na Gromniczną 2" „Luty skuł ziemię ściął wody
Światło pali się w naszych oczach
Idziemy ze świecami do Kościoła
Na spotkanie z Matką Boską Gromniczną
Uświęcić Dzień Ofiarowania Pańskiego
Prorokini Anna i stary Symeon
Przemawiają z kart Ewangelii
Starzec w objęcia bierze
Dziecię i błogosławi
Szepce do Maryi o upadku i
Znaku któremu sprzeciwiać się będą
Gdy łzy świec się topią
Na językach ognia
Niech nas obejmie
Wieniec Twych promieni
Matko Boska Gromniczna”

[Czesław Mirosław Szczepaniak „Ballada o Matce Boskiej Gromnicznej”]

     W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na ręce swoje Pana Jezusa i wypowiedział prorocze słowa: „Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela” (Łk 2, 32). Stąd też w dniu tym podczas nabożeństw święci się duże woskowe świece, zwane gromnicami oraz urządzane są uroczyste procesje z zapalonymi świecami. Polacy widzą w Matce Bożej Gromnicznej Tę, która sprowadziła na ziemię niebiańskie Światło i która nas tym Światłem broni i osłania od wszelkiego zła. Powróciwszy dawniej z kościoła gospodarz zapaloną gromnicą błogosławił swoje pola, podwórze i zwierzęta. Kopcił znak krzyża na powale odrzwiach drzwi, aby zabezpieczyć dobytek od gromów, nawałnic i gradów. Poświęcone gromnice przechowywano nad obrazami świętych, posługując się nimi w ważnych i groźnych momentach życia. Miały one chronić domowników od gromów i wszelkich niebezpieczeństw. Z zapaloną gromnicą wychodziło się naprzeciw kapłana niosącego choremu ostatnią posługę, a w chwili śmierci dawało konającemu gromnicę do ręki, by uprosić dla niego wstawiennictwo Matki Boskiej oraz by na wzór „roztropnych panien” wyszedł on z płonącą lampą na spotkanie swego Oblubieńca. W czasie burzy i gromów stawiana była zapalona gromnica w oknie, przed obrazem Najświętszej Panny lub na stole, przy którym gromadzili się domownicy. Z dawien dawna uważano Matkę Boską Gromniczną za opiekunkę zagród i ludzi, chroniącą przed napaścią wilków.

     Ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce tradycyjny okres Bożego Narodzenia – okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek. W dniu tym kościół powszechny obchodzi także ustanowiony przez św. Jana Pawła II w 1997 roku Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach zakonnych, stowarzyszeniach życia apostolskiego i instytutach świeckich. Pamiętajmy o nich w podczas naszej modlitwy w tym dniu.

     W dniu 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, Msze św. z poświęceniem gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i o godz. 17:00 (kościół) oraz o godz. 15:00 (Krzywopłoty).

 

„Bóg się nam na świat narodził, …”

     „Bóg się nam na świat narodził, by nas z piekła oswobodził, Dobrej myśli być się godzi, gdy dziś Zbawiciel przychodzi, Więc Mu śpiewajmy i wychwalajmy, Bogu dziś narodzonemu cześć oddawajmy.”. Ponad dwa tysiące lat temu wydarzyła się niezwykła rzecz. Bóg w osobie Syna, opuścił swój tron w niebie i narodził się, jako człowiek – Jezus. Dziś cały świat, w ten czy inny sposób, na chwilę się zatrzymuje, by uhonorować to wielkie wydarzenie. Jedni czynią to świadomie, inni całkowicie ignorując to, co jest treścią tych świąt. Bez względu jednak na osobisty stosunek każdego człowieka do samego Jezusa, te święta to czas, gdy na nowo chrześcijanie głoszą całemu światu: Dwa tysiące lat temu wydarzył się cud. Bóg tak nas pokochał, że osobiście przyszedł na świat. Narodził się nam Zbawiciel – Jezus Chrystus.
     Ten świąteczny czas jest dobrym momentem weryfikacji naszej postawy wobec Jezusa. Jeśli nie wierzysz w Jezusa, to co świętujesz? Jeśli wierzysz, to kim On dla ciebie jest? Jak go czcisz? O czym myślisz, świętując Boże Narodzenie? Czy na pewno o Jezusie, którego chcąc nie chcąc, symboliczne „urodziny” właśnie obchodzisz? Niech te pytania będą dla każdego z nas bodźcem do refleksji w nadchodzącym, świątecznym okresie.
   

Bóg się nam na świat narodził „…
Wspieraj na wieczny Dziedzicu,
w św. cnotach w dobrem życiu,
Błogosław każdego mile,
poszczęść wszystkie życia chwile.
Miasta z wioskami i z dobytkami,
Pobłogosław nam na zawsze
Twemi rączkami.

[fragment kolędy „W Betlejem się narodziło”]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia.
Niech ta noc, gdy Słowo stało się Ciałem, trwałym blaskiem opromieni cały nadchodzący Nowy Rok.
Niech stajnia betlejemska z całym swym radykalizmem pozwali dostrzec, że mimo ogarniającego nas czasem zła i pesymizmu Bóg nieustannie przychodzi ze swoim światłem, przemienia serca, zmienia perspektywy.
Niechaj Betlejem będzie obrazem Tego, który wzywa każdego do codziennej przemiany serc, na przekór mrokowi zła, obojętności czy też braku nadziei na lepszą jakość życia.
Wszystkim życzymy błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!  

 

Rekolekcje Adwentowe 2023

     W oczekiwaniu na Boże Narodzenie przeżywamy ostatnie dni Adwentu. Co powinniśmy zrobić, by nie zmarnować tego czasu, by dobrze przygotować się na przyjście Pana? Jeżeli pragniemy znaleźć upodobanie u Boga, jeżeli chcemy poprzez ten Adwent przygotować się do przyjęcia Jezusa w swoim wnętrzu, to Maryja i Święci pokazują nam do tego drogę, którą oni odnaleźli.

     Powinniśmy wejść na drogę cichości i pokory. Pokora to uznanie prawdy o sobie, o tym, że nie jesteśmy kimś lepszym od innych. To stawianie drugiej osoby zawsze przed nami. Pokora to zobaczyć w sobie talenty, z których korzystamy, które nieraz wywołują u innych podziw, czy pochwałę, czy sprawiają, że inni nas akceptują, ale i te przez nikogo nie zauważone i niedocenione. I jednocześnie mieć świadomość, że to nie nasza zasługa, lecz potrafimy to jedynie z łaski Bożej. Z pokorą jest w ścisłej łączności cichość. Cichość ukazywana jest często jako cierpliwość do tego co nas w życiu spotyka, szczególnie do wydarzeń dla nas trudnych. Powinniśmy być cisi względem Boga, czyli bez rozpaczy i buntu poddawać się woli Bożej. Trzeba być także cichym wobec bliźniego, tzn. znosić wady drugiego człowieka, napominać bez goryczy, oddawać mu usługi, litować się nad nędzą bez gniewu z cierpliwością i dobrocią. Ale także trzeba starać się być cichym dla siebie samego.
Żyjmy zgodnie ze starym powiedzeniem: „Kiedy się rodzimy, płaczemy, a wszyscy dookoła nas się uśmiechają. Musimy żyć tak, żebyśmy na końcu to my byli tymi, którzy się uśmiechają, a wszyscy dookoła nas płakali”

     Każdy kto wyzbywa się postawy czuwania i oczekiwania na przyjście Chrystusa, staje się podobny do owego zamożnego człowieka, którego Chrystus wprost nazywa „głupcem” albo staje się podobny do pięciu nierozsądnych panien, którym zabrakło oliwy, albo wreszcie staje się podobny do niegodziwego sługi, który powierzony mu przez swego pana talent, zakopuje w ziemi, choć wie, że winien go pomnożyć. A zatem, Adwent to dobry moment, aby stagnacji w życiu duchowym powiedzieć zdecydowane: nie! Przygotowując się na przyjście Pana nie zapomnijmy o przygotowaniu ducha, poprzez oczyszczenie i pokutę. Najlepiej to zrobić poprzez udział w rekolekcjach adwentowych,         

Rekolekcje Adwentowe 2023 „Popatrz na psa uwiązanego przed sklepem
o swym panu myśli
i rwie się do niego
na dwóch łapach czeka
pan dla niego podwórzem łąką lasem domem
oczami za nim biegnie
i tęskni ogonem
pocałuj go w łapę
bo uczy jak na Boga czekać”

[ks. Jan Twardowski „Kazanie najkrótsze”]

    

Rekolekcje Adwentowe
w naszej Parafii odbędą się w dniach 17–19.12.2023 roku.
Poprowadzi je o. Wojciech Pawlicki CSsR, redemptorysta z Gdyni.

 Niedziela – 17.12.2023 r.
8:00 Msza św. z nauką
10:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
12:00 Msza św. z nauką
16:00 Msza św. z nauką

Poniedziałek 18.12.2023 r. (Dzień spowiedzi)
9:00 Msza św. z nauką
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Spowiedź Święta pół godziny przed każdą Mszą św.

Wtorek – 19.12.2023 r.
9:00 Msza św. z nauką
Od godz. 10:30 odwiedziny chorych z Komunią św.

15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką na zakończenie rekolekcji.

 

Adwent 2023

     Słońce jest coraz niżej na horyzoncie, dni są coraz bardziej ponure i szare. Wszyscy oczekujemy na jasność, na światło – podobnie jak na przyjście Jezusa, który jest prawdziwym Światłem świata. Adwent to wyjątkowy czas dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzące z języka łacińskiego „adventus”, oznacza bowiem przyjście, przybycie. Jest to czas oczekiwania na przyjście Jezusa. Oczekiwanie to powinno rodzić w nas radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Chrystusa Pana. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Religijny sens Adwentu dla człowieka wierzącego stanowi ważny element indywidualnego przygotowania się na nieuniknione spotkanie z Chrystusem Panem. Okres Adwentu na podwójny wymiar, zawiera w sobie podwójne przesłanie. Jest on liturgicznym okresem przygotowania się do przeżycia uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Jednocześnie jest to okres, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa, kierujemy dusze ku oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Stąd też okres adwentu określamy czasem pobożnego, aktywnego i radosnego oczekiwania. Idee adwentowe: narodzenie Syna Bożego i wyczekiwanie drugiego Jego przyjścia podzieliły Adwent na dwie części, gdzie dzień 17 grudnia stanowi granicę tego podziału.     

Adwent 2023 „Czekamy z nadzieją w sercach
w ten mroźny dzień grudniowy
na przyjście Zbawiciela
na czas radości odnowy
Czekamy na miłość co serca
wypełni dziecięcym spokojem
a świat tak udręczony
obdarzy trwałym pokojem
Adwent czasem nadziei
tęsknoty oczekiwania
czasem modlitwy zadumy
i z Bogiem pojednania”

[Regina Sobik „Adwent”]

     Przez okres adwentu towarzyszą nam: Najświętsza Maryja Panna – patronka adwentowego czuwania, prorok Izajasz – zapowiadający przyjście Jezusa Zbawiciela oraz św. Jan Chrzciciel – który przygotowuje bezpośrednio na przyjście Mesjasza. W Adwencie Kościół czci szczególnie Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: „Rorate coeli, desuper…” („Niebiosa rosę spuśćcie…”). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana była zazwyczaj przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus – Światłość prawdziwa. Wspomnienie rzeczy ostatecznych, czuwanie, podkreśla dodatkowo pora nocna; zapalone lampy mogą oznaczać lampy mądrych panien oczekujących na oblubieńca (Mt. 25, 1-13). Dlatego obecnie Roraty często odprawia się także o zmroku. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest czekaniem. Zawsze do czegoś dążymy. Człowiek, który w życiu już na nic nie czeka jest nieszczęśliwy. Nasze życie staje się piękne, dlatego, że jest czekaniem, jest dążeniem do czegoś, czekaniem na Kogoś, czekaniem na przychodzącego Chrystusa. To czekanie wierni najwymowniej wyrażają, na Roratach. Dzieci przynoszą oświetlone lampki. Poza tym w kościele pojawiają się jeszcze inne symbole adwentowe.

     Kiedy widzimy księdza ubranego w fioletowy ornat, rozumiemy, że rozpoczęliśmy czas pokuty. Musimy jednak pamiętać, że adwent to nie czas umartwienia, ale czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa, który wzywa nas do odnowy naszego życia. To czas radości. Kolor fioletowy to kolor zadumy, ponieważ adwent zachęca nas bo refleksji nad życiem, nad sobą, nad swoim postępowaniem. Adwent jest okresem nadziei, ale także tęsknoty wynikającej z faktu oczekiwania na spotkanie z przyjacielem Jezusem Chrystusem.

     Przeżywanie Adwentu powinno nas mobilizować do uporządkowania swego wnętrza tak, aby powitać Pana czystym sercem. Każdy Adwent to czas nawrócenia, by jeszcze raz, ale już głębiej i pełniej, przebyć drogę Jezusa, która jest drogą Kościoła w rozpoczynającym się roku liturgicznym.
W naszym kościele parafialnym przez cały Adwent w postawę wyczekiwania na przyjście Emmanuela w tajemnicy Jego narodzenia wprowadzać będą nas Roraty, które odprawiane będą od poniedziałku do soboty o godz.17:00 (we wtorki o godz. 7:00).
Nie zmarnuj szansy, aby jeszcze mocniej umocnić się w wierze i godnie przygotować się na przyjście Pana. Postaraj się przeżyć Adwent najlepiej jak tylko potrafisz!

 

Papieskie abecadło

     16 października obchodziliśmy kolejną 45 rocznicę wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Natomiast w niedzielę, 15 października 2023 roku, w Polsce i środowiskach polonijnych, po raz 23. obchodzony będzie Dzień Papieski, któremu w tym roku towarzyszyło hasło: „Jan Paweł II. Cywilizacja życia”. Tego dnia Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w 2000 roku, jako owoc pielgrzymki św. Jana Pawła II do ojczyzny w 1999 roku, przeprowadzała zbiórkę na stypendia dla zdolnej i niezamożnej młodzieży z małych miejscowości.

     O obchodzonych uroczystościach nie zapomnieli uczniowie ze Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bydlinie. W niedzielę 05 listopada 2023 roku po skończonej Mszy św. o godz. 12:00 tradycyjnie już, jak co roku – z małym poślizgiem z miesiąca październik na miesiąc listopad –  wystąpili w naszym kościele z przedstawieniem poświęconym świętemu Janowi Pawłowi II. W przedstawieniu mającym formę swoistego abecadła przypomnieli nam myśli, słowa oraz różne epizody z życia Świętego. Przedstawili postać świętego Jana Pawła II, który przez wiele lat niestrudzenie przemierzał wszystkie drogi świata nauczając, tak jak czynił Chrystus na ziemi palestyńskiej. Poszukiwał dusz ludzkich i wychodził im naprzeciw z miłością i z otwartym sercem. Był mocnym ogniwem, który zadziwił, zjednoczył, rozmodlił i uświęcił świat. Pomimo upływu czternastu lat od śmierci Papieża Polaka Jego nauczanie, z uwagi na swój proroczy charakter, nie straciło niczego ze swojej aktualności. Dzisiejsze urządzenia elektronicznej komunikacji, będące świadectwem ludzkiego geniuszu, niewłaściwie używane potrafią zaprowadzić człowieka na manowce. Mogą uzależnić i niemalże okraść z bezcennych relacji z drugim człowiekiem w realnym świecie. Z czasem jednak ci sami ludzie odkrywają, iż łatwiej znaleźć drogę na Księżyc niż drogę, na której człowiek odnalazłby samego siebie.” (J. Ratzinger). Niech to smutne doświadczenie uświadamia wszystkim potrzebę poszukiwania sensu życia, stawiania pytań o cel egzystencji.

Papieskie abecadło 2023 W aktualnym kontekście sekularyzacji, w którym wielu nam współczesnych myśli i żyje jak gdyby Bóg nie istniał, bądź są zafascynowani irracjonalnymi formami religijności, trzeba abyście właśnie wy, droga młodzieży, potwierdzali na nowo, że wiara jest decyzją osobistą, która angażuje całą egzystencję. Niech Ewangelia będzie wielkim kryterium wyznaczającym wybory i kierunki waszego życia! W ten sposób staniecie się misjonarzami w słowach i czynach, gdziekolwiek żyjecie i pracujecie, będziecie znakami miłości Boga, wiarygodnymi świadkami miłującej obecności Chrystusa. Pamiętajcie: Nie zapala się (…) światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu” (Mt 5,15)..
[św. Jan Paweł II – Orędzie do młodych całego świata z okazji XVII Światowego Dnia Młodzieży, Toronto 2002 r.]

     Podobnie jak to miało miejsce poprzednio – występ młodych artystów wszystkim bardzo się podobał. Po jego zakończeniu wykonawcy zostali przez wiernych nagrodzeni gromkimi brawami, zaś przez księdza proboszcza słodyczami. Wszystkim aktorom, którzy włożyli wiele serca w swój występ, oraz paniom katechetkom, które przygotowały inscenizację, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać!

     Zdjęcia z tegorocznego przedstawienia o świętym Janie Pawle II można oglądać w Galerii Zdjęć.     

Dzień Wszystkich Świętych

     Niebawem 1 i 2 listopada – czas szczególnej zadumy nad życiem i przemijaniem. W dniu 1 listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Dzień ten jest świętem wszystkich zbawionych – nie tylko tych wyniesionych na ołtarze, ale też „zwykłych ludzi”, wśród których mamy nadzieję, że są też nasi bliscy. W dniu tym powinniśmy się cieszyć się z ich szczęścia, a dzięki wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas swoją opieką, możemy żyć w nadziei Bożej – że my też możemy kiedyś cieszyć się chwałą w domu Ojca Niebieskiego.

     Tradycja czczenia zbawionych sięga dawnych czasów. Początkowo rodzący się Kościół otaczał kultem Matkę Bożą, a następnie męczenników, których groby zaczęto odwiedzać w dzień narodzin dla Nieba, czyli w rocznicę śmierci. W IV wieku w Kościele wschodnim istniał zwyczaj czczenia wszystkich bezimiennych męczenników za wiarę, których nie wspominano oficjalnie w kanonie mszalnym. Święto to jednak – w odróżnieniu od obecnie panującego zwyczaju – obchodzone było późną wiosną, w pierwszą niedzielę po Święcie Zesłania Ducha Świętego. W Kościele zachodnim podobną, wiosenną uroczystość wprowadził kilka wieków później – w roku 609 – papież Bonifacy IV; obchody zostały jednak po święcone nie tylko męczennikom, a wszystkim zbawionym. Świętowanie w dniu 1 listopada w Rzymie rozpoczęto najprawdopodobniej w 741 roku, gdy papież Grzegorz III ufundował oratorium w Bazylice św. Piotra na Watykanie ku czci Zbawiciela, Maryi, apostołów, męczenników i wyznawców. W dokumencie fundacyjnym polecił odprawiać w tym oratorium modlitwy do wszystkich świętych w dniu 1 listopada. W 935 roku papież Jan XI wyznaczył na 1 listopada osobne święto ku czci Wszystkich Świętych, które miało obowiązywać w całym Kościele. Wprowadził też wigilię tego święta. W 1475 roku papież Sykstus IV ustanowił w dniu 1 listopada obowiązkową dla wszystkich wiernych uroczystość i dołączył do niej oktawę obchodów.

Dzień Wszystkich Świętych „Na cmentarzu stoi Pan…
pytam go – jesteś sam?
Owszem, jestem… W ten dzień ludzi nie ma…
tylko ruch, między grobami się poniewiera.
Biegną, skaczą, pędzą wszędzie…
bo tradycja, bo wypada, bo wuj będzie.
W wyścigu szczurów pogrążeni…
w nowe suknie odstrojeni.
Znicze piękne, kolorowe…
kwiaty złote, kolorowe.
Myśli żadnych! Odklepane modły same…
z roku na rok tępo powtarzane.
Przechodniu pobożny!
W swej wierze ostrożny!
Odrzuć więc przyjęte obyczaje…
i poczuj to co spokój daje.
Zatrzymaj się, usiądź, naucz pokorności…
wtedy nie oprzesz się Jego miłości.”
.

[„Wszystkich Świętych…”]

     W dniu 2 listopada Kościół obchodzi Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. W tradycji polskiej ten dzień jest nazywany Dniem Zadusznym lub potocznie Zaduszkami. W dniu tym Kościół wspomina zmarłych pokutujących za grzechy w czyśćcu. Chodzi więc o tych, których nie mogą wejść do nieba, gdyż mają pewne długi do spłacenia Bożej sprawiedliwości. Dzień ten powinien on być czasem refleksji i zastanowienia się nad naszym losem, nad życiem i jego sensem. Wreszcie to dzień pamiętania o tych, którzy jeszcze szczęścia wiecznego nie osiągnęli, a więc jest to także dzień nadziei. W tym czasie szczególnie przeżywamy to, co nazywa się tajemnicą świętych obcowania. My tu na ziemi doznajemy pomocy od tych, co są już w niebie, a wzajemnie możemy pomagać – szczególnie przez modlitwę – tym, którzy są w czyśćcu i jeszcze na zbawienie czekają. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w dniach oktawy Wszystkich Świętych (1-8 listopada) uzyskać i ofiarować odpusty zupełne pod zwykłymi warunkami oraz odwiedzając cmentarze. Temu celowi służą też ofiary składane w kościołach i na cmentarzach. Są to tzw. wypominki za naszych najbliższych zmarłych. Z ambon lub przy ołtarzu odczytuje się imiona zmarłych wypisanych na kartkach i odmawia zwyczajowe modlitwy za wszystkich zmarłych z prośbą o ich zbawienie. Nabożeństwa i modlitwy za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

     Obchód Dnia Zadusznego zainicjował w 998 roku św. Odylon (+1048 r.) – czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju. W 1915 roku papież Benedykt XV na prośbę opata-prymasa benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji Ojca Świętego.

     Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Środa, 1 listopada 2023 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz, procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwami za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Czwartek, 2 listopada 2023 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych i następnie o godz. 17:00 Msza św.
 

Różańcowy październik

     Październik to miesiąc tradycyjnie poświęcony modlitwie różańcowej. Pochodzenie nazwy „Różaniec” nie jest łatwe do wyjaśnienia. Najbardziej prawdopodobną hipotezą jest pochodzenie tej nazwy od róży. Róża od bardzo dawna była symbolem Matki Bożej. Na powstanie modlitwy różańcowej miał wpływ zwyczaj odmawiania we wczesnym średniowieczu przez mnichów Psałterza. Jednak nieliczni z nich posiadali rękopisy z Psalmami i byli wstanie zrozumieć ich łacińską wersję. Pozostali co najmniej od X wieku mieli zwyczaj odmawiać w miejsce Psalmów odpowiednią liczbę „Ojcze nasz” lub późnej od XII wieku także „Zdrowaś Maryjo”. Powszechnie za ojca różańca uważa się św. Dominika. Legenda głosi że Matka Boża objawiła się Dominikowi i poleciła mu, aby odmawiał Psałterz Najświętszej Maryi Panny, czyli modlitwy złożonej ze 150 Zdrowaś Maryjo i 15 Ojcze Nasz. Dominik posłuchał Maryi, głosił słowo i przeplatał je rozważaniem połączonym z odmawianiem różańca. Odmawianie Psałterza Najświętszej Maryi Panny porównywano do ofiarowania Matce Bożej 150 róż, dlatego tę modlitwę nazwano „wieńcem z róż”, czyli różańcem. Alan de Rupe, zwany też Alanem (lub Alanusem) de la Roche albo – jak był zwany w swoich stronach rodzinnych – van der Clip, ustalił liczbę 150 modlitw Zdrowaś Maryjo na wzór Księgi Psalmów, które podzielił na dziesiątki, każda przeplatana modlitwą Ojcze Nasz. Z czasem zaczęto łączyć odmawianie modlitwy z rozważaniem tajemnic z życia Chrystusa i Maryi. Szczególnego znaczenia maryjnego nabrał on w XVI wieku po słynnej bitwie i zwycięstwie wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką pod Lepanto w dniu 7 października 1571 roku. Wtedy to papież Pius V, przypisując nieoczekiwane zwycięstwo floty chrześcijańskiej interwencji Matki Bożej wzywanej na różańcu, ogłosił święto Matki Bożej Różańcowej. Oficjalnie dopiero papież Leon XIII w 1885 roku, z racji różańca, ogłosił październik miesiącem maryjnym. W wieku XVI ostatecznie ustalono 15 tajemnic, podzielonych na 3 części (Radosne, Bolesne i Chwalebne). Tak było do roku 2002, kiedy to Jan Paweł II dodał część IV różańca świętego – Tajemnice Światła.

Różaniec 2023 A jeśli wojna nowa, a jeśli się zasmucę
jak dziecko zapłakane w różaniec swój powrócę.
Będę go brać na ręce jak włosów ciemne sploty,
gdzie blask się świec zaplątał jak żuczek szczerozłoty,
gdzie sny z krzyżykiem srebrnym i łzy i śpiew poranny,
zerwanych moc przyrzeczeń i żal wciąż nieustanny,
modlitwy za rodziców, za kolegów, prośby wieczne,
i jakieś umartwienia zabawne, niedorzeczne…
A jeśli wojna nowa, a jeśli niepokoje…
O rzewne, o tajemne paciorki moje,
to na nich troski moje, radości ukochania,
i cały żar modlitwy późnego powołania.
I na nich pamięć dni tych, gdy późnym sennym latem
biegliśmy z podchorążym płonącym Mariensztadem,
a potem w noce długie na jezdni pod gwiazdami,
chwytałem was ukradkiem drżącymi wciąż palcami.
Do Twoich snów się tulę, do Twoich snów się łaszę,
na tych dziesiątkach licząc sierpniowe złudy nasze.
Kto wezwał? Kto przywołał? Skąd sny co tu przygnały?
Przed własną tajemnicą przyklękam taki mały…
O siódmej przy kolacji, przy modlitw chłodnym dźwięku,
o jaką burzę wspomnień przeważasz w swoim ręku.
Bo jeśli wojna nowa, a jeśli niepokoje,
o rzewne, o tajemne paciorki czarne moje.”.

[ks. Jan Twardowski „Różaniec”]

     Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. W objawieniach Matka Najświętsza wzywała ludzi do modlitwy różańcowej, pouczała ich, jak mają się modlić, albo sama dawała świadectwo własnej więzi z różańcem, trzymając go w rękach podczas wizji. Wynika z tego, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem. Pewnego dnia nasz Pan objawił się św. Gertrudzie. Widząc Go liczącego złote monety, ośmieliła się zapytać Go co liczy: „Liczę – odpowiedział Jezus – twoje Zdrowaś Maryjo: to jest moneta, jaką nabywa Moje niebo”.

     Odmawiając Różaniec, rozważamy razem z Maryją wydarzenia z Ewangelii, które Ona rozważała w swoim sercu. Mamy nie tylko rozważać postawę Jezusa i Maryi, ale naśladować Ich w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym. Poprzez rozmyślanie nad życiem Matki Bożej i Pana Jezusa modlitwa ta kieruje nas ku tajemnicy zbawienia człowieka. Dlatego odmawianie Różańca przynosi wiele owoców duchowych. W życiu ludzi zmagających się z grzechem, trudnościami i nałogami Różaniec jest jakby liną ratunkową. Jest to modlitwa, która przemienia świat, zwłaszcza gdy jest odmawiana wspólnie. Nasze rodziny, Ojczyzna i świat walczą teraz z przytłaczającymi siłami zła. Dziś potrzebujemy pomocy Maryi bardziej niż kiedykolwiek przedtem. 
Może październik to idealny czas dla każdego z nas, by wyciągnąć z szuflady różaniec?

     Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie ok. godz. 17:30 (bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godzinie 17:00), zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

Piknik dożynkowy z okazji Jubileuszu 100-lecia Parafii

     „Kiedyż się rolnik ma weselić i Bogu pokłonić i ziemi błogosławić i ludziom za pomoc dziękować, jeżeli nie wtedy, gdy pod dach swój zgromadzi owoce pracy mozolnej i zabiegów całorocznych?”. Tak o dożynkach pisał Zygmunt Gloger. Dożynki to obyczaj bardzo stary. Choć nie znamy dokładnie jego źródła, jedno jest wiadome, że przetrwał wiele pokoleń. Być może wywodzi się jeszcze z czasów pogańskich, związanych z kultem bóstw urodzaju. Lud polski przechował od wieków swojskie obrzędy i zwyczaje, nigdy w tej dziedzinie nic nie zapożyczał od sąsiadów bliższych czy dalszych. Dożynki to podziękowanie Bogu za plony i wyproszenie pomyślnych w kolejnym roku. Od najdawniejszych czasów najpierw dziękowano Bogu za zebrany plon, w myśl słów Wespazjana Kochowskiego, poety z XVII wieku, który pisał: „Panie! Za to dziękować Ci trzeba, żeś gębie mojej dał dostatek chleba”. Dla naszej parafii tegoroczne dożynki mają szczególny charakter, gdyż obchodzone są w roku Jubileuszu 100-lecia Parafii, co stanowi dodatkowy powód dziękczynienia Bogu.

Piknik dożynkowy 2023

     Proboszcz parafii ks. Marcin Wróbel, KGW Krzywopłockie kobiety” wraz z pozostałymi KGW z parafii oraz sołtysi i strażacy zapraszają wszystkich na tegoroczne uroczyste dożynki wraz z piknikiem dożynkowym z okazji Jubileuszu 100-lecia Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie. Obchody rozpocznie uroczysta Msza św. odprawiana w dniu 27.08.2023 roku o godzinie 15:00, po której nastąpi przejście na teren parkingu przy kościele oraz teren przy plebanii, gdzie będą miały miejsce kolejne punkty programu – szczegóły na plakacie.
„Silni ludową tradycją i tożsamością chrześcijańską”.
Serdecznie zapraszamy!

     Zdjęcia z Dożynek Parafialnych i pikniku dożynkowego z okazji 100-lecia parafii obejrzenia w Galerii Zdjęć.         

Wniebowzięcie NMP

     Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny obchodzona 15 sierpnia – w polskiej tradycji znana jako Święto Matki Boskiej Zielnej – to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Wierzymy bowiem, że krótko po zakończeniu ziemskiego życia matki Syna Bożego, Maryi, Zbawiciel złączył jej ciało z duszą i wprowadził do nieba, gdzie ją ukoronowano na królową niebios. Historia o śmierci i wniebowzięciu Maryi ma swoje odbicie w apokryfach, w których przekazywane są i tłumaczone w barwny sposób prawdy wiary. Święty Grzegorz z Tours żyjący w VI wieku napisał piękny apokryf, w którym tak relacjonuje śmierć Maryi: „Gdy wypełniwszy bieg życia ziemskiego, Najświętsza Maryja Panna miała zejść z tego świata, zebrali się w Jej domu wszyscy Apostołowie ze wszystkich krańców świata. Dowiedziawszy się o Jej niedalekim zejściu, czuwali razem z Nią. A oto Pan Jezus przyszedł z aniołami swymi i biorąc duszę Jej dał ją Michałowi Archaniołowi i odszedł. Natychmiast, lecz już po nadejściu brzasku dnia, Apostołowie wzięli ciało z łoża i umieścili je w grobie. Strzegli go czekając na przyjście Pana. I znowu stanął przy nich Pan, i rozkazał święte ciało na obłoku przenieść do raju, gdzie połączywszy się z duszą, teraz wraz z wybranymi zażywa radości dóbr wiecznych bez końca”.
     Prawda wiary o wniebowzięciu Maryi obecna jest w wierze Kościoła od V wieku. W VI wieku cesarz bizantyjski Maurycy polecił obchodzenie tego święta w całym Kościele wschodnim, zaś w VII wieku pod wpływem klasztorów wschodnich święto przeniesiono do Kościoła rzymskokatolickiego, ustalając jego nazwę, podobnie jak w prawosławiu, jako Zaśnięcie Maryi Panny. Święto Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zajęło miejsce Zaśnięcia stosunkowo niedawno, dopiero po ogłoszeniu w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) dogmatu wiary Kościoła katolickiego. Stało się to 1 listopada 1950 roku, gdy to papież Pius XII wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych orzeczenie: „… powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Papież swoim najwyższym autorytetem przypomniał, potwierdził i usankcjonował to, co od dawna w Kościele było uznawane.

Wniebowzięcie NMP Dziś święto Zielnej w naszym kościele
Piękna tradycja i wspomnień wiele
Od prapradziada przez lata całe
Bukiety ziela Matce na chwałę
Niesiono przed jej święte ołtarze
By je poświęcić jak zwyczaj karze
Z maryjną pieśnią, starym obrzędem
Dzień Wniebowzięcia rolniczym świętem
To wyraz hołdu, żniwnego trudu
Za dobre plony wdzięcznego ludu
Który nie rzadko cierpiał niedole
Gdy marne plony wydało pole
I cieniem kładł się głód, niedostatek
Gdy brakło chleba dla naszych dziatek
Wdzięcznym więc sercem nasi rolnicy
W hołdzie dla Marii, Bogurodzicy
Składają dzisiaj dla niej w podzięce
Z pól i ogrodów kwiaty i wieńce
Tak czynił pradziad w czasach zaboru
Z pod wiejskiej strzechy czy też ze dworu
A piękny zwyczaj by święcić ziele
Stał się tradycją w naszym kościele”.

[J. Józef „Święto Matki Boskiej Zielnej”]

     Święto Wniebowzięcia NMP jest pełne treści teologicznych, kulturowych i obyczajowych. Do licznych maryjnych sanktuariów dociera wiele pielgrzymek wyruszających z miejscowości w całym kraju. W niektórych sanktuariach organizowane są inscenizacje przedstawiające zaśnięcie oraz wniebowzięcie Matki Boskiej. Wokół święta powstało w kulturze polskiej wiele zwyczajów związanych z poświęconymi w ten dzień wiankami uplecionymi ze świeżych ziół i kwiatów, które miały zabezpieczać przed wieloma chorobami. Bukiety przynoszone do kościoła mają upamiętniać to, że Apostołowie po otwarciu grobu Maryi znaleźli w nim tylko same zioła i kwiaty. Nazwa Matki Bożej Zielnej ma też związek z porami roku. Połowa sierpnia to czas zbiorów, pierwszych dożynek. Z dniem tym w sposób naturalny łączy się błogosławieństwo zbiorów. Zwyczajowo do tego dnia kończono zbiór plonów, zgodnie z powiedzeniem „Na Wniebowzięcie zakończone żęcie”. 15 sierpnia przynosi się do kościoła w celu poświęcenia wieńce żniwne, kosze owoców i warzyw, bukiety złożone z kwiatów i ziół oraz bochenki chleba. Czyniąc to lud dziękuje Matce Bożej Wniebowziętej za wspaniałe dary hojności, za pomoc w ciężkiej pracy na roli, za opiekę na ludźmi i ich plonami.

     Uroczystość ta ukazuje nam Matkę Bożą, która jako pierwsza z ludzi, uczestniczy już w pełni zbawienia, przygotowanego dla nas wszystkich. Wniebowzięcie wskazuje ludzkości jej powołanie i drogę do chwały w niebie. Maryja Wniebowzięta jest dorodnym owocem” odkupienia dokonanego przez Jezusa. Jest również obrazem Kościoła, który został powołany do tego, by osiągnąć doskonałość i świętość. Ona prowadzi i podtrzymuje nadzieję ludu Bożego, będącego jeszcze w drodze. Wniebowzięta Maryja jest zapowiedzią naszego przyszłego losu: żyjemy tu nie po to, by cierpieć i umierać, by nasze ciała uległy bezpowrotnie rozkładowi, a nasze więzi z bliskimi kończyła ostatecznie śmierć. Chrystus mocą swej śmierci i zmartwychwstania sprawia, że choć umieramy, zmartwychwstaniemy w ciele i wspólnie z Maryją będziemy wielbić dobrego Boga, ciesząc się bliskością rodziny, przyjaciół i ludzkości, która znajdzie się w niebie.

XXXII Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę 2023

     Sierpień to czas naszego corocznego pielgrzymowania na Jasną Górę przed Oblicze Czarnej Madonny. Z całego kraju, z wielu miast i miejscowości wyruszają do Częstochowy piesze pielgrzymki, by dotrzeć na uroczystości święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Nie inaczej będzie i w tym roku. Pielgrzymi z naszej Diecezji Sosnowieckiej wyruszą na pielgrzymi szlak do Królowej Polski już po raz 32. Hasło tegorocznej pielgrzymki „Jesteśmy Kościołem Chrystusa” nawiązuje do roku duszpasterskiego, który przeżywamy w polskim Kościele.
     Pielgrzymka to podróż, w którą udajemy się wraz z Maryją do Boga. To podróż ubogacająca duchowo, choć niełatwa, pełna wyrzeczeń. Mimo to, od wieków ludzie udają się w tę drogę, by dotrzeć do miejsc religijnego kultu. Każdy człowiek na swój sposób przeżywa ten szczególny czas, kiedy to za wstawiennictwem Maryi wyprasza u Boga łaski, dziękuje Mu i Go przeprasza. Pielgrzymka nie oznacza zwykłego spaceru, ale drogę, w trakcie której można stać się lepszym, zmienić coś w swoim życiu, co spowoduje, że będziemy jeszcze bliżej Boga. Pielgrzymka stanowi odzwierciedlenie ludzkiego życia, które jest nieustannym wędrowaniem z tej ziemi, gdzie nie mamy trwałego mieszkania, do wiecznego celu – domu Ojca w niebie. Pielgrzymka jest wyrazem pokuty. Pokuty czytelnej przede wszystkim dla Pana Boga, ale i dla tych, którzy ją cenią, praktykują, bo rozumieją jej sens.  Pielgrzymowanie uczy innego spojrzenia na swoje życie, jego codzienne problemy, troski, ale pozwala też inaczej spojrzeć na siebie samego i swoich najbliższych. Człowiek potrzebuje tego wyruszenia w drogę, aby móc doświadczyć siebie samego, w swojej słabości i ograniczoności. Pielgrzym to znaczy człowiek w drodze, czyli taki, który sam naprawdę doświadcza, co to znaczy być bez domu, bez ojczyzny i zdać się całkowicie na drugich, a przez nich na Boga.

XXXII Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę 2023 „Idę Matko…gdzieś za mną szlak drogi niemały
Dni wędrówki do Ciebie w zmęczeniu,
Na przebytych gościńcach pielgrzymie sandały
Ślad nadziei wyryły w milczeniu.
Idę Matko do Ciebie…już mam bardzo blisko,
By się wreszcie wyżalić do woli,
By wyśpiewać Ci wszystko, by wypłakać wszystko,
Co raduje mnie Matko, co boli.
Chcę powiedzieć jak padam, kiedy zdążam w nieznane, Jak się podnieść nie umiem z powrotem,
Jak bym chciała pod krzyżem stanąć z Tobą i Janem
Lecz zbłądziłam w drodze na Golgotę.
Matko idę do Ciebie. Idę w kurzu dróg szarych
Idę z tłumem, z nim zbłądzić nie mogę,
Idę prosić jak inni, byś pomogła mi znaleźć
Do Jezusa najbliższą mi drogę”.

[A. Kowalczyk „Idę do Ciebie”]

     W ramach tegorocznej pielgrzymki odbywającej się pod hasłem „Jesteśmy Kościołem Chrystusa”, jako pierwsze wyruszą grupy pielgrzymkowe tworzące Pielgrzymkę Olkuską Diecezji Sosnowieckiej. Tradycyjnie wyjdą one z trzech miejsc: 8 sierpnia z Będzina i Jaworzna, a 9 sierpnia z Olkusza, by 13 sierpnia dotrzeć do celu. Pielgrzymka rozpocznie się uroczystą mszą świętą w bazylice św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu, której przewodniczył będzie, jak co roku, ks. bp Piotr Skucha. Pielgrzymi z naszego jaroszowieckiego dekanatu przemierzać będą pielgrzymkowy szlak w grupie „Biało-zielonej”, której przewodnikiem będzie ks. Ireneusz Kwoka (wikariusz parafii w Dąbrowie Górniczej-Strzemieszycach Wielkich). Tegoroczna trasa pielgrzymki niczym nie będzie się różniła od tej z ubiegłych lat. Nie zmienią się też miejsca noclegowe, a będą to kolejno: Podzamcze, Łutowiec, Złoty Potok i Joachimów. Wędrowanie zakończy msza święta na Wałach Jasnogórskich 13 sierpnia o godzinie 19:30, którą odprawi ks. bp Grzegorz Kaszak. Spotkanie organizacyjne przedpielgrzymkowe planowane jest w niedzielę 6 sierpnia br. w kościele w Kluczach, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 16:00. Na pielgrzymkę można zapisywać się u księdza proboszcza lub bezpośrednio na spotkaniu w Kluczach. Na pielgrzymkę do grupy Biało-Zielonej można zapisywać się i uzyskać szczegółowe informacje również pod nr tel.: Małgorzata 604584432, Łukasz 505178160 oraz Jarosław 733700801.

     Pielgrzymka stanowi odzwierciedlenie naszego ludzkiego życia, które jest nieustannym wędrowaniem. Wędrowaniem z tej ziemi, gdzie nie mamy trwałego mieszkania, do wiecznego celu – domu Ojca w niebie. Wędrowanie pielgrzymkowe jest niezapomnianą przygodą, umożliwiającą każdemu spojrzenie z dystansu na otaczającą nas rzeczywistość. Jest wyjątkowym czasem na słuchanie Boga, na modlitwę, wyzwalającą niezmierzone pokłady dobra, zrozumienia i wzajemnego szacunku. Serdecznie zapraszamy wszystkich do pielgrzymkowego nawiedzenia Jasnogórskiego Sanktuarium i powierzenia Matce Bożej swoich często trudnych spraw, spraw swoich rodzin, a jednocześnie do nabrania siły i umocnienia w wierze.    

160 rocznica Bitwy pod Golczowicami

     22 kwietnia 1863 roku pod Golczowicami stoczona została bitwa pomiędzy oddziałem kpt. Anastazego Mossakowskiego a rosyjskim oddziałem jazdy i rotą piechoty dowodzoną przez rosyjskiego księcia generała majora Aleksandra Szachowskiego, naczelnika wojennego powiatu olkuskiego, Siły powstańcze złożone z kompanii strzelców kpt. Wiesnera, kompanii strzelców kpt. Franciszka Skąpskiego, kosynierów Miszewskiego oraz jazdy Józefa Miernickiego odparły rosyjskie uderzenie, odrzuciły je i po ataku na bagnety rozbiły przeciwnika. Bitwa pod Golczowicami była jedną z niewielu zwycięskich potyczek powstańców stoczonych w trakcie proklamowanego w dniu 22 stycznia 1863 roku przez Tymczasowy Rząd Narodowy Powstania Styczniowego. Było to największe powstanie narodowe, w którym sprzeciwiono się władzom carskim. Powstanie Styczniowe będące ostatnim zrywem narodowowyzwoleńczym Polaków w XIX w., podobnie jak poprzednie próby odzyskania niepodległości, zakończyło się klęską. Tysiące Polaków wywieziono na Syberię, nastąpiła rusyfikacja kraju oraz zlikwidowano odrębność Królestwa Polskiego, powołując na jego miejsce Kraj Nadwiślański.  Pragnienie ocalenia choćby odrobiny niezależności popychało polityków i społeczeństwo polskie do ofiar, bez których być może dzisiaj Polski nie byłoby na mapie Europy. Mimo niezliczonych przeszkód społeczeństwo polskie potrafiło przetrwać okres niewoli rozbiorowej, a zachowując ducha narodowego i wiarę – odzyskać po 123 latach niepodległość.

160 rocznica Bitwy pod Golczowicami 2023 r. „O Panie! Panie! Ze zgrozą świata,
Okropne dzieje przyniósł nam czas,
Syn zabił ojca, brat zabił brata,
Mnóstwo Kaimów jest pośród nas.
Ależ o Panie! oni niewinni,
Choć naszą przyszłość cofnęli wstecz;
Inni szatani byli tam czynni,
O! rękę karaj nie ślepy miecz!
I z archaniołem Twoim na czele,
Pójdziemy wszyscy na straszny bój,
I na drgającym szatana ciele
Zatkniemy sztandar zwycięski Twój!
Zbłąkanym braciom otworzym serca.
Winę ich zmyje wolności chrzest,
Wtenczas usłyszy podły bluźnierca
Odpowiedź naszą: Bóg był i jest!”.

[Kornel Ujejski Józef Nikorowicz „Chorał”]

     W niedzielę 9 lipca 2023 roku w Golczowicach zorganizowane zostały przez Wójta Gminy Klucze, Gminny Ośrodek Kultury w Kluczach, a także miejscowe Koło Gospodyń Wiejskich obchody 160 rocznicy Bitwy pod Golczowicami. Obchody rozpoczęły się od złożenia kwiatów pod drewnianym krzyżem z pamiątkowym obeliskiem upamiętniającym zwycięska bitwę stoczoną pod Golczowicami przez delegacje samorządowe, poselskie oraz reprezentujące inne organizacje. Następnie wszyscy udali się pod świetlicę wiejską, gdzie została odprawiona msza święta za ojczyznę i poległych powstańców, której przewodził proboszcz Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie ks. Mariusz Wróbel, zaś obecnym był również ks. Jan Wieczorek proboszcz Parafii NMP Wspomożenia Wiernych w Jaroszowcu. Po zakończonym nabożeństwie odbył się koncert patriotyczny w wykonaniu zespołu „Ziemia Kluczewska” z GOK w Kluczach. Po występie artystycznym miała miejsce rekonstrukcja historyczna przywołująca obrazy sprzed 160 lat, kiedy to rozegrała się bitwa pod Golczowicami. Po tym spotkaniu z żywą historią odbył się kolejny występ artystyczny w wykonaniu kapeli „Krakowiacy”. Całość wydarzenia zwieńczył piknik rodzinny z atrakcjami oraz poczęstunkiem dla dorosłych i dzieci.

     Zdjęcia z obchodów 160 rocznicy Bitwy pod Golczowicami do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

„Sław języku tajemnicę Ciała i Najdroższej Krwi …”

     Sław języku tajemnicę Ciała i Najdroższej Krwi którą jako łask krynicę wylał w czasie ziemskich dni Ten co matkę miał dziewicę Król narodów godzien czci.”. Powyższe słowa pochodzą z hymnu eucharystycznego „Sław języku tajemnicę” stworzonego przez św. Tomasza z Akwinu na polecenie papieża Urbana IV w 1264 roku z okazji ustanowienia uroczystości liturgicznej ku czci Najświętszego Sakramentu, czyli Bożego Ciała. W najbliższy czwartek obchodzić będziemy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwanego Bożym Ciałem). Zapewne nie usłyszymy tych słów, bo niewielu zna ten hymn w całości. Natomiast ostatnie 2 zwrotki są powszechnie znane wszystkim wiernym, gdyż śpiewane są przy wystawieniu Najświętszego Sakramentu [„Przed tak Wielkim Sakramentem”].

     Boże Ciało to jedno z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim, sięgające swoimi korzeniami do przełomu XI i XII wieku. Inicjatorką ustanowienia święta Bożego Ciała była św. Julianna z Cornillon (1192-1258). Będąc przeoryszą klasztoru augustianek w Mont Cornillon w pobliżu Liege, w roku 1245 została zaszczycona objawieniami, w których Chrystus żądał ustanowienia osobnego święta ku czci Najświętszej Eucharystii. Biskup Liege, Robert, po naradzie ze swoją kapitułą i po pilnym zbadaniu objawień, zorganizował w roku 1246 pierwszą procesję eucharystyczną. Jednak w tym samym roku biskup Robert zmarł, zaś św. Julianna została karnie przeniesiona z klasztoru w Mont Cornillon na prowincję (1247 r.). Po interwencji archidiakona katedry w Liege, Jakuba, kardynał Hugo zlecił ponowne zbadanie sprawy i zatwierdził święto. W roku 1251 po raz drugi archidiakon Jakub poprowadził ulicami Liege procesję eucharystyczną. Pan Jezus hojnie wynagrodził za to gorliwego kapłana. Ten syn szewca z Troyes (Szampania) został wkrótce biskupem w Verdun, patriarchą Jerozolimy i ostatecznie papieżem (1261-1264). Panował jako Urban IV. On też w roku 1264 wprowadził w Rzymie Uroczystość Bożego Ciała. Bezpośrednim impulsem do ustanowienia święta miał być cud, jaki wydarzył się w 1263 roku w Bolsena. Wówczas to kapłan odprawiając Mszę świętą, po Przeistoczeniu trącił ręką kielich, a ten przechylił się tak nieszczęśliwie, że wylało się wiele kropel krwi Chrystusa na korporał. Przerażony kapłan ujrzał, że postacie wina zmieniły się w postacie krwi.

     Papież Klemens V odnowił święto (1314), które po śmierci Urbana zaczęło zanikać. Papież Jan XXII (+1334) zatwierdził je dla całego Kościoła. Od czasu papieża Urbana VI uroczystość Bożego Ciała należy do głównych świąt w roku liturgicznym Kościoła (1389). Pierwsza wzmianka o procesji w to święto pochodzi z Kolonii z roku 1277. Od wieku XIV spotykamy się z nią w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii i w Mediolanie. Od wieku XV przyjął się w Niemczech zwyczaj procesji do czterech ołtarzy. Msze święte przy wystawionym Najświętszym Sakramencie wprowadzono w wieku XV (obecnie wystawia się Najświętszy Sakrament tylko poza Mszą św.).

Boże Ciało 2023 „Czy Jezus nie jest głodny w nas?
Czy karmimy Go miłością?
Nasza miłość jest pokarmem dla Jezusa.
Czy Jezusowi nie jest w nas zimno?
Czy czasem nasze serce nie wygasa?
 Przyjmujemy Go w Komunii świętej – ale czy nie zostawiamy Go samego?
Jezus może zmarznąć w naszym sercu, które nie myśli o Nim.”.

[ks. Jan Twardowski „Zmarznięty”]

     Z uroczystością Bożego Ciała na terenie Polski spotykamy się już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu, zaś po raz pierwszy wprowadził tę uroczystość biskup Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV wieku było obchodzone już we wszystkich diecezjach. W 1420 roku na synodzie gnieźnieńskim uznano uroczystość za powszechną, obchodzoną we wszystkich kościołach w państwie. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono nieco później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75, zaś w Polsce pierwsze procesje eucharystyczne zaczęto odprawiać w XIV wieku, w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Do roku 1955 obowiązywała oktawa Bożego Ciała. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy, choć nie ma ona już charakteru liturgicznego. Na zakończenie oktawy kultywowany jest do dzisiaj zwyczaj przynoszenia do kościoła wianków z ziół i kwiatów, które po poświęceniu przez kapłana zabierane są do domów. Wianki poświęcone w czasie oktawy Bożego Ciała są symbolem ludzkiej pracy, a także darów od Boga, które służą ludziom i wszelkim istotom na ziemi. Dawniej zawieszano je na ścianie, by chroniły od choroby i nieszczęść.

     Boże Ciało to święto Eucharystii, sakramentu, w którym Jezus pozostawił nam żywą pamiątkę swej Paschy, najważniejszego wydarzenia w dziejach ludzkości. W tym dniu Chrystus w Najświętszym Sakramencie opuszcza mury świątyń i wędruje z nami ulicami, na których zwykle tętni codzienne życie. Idzie Bóg do nas i z nami po ciernistych i po kwiecistych drogach życia. Idzie tam, gdzie my chodzimy, aby żyć tam, gdzie my żyjemy. Miejsca te w tym wyjątkowym dniu stają się miejscami publicznego wyznania wiary i uwielbienia Boga. Chrystus wkracza na nasze drogi i czyni je swoimi drogami. Pokazuje nam, że w naszej wędrówce przez życie nie jesteśmy sami. W tym dniu każdy może spotkać „Jezusa, który przechodzi”, podobnie jak kiedyś czynił to na drogach Galilei, Samarii i Judei. Poprzez uczestnictwo w uroczystościach Bożego Ciała mamy okazję dać świadectwo swojej wiary – pokazać, że nie wstydzimy się naszego Boga. Boże Ciało to szczególny dzień, który powinniśmy przeżyć z wielką wiarą i radością oraz z największym zaufaniem wyjść na spotkanie z żywym Chrystusem ukrytym w maleńkiej Hostii. Przyjmijmy Go do siebie! Idźmy za Nim Jego drogami w każdym kolejnym dniu i odpowiadajmy na Jego miłość swoją miłością!

     Uroczysta procesja Bożego Ciała rozpocznie się w naszej parafii w czwartek 08 czerwca 2023 roku, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 9:00 i skieruje się ulicą Jurajską w kierunku Bydlina. Przewodniczył jej będzie nasz rodak, ks. dr Paweł Pielka. Poszczególne miejscowości przygotowują ołtarze  w tradycyjnie ustalonych miejscach, zaś do udziału w procesji zapraszana jest cała asysta: panie z Kół Gospodyń Wiejskich, strażacy, mężczyźni do niesienia chorągwi, dziewczynki do sypania kwiatów, ministranci oraz wszyscy wierni.

     Zdjęcia z tegorocznych uroczystości Bożego Ciała do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

IX Międzynarodowy Plener Malarski im. ks. Marcina Dubiela „Cieślin – 2023″

     W niedzielę 28 maja 2023 roku o godzinie 13:00 w Wiejskim Domu Kultury w Cieślinie odbył się wernisaż poplenerowy  IX Międzynarodowego Pleneru Malarskiego im. ks. Marcina Dubiela – Cieślin 2023. Tegoroczny plener odbył się w dniach 21-28.05.2023 roku w ramach Jubileuszu 100-lecia Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie, zaś w jego organizacją włączyło się Stowarzyszenie na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Społeczno-Gospodarczego „Klucz”. Uczestnicy pleneru gościli w tym roku w Ośrodku Rekreacyjnym „Leśny Zakątek” w Jaroszowcu. Komisarzem pleneru, podobnie jak w ubiegłych latach, był artysta – malarz mieszkający w Cieślinie – Mariusz Połeć. Projekt realizowany był przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego.

IX Międzynarodowy Plener Malarski im. ks. Marcina Dubiela 2023 „Społeczeństwo potrzebuje bowiem artystów, (…) którzy zabezpieczają wzrastanie człowieka i rozwój społeczeństwa poprzez ową wzniosłą formę sztuki, jaką jest «sztuka wychowania». W rozległej panoramie kultury każdego narodu artyści mają swoje miejsce. Gdy idąc za głosem natchnienia, tworzą dzieła naprawdę wartościowe i piękne, nie tylko wzbogacają dziedzictwo kulturowe każdego narodu i całej ludzkości, ale pełnią także cenną posługę społeczną na rzecz dobra wspólnego. (…) Artysta świadomy tego wszystkiego wie także, że musi działać, nie kierując się dążeniem do próżnej chwały ani żądzą taniej popularności, ani tym mniej nadzieją na osobiste korzyści. Istnieje zatem pewna etyka czy wręcz «duchowość» służby artystycznej, która ma swój udział w życiu i w odrodzeniu każdego narodu. Na to właśnie zdaje się wskazywać Cyprian Norwid, kiedy pisze:
«(…) Bo piękno na to jest, by zachwycało
Do pracy – praca, by się zmartwychwstało»”.

[św. Jan Paweł II – List do artystów, 1999 r.]

     Wydarzenie artystyczne uświetniły swą obecnością następujące osoby: Beata Będkowska, Maria Bereźnicka Przyłęcka, Miroslav Capovcak, Agnieszka Czyżewska, Jerzy Dmitruk, Józef Marzec, Mirosław Michalski, Mariusz Połeć, Sylwester Stabryła i Bogdan Warowny. W ramach tegorocznego pleneru odbyły się również warsztaty plastyczne organizowane dla uczniów Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bydlinie. Na wernisażu poplenerowym można było zobaczyć także ich prace będące spojrzeniem na temat: Moja Parafia”. Wernisażowi towarzyszył koncert Angeli Gaber i Tomasza Dybały pochodzących z Ustrzyk Dolnych. Wokalistka i towarzyszący jej gitarzysta zaprezentowali folkowe klimaty obejmujące zarówno tradycyjne pieśni karpackie, jak i autorskie piosenki.

     Kilka zdjęć z wernisażu poplenerowego IX Międzynarodowego Pleneru Malarskiego im. ks. Marcina Dubiela „Cieślin – 2023″ obejrzeć można w Galerii Zdjęć. 

Jubileusz 100-lecia Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie

     „… Wesel się Polska korona, Iż masz takiego Patrona, Wielebnego Stanisława, Który rodem z Szczepanowa. …”. Wesel się Parafio nasza, iż takiego masz Patrona, który od niepamiętnych czasów przewodzi wiernym w drodze do Chrystusa. 8 maja to dzień, w którym przypada liturgiczne wspomnienie św. Stanisława Biskupa i Męczennika – głównego patrona naszej Ojczyzny. Jednocześnie jest to dzień w którym nasza wspólnota przeżywa uroczystość odpustową – święto patrona naszego kościoła parafialnego. Tegoroczne uroczystości odpustowe będą miały wyjątkowy charakter. W dniu 7 maja 2023 roku odbędą się główne uroczystości Jubileuszu 100-lecia Parafii pw. św. Stanisława BM w Cieślinie. 100-lecie parafii, podobnie jak każdy jubileusz jest nowym darem, nową łaską, nową okazją ku temu, by nieco głębiej zastanowić się nad przebytą drogą, nad tym, co za nami, nad dniem dzisiejszym, a także by spojrzeć w przyszłość.

Jubileusz 100-lecia parafii „My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.”.
[1 Kor 3, 9-11]

     Po męczeńskiej śmierci św. Stanisława Biskupa i Męczennika po całej Polsce zaczął się szerzyć kult świętego. W Cieślinie miejscowy lud wspominał o rzekomej bytności świętego biskupa w tym miejscu i zaczął z czcią otaczać miejsce jego odpoczynku. W niedalekim oddaleniu od sadzawek, po drugiej stronie drogi, wierni zaczęli wznosić kaplice poświęcone św. Stanisławowi. Kiedy powstała pierwsza kaplica i ile ich było – na dzień dzisiejszy nie sposób powiedzieć. Pierwszy ślad świadczący o istnieniu kaplicy (kościółka) oraz kulcie św. Stanisława w Cieślinie odnajdujemy w księgach grodzkich krakowskich. W księgach grodzkich krakowskich z 1651 roku znajdujemy dokumenty ze zdarzenia, do którego doszło po uroczystościach odpustowych św. Stanisława BM. Wówczas to, w poniedziałek 08.05.1651 roku, doszło do napadu na Wojciecha Duranowskiego, syna Macieja Duranowskiego delatora (tj. donosiciela) poddanego Andrzeja i Mikołaja Firlejów dziedziców dóbr Ryczów Leśny, który powracał do domu po skończonym nabożeństwie z kościoła św. Stanisława w Cieślinie. Niedaleko od kościoła, napastnicy na drodze publicznej zaszli mu drogę z bronią, napadli go i bez przyczyny zadali mu ciężkie, ogromne i śmiertelne rany, od których wkrótce umarł. Dokładny opis tego kaplicy (kościółka) w Cieślinie znajdujemy w dokumentach z wizytacji dekanatu nowogórskiego odbytej w parafii Chechło w dniu 08.01.1748 roku przez ks. Franciszka Orłowskiego kanonika katedralnego kaliskiego, proboszcza parafii Koziegłowy. W księdze grodzkiej krakowskiej CCRel. 181, w zapisie z dnia 12.11.1750 r. odnajdujemy takie słowa: „… z koscioła Swiętego Stanisława tam w Cieslinie będącego ktory wielkiemi Cudami słynie …”. Kaplica ta przetrwała do 1763 roku, kiedy to ówczesny właściciel Cieślina i Kwaśniowa, Walenty Męciński ją rozebrał, by na jej miejscu dwa lata później, w roku 1765 wznieść nową, modrzewiową kaplicę. Pamięć o modrzewiowej kaplicy jest jeszcze żywa w opowiadaniach wśród okolicznej ludności, gdyż przetrwała ona do 1917 roku. Z archiwalnych dokumentów dziekańskich dowiadujemy się, że biskup krakowski, a następnie Konsystorz Generalny Diecezji Kielecko–Krakowskiej wydawali pozwolenia na odprawianie Mszy św. oraz nabożeństw na uroczystość św. Stanisława w dniu 8 maja. Po udzieleniu w dniu 6 maja 1847 roku przez Konsystorza Generalnego Diecezji Kielecko–Krakowskiej zezwolenia „indult pro semper” [„zgody (zezwolenia) na zawsze”] do odprawiania czasami Mszy Św. oraz wystawienia Najświętszego Sakramentu w dzień św. Stanisława biskupa – uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława obchodzone są odtąd już stale, aż po dzień dzisiejszy.

     W 1917 roku okoliczni mieszkańcy postanowili utworzyć oddzielną parafię i wybudować murowany kościół. W piśmie z dnia 14.06.1917 roku skierowanym do Diecezji Kieleckiej proboszcz parafii w Chechle, ks. Leon Brykalski, informuje, że w Cieślinie znajduje się kaplica pw. św. Stanisława biskupa krakowskiego będąca aktualnie w złym stanie. Dalej informuje, że parafianie Cieślina i najbliższych miejscowości postanowili postawić nową kaplicę pod tym samym tytułem, gdyż „którego to świętego, według tradycyi opieka nad tą miejscowością między ludźmi jest wspominana”. W dniu 20.06.1917 roku Władze Diecezjalne Diecezji Kieleckiej wydały stosowne pozwolenie na budowę, zaś po 8 miesiącach budowy wzniesiony został kościół. W dniu 05.04.1918 roku biskup kielecki ks. Augustyn Łosiński wydał dekret zezwalający na odprawianie Mszy św. w nowym kościele. W dniu 08.05.1918 roku uroczystego, tymczasowego poświęcenia nowo wybudowanego kościoła dokonał ks. Jan Flis, proboszcz parafii ze Strzegowy. Po poświęceniu kościoła w Cieślinie budynek dalej był wykańczany i dekorowany, zaś nabożeństwa odbywały się w nim sporadycznie. Dopiero po odłączeniu od parafii w Chechle wsi Kwaśniów, Golczowice, Cieślin i Krzywopłoty oraz utworzeniu w Cieślinie w dniu 17.05.1921 roku  tymczasowego filiału parafii w Bydlinie regularnie odprawiana była w nim Msza św., załatwiane były na miejscu wszystkie potrzeby duchowe parafian, zaś zmarli grzebani byli na cieślińskim cmentarzu. Stan taki trwał do czasu utworzenia samoistnej parafii w 1923 roku. W dniu 12.07.1923 roku na parafię w Cieślinie został mianowany pierwszy jej proboszcz ks. Roman Pytlarz. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał biskup kielecki Augustyn Łosiński erygując jednocześnie nową parafię pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika.

     Uroczystości rocznicowe obchodzić będziemy tradycyjnie w dzień odpustu parafialnego, który jest przede wszystkim świętem wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. Dzień ten jest okazją do poznania świętego patrona parafii i uwielbienia Boga za jego orędownictwo i opiekę. Świętowanie odpustu parafialnego przypomina także o powołaniu do świętości każdego chrześcijanina.

     Centralnym wydarzeniem uroczystości Jubileuszu 100-lecia parafii będzie suma odpustowa ku czci św. Stanisława BM, która pod przewodnictwem ks. bp Grzegorza Kaszaka celebrowana zostanie w niedzielę 07 maja 2023 roku o godz. 12:00. Po sumie wystawienie Najświętszego Sakramentu i procesja wokół kościoła. Następnie po błogosławieństwie Najświętszym Sakramentem tradycyjna procesja do źródełka.

=======================

     Zdjęcia z uroczystości jubileuszowych do oglądnięcia w Galerii Zdjęć. Uroczystej Eucharystii Odpustowej przewodniczył ks. bp Grzegorz Kaszak, ordynariusz Diecezji Sosnowieckiej, zaś koncelebrowali: pochodzący z Kwaśniowa Górnego – ks. dr Józef Lisowski, kanclerz Diecezji Legnickiej i ks. Mariusz Smętek, proboszcz Parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych w Wysokiej, pochodzący z Cieślina – ks. dr hab. Paweł Pielka, wykładowca Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i o. Łukasz Nocoń OFMcap., aktualnie studiujący na Papieskim Uniwersytecie Gregorianum w Rzymie, a także ks. Marek Szeląg, proboszcz Parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chechle, dziekan dekanatu w Jaroszowcu, ks. Marcin Kruszak, notariusz Kurii Sosnowieckiej oraz ks. Mariusz Wróbel, proboszcz parafii w Cieślinie. Obecna była minister Agnieszka Ścigaj oraz Norbert Bień, wójt Gminy w Kluczach. Uroczystość uświetniła Orkiestra Dęta OSP Gidle.

„Już majowe świecą zorze.”

     Już majowe świecą zorze. Przed Obrazem świeże kwiaty, Dla Maryi złóż w pokorze. Lecz kwiat inny ślij w zaświaty. Kwiat nadziei, kwiat miłości, Co się w duszy twej rozwinął. Daj go Matce, aby w czczości Świata tego nie zaginął.“. Niebawem rozpocznie się miesiąc maj, najpiękniejszy z miesięcy, bo to miesiąc pierwszych kwiat i świeżej zieleni. Ten to właśnie miesiąc nasi przodkowie w swojej pobożności już dawno temu postanowili ofiarować Matce Bożej –„najpiękniejszemu Kwiatowi ziemi”. To właśnie w maju gromadzimy się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i  figurach przydrożnych by odprawiać nabożeństwa majowe, zwane potocznie „majówkami”. Podczas tych nabożeństw odmawia się lub odśpiewuje Litanię Loretańską (będącą hymnem na cześć Maryi) oraz modlitwę „Pod Twoją obronę”. Modlitwom tym towarzyszą przepiękne w swojej treści i melodyjności pieśni poświęcone Matce Bożej. W niektórych miejscowościach, zgodnie z przyjętą tradycją, w czasie tych nabożeństw czytane są rozważania, zaś zgromadzeni wierni odmawiają także Różaniec Święty, a całość często kończą Apelem Jasnogórskim. Nabożeństwa majowe w kościołach odprawiane są z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Na koniec nabożeństwa następuje błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem i odśpiewanie pieśni maryjnej, najczęściej „Chwalcie łąki umajone”.
Modlitwy majowe zmienią nie tylko nasze serca, ale także nasz krajobraz: w maju przydrożne kapliczki, figury Matki Bożej rozsiane w tysiącach miejsc, przystrajane są kwiatami, wieńcami; przy nich gromadzą się wierni, by modlić się, śpiewać.

Nabożeństwo majowe 2023 „Pośród bzów zagubiona
Już na skraju wioseczki
Stoi mała kapliczka
Ogrodzona płoteczkiem
Tu dawniej wieczorami
Cała wieś się zbierała
I zgodnie jednym chórem
Różaniec odmawiała
Do Matki Przenajświętszej
Modlitwy zanoszono 
Płynące prosto z serca
O łaski Ją proszono
I niosły się  do nieba
Wśród  zieleni majowej
Pieśni i dziękczynienia
Słane Polskiej Królowej
A Przenajświętsza Panna
Dobrotliwie słuchała
I ludowi u Syna
Łaski wyjednywała”.

[J. Jakoniuk „Nabożeństwa majowe”]

     Historia nabożeństw majowych sięga V wieku, gdy to na Wschodzie, w tradycji koptyjskiej istniał wiosenny miesiąc kiahc poświęcony szczególnej czci Maryi. Kiahc przypada na nasz grudzień, ale jest to miesiąc, gdy w tamtych warunkach klimatycznych wypada wiosna. W miesiącu tym wierni codziennie zbierali się u stóp figury Maryi, przystrojonej kwiatami i światłem, dzielili się na dwa chóry i śpiewali oficjum ku czci NMP. W Kościele zachodnim dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc maj poświęcić Maryi. Pierwszym, który rzucił taką myśl, był król hiszpański Alfons X. Władca ten zapraszał do udziału w nabożeństwach majowych, sam często brał w nich udział i swoim poddanym zalecał gromadzenie się w porze wieczornej na modlitwy wokół figur Matki Bożej. Za autora właściwych nabożeństw majowych historycznie uważa się jezuitę, o. Ansolani (1713). On to w kaplicy królewskiej w Neapolu codziennie w maju urządzał koncert pieśni ku czci Bożej Matki, który kończył się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem. Papież Pius VII w 1815 roku formalnie zatwierdził nabożeństwo majowe i obdarzył odpustami. Dalsze odpusty do nabożeństwa majowego – na które składa się Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, nauka kapłana oraz błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem – przypisał w 1859 roku papież bł. Pius IX. W połowie XIX wieku nabożeństwo majowe przyjęło się w prawie wszystkich krajach.

     W Polsce nabożeństwo majowe znane było już w XVIII w., ale raczej tylko w sodalicjach i nowicjatach zakonnych. W szerszym wymiarze odprawiano je dopiero w XIX w. W Tarnopolu zaprowadził je o. Franciszek Ksawery Asum SJ w 1827 roku. Następnie zaprowadzono je w 1832 roku we Lwowie, zaś w latach 1859–64 władze wszystkich polskich diecezji poleciły duchowieństwu zaprowadzenie majowego nabożeństwa. W Polsce szczególny urok ma nabożeństwo majowe odprawiane w plenerze, przy wiejskich kapliczkach i krzyżach, pośród ukwieconych (umajonych) łąk. Zwyczaj taki zapoczątkowały panie polskie, które w wielu miejscowościach, zanim jeszcze nabożeństwo zostało wprowadzone do kościołów, odprawiały je ze służbą i ludem po dworach, co jeszcze do dziś dnia widzimy w wioskach, w których nie ma kościołów. „Pokochał to nabożeństwo i lud wiejski, bo je często odprawia pod krzyżem lub przy kapliczkach przydrożnych” [Teofil Bzowski, „Stulecie majowego nabożeństwa w Polsce”, w „Gazeta Kościelna”, Lwów nr 34/1927 r.].

     Nabożeństwa Majowe jest dla nas wyjątkową okazją, by przez modlitwę, przez piękne pieśni maryjne, przez cichą osobistą rozmowę – zawierzyć Matce Bożej własne sprawy, ukazać jej nasze problemy i rozterki, a nawet złożyć u Jej stóp całą swoją niedolę. Ona z matczyną miłością i troską przedstawi je swojemu Synowi i Jego Ojcu, by wyjednać nam łaskę i miłosierdzie. Jest ona najpewniejszą drogą otrzymania ich dla każdego, kto Jej zaufa. „Szczęśliwy, kto się do Matki uciecze” – zapewniają słowa przepięknej pieśni maryjnej.
     Nabożeństwo Majowe w naszym kościele codziennie w miesiącu maju – w dni powszednie o godz. 18:00 (za wyjątkiem wtorków), zaś w niedziele bezpośrednio po popołudniowej Mszy św. odprawianej o godz. 16:00.

„Weselmy się, chrześcijanie, Chrystusowym zmartwychwstaniem, …”

    Weselmy się, chrześcijanie, Chrystusowym zmartwychwstaniem, że po męce swojej ożył, bramę niebios nam otworzył. Alleluja!”.    

Hendrik F. de Grijs „Zmartwychwstanie Jezusa" (1900 r.) „Zmartwychwstań Jezu, w sercu moim,
skrusz kamień grzechu, co w nim tkwi.
Zamiast grobowych, czarnych cieni
niech Twoje światło we mnie lśni”.”.

[Leopold Staf]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia.
Niechaj Zmartwychwstanie Pana obudzi wszystkich z rana dzwonem rezurekcji, wieszcząc światu wszemu nadzieję wszechmocną rozproszenia mroków, olśnienia blaskiem oraz rozlania radości szerokim potokiem. Oczekując Świąt szczodrych, dzieląc się dobrą nowiną, życzymy wszystkim dużo ciepła, szczęścia i radości.
Niechaj miłość Zmartwychwstałego Chrystusa stanie się źródłem siły, mocy i wiary na każdą chwilę dnia.
Cudownych Świąt Wielkiejnocy!

Wielki Tydzień 2023

     Przed nami Wielki Tydzień – czas bezpośrednio poprzedzający Święta Wielkanocne, upamiętniający ostatnie dni Chrystusa. Określany jest jako „wielki” dla podkreślenia znaczenia tego okresu dla całego roku liturgicznego, okresu w którym dokonują się wydarzenia zbawcze. Wielki Tydzień rozpoczynamy Niedzielą Palmową na pamiątkę triumfalnego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy, który bezpośrednio poprzedza Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. W tym dniu święcimy palmy i organizowane są procesje.

     Opis poszczególnych dni Wielkiego Tygodnia pięknie, w prostych słowach, przedstawiła Halina53 w wierszu Wielki Tydzień już nam nastał”. Poniżej jego treść:  

WIelki Tydzień 2023 „Jakże się teraz nie bać –
nie trwożyć –
z tylu ranami naraz
na krzyż Cię złożyć –
Matka Boska się śniła
płakała
jak we mszy świętej
krew Twą oddzielić od ciała
z powrotem piątek
słońce umiera
nie widać
Jeśli jest miłość przestań się martwić
i śmierć się przyda”.

[ks. Jan Twardowski „Jakże”]

     We wszystkim tym, co zdarza się w życiu człowieka, trzeba odczytać
ślady miłości Boga. Wtedy do serca wkroczy radość.”
S. Wyszyński

Męka Pańska – idź grzech zwalczaj, grzesznika nie
potępiaj. Nigdy nie jest późno, aby wkroczyć na
uczciwą drogę, czas ku temu nastał…
W Wielkim Tygodniu, przez siedem tak dni,
przed Wielkanocą Jezusa lud czci.
Znaczący Tydzień, krzyża nastał czas,
wiara tak piękna niechaj wzmocni nas.
Niedziela Palmowa, palm to strojenie,
na chwałę Pana ich poświęcenie,
upamiętnieniem Jerozolimy,
wjazdu tam Króla tak dziś wielbimy.
Od Poniedziałku do Wielkiej Środy,
Jezus z uczniami pokonał schody,
uczył w świątyni, w Betanii spał,
wskrzeszony Łazarz nocleg Jemu dał.
I Wielka Środa, Jutrznia bez laika,
ksiądz psalmy śpiewa, światło zanika,
brewiarzem w ołtarz czasem postuka,
znak trzęsień ziemi, przekaz nauka.
Wieczerza Pańska, to w Wielki Czwartek,
potem w kościołach zaczyna się smutek,
Krzyżma (balsamu) znaku godzina,
Triduum Paschalne tak się zaczyna.
Potem nastaje nam Wielki Piątek,
czas męki Pańskiej, końca początek,
Chrystus Piłata w tym dniu poznaje,
okrutny wyrok śmierci dostaje.
I dźwiga krzyż już Syn Ojca Boga,
zna co to boleść i co to trwoga,
choć On z Maryi był narodzony,
dla odkupienia był poświęcony.
Krzyż miał od życia i krzyż od śmierci,
a tak boleśnie za wiarę wierci,
na góry szczycie kat za nim czekał,
z ukrzyżowaniem długo nie zwlekał.
Wisiał tak Jezus aż się ściemniało,
oplute ciało w mękach skonało,
a Matka Jego u stóp płakała,
Syna boleśnie w grocie żegnała.
Wielka Sobota, cisza w kościele,
grób Pański odwiedź, tam łask jest wiele.
Idź ze święconym, gdzie świątyń wrota,
poświęć pokarmy, to życia cnota.
Pascha i nocne ludzi czuwanie,
to zmartwychwstanie, życia zwracanie,
światło i słowo i woda i msza,
tryumf w Procesji, Rezurekcja trwa.
Dzień Wielkanocny, Niedziela Pana,
radość tak wielka przez Boga dana,
Syn Zmartwychwstały, dzwon triumfuje,
donośnym głosem wieść przekazuje.
Alleluja!”

     Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00. W Wielki Piątek o godz. 17:30 Droga Krzyżowa, zaś w Wielkanoc uroczysta Eucharystia z procesją rezurekcyjną o godz. 6:00.
W Wielką Sobotę poświęcenie pokarmów w następującym porządku: Golczowice – godz. 10:00, Kolbark – godz. 10:30, Krzywopłoty – godz. 11:00 i Cieślin – godz. 12:00. W Cieślinie poświęcenie w kościele, natomiast w pozostałych miejscowościach w tradycyjnych miejscach (rejon kapliczek w Kolbarku i w Krzywopłotach oraz rejon krzyża w Golczowicach).

     W czasie Triduum Paschalnego można codziennie uzyskać odpust zupełny, biorąc udział w liturgii. Są to najważniejsze wydarzenia historii zbawienia. Postarajmy się licznie uczestniczyć w celebracji tych świętych dni. Niech czas ten będzie dla nas nie tylko pamiątką, lecz także żywym uczestnictwem w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa.

Rekolekcje Wielkanocne 2023

     Wielki Post to to czas, w którym w naszych parafiach przeżywamy rekolekcje. Czym są rekolekcje i jak je mamy przeżywać? Żeby to zrozumieć najlepiej zacząć od tego, skąd się wzięło oznaczające je słowo i co ono oznacza. A pochodzi ono z języka łacińskiego: od re-colligo” oznaczającego „znowu zbierać, przyjmować, odzyskać”, od „se recoligere” oznaczającego „ochłonąć, opamiętać się” lub też od „re-colo”, które można przetłumaczyć „na nowo uprawiać, znowu się czymś zajmować, przywrócić, jeszcze raz rozważyć”. Chodzi więc o powrót do czegoś, o powtórne rozważenie, zajęcie się czymś jeszcze raz. Tylko czym? Oczywiście – naszym życiem. W codziennym zabieganiu rzadko mamy czas, by się nad czymś głębiej zastanowić. W nasze życie (także duchowe) wkradają się pewnego rodzaju automatyzmy. Z jednej strony ułatwiają nam one życie, z drugiej jednak strony mogą powodować spłycenie rozumienia wielu rzeczy, w tym treści religijnych. Wiele rzeczy robimy bezmyślnie. Nie zastanawiamy się głębiej nad prawdami naszej wiary i przyjmujemy je mechanicznie. Doskonale ujmują to słowa z Apokalipsy św. Jana Apostoła: „Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość (…). Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij!” (Ap 2, 2-5). Współczesność to coraz szybsze tempo życia. Wynalazki, które miały zapewnić nam więcej wolnego czasu, stały się złodziejami czasu. Dzięki współczesnej technice człowiek jest w stanie zrobić więcej w krótszym czasie, ale wcale nie spieszy się do tego, by zaoszczędzony w ten czas wykorzystać na odpoczynek i „pozbieranie się”. Wręcz przeciwnie – jeszcze bardziej goni, nie odpoczywa, albo poświęca czas na bezwartościowe rozrywki. Rekolekcje to dobry czas, by w tym całym zabieganiu „pozbierać się”, a także „ochłonąć, opamiętać się”. Często narzekamy, jakie to życie jest ciężkie, że stawia przed nami takie trudne dylematy, że nie potrafimy właściwie wybrać i często żałujemy naszych wcześniejszych decyzji. Rekolekcje są dobrym czasem na to, żeby przyjrzeć się naszym wyborom i zapytać Boga: co mam wybrać? Jak rozwiązać trudne sytuacje w moim życiu? Co zrobiłem źle i jak mogę to naprawić? Ale żeby usłyszeć, co Bóg ma nam do powiedzenia, trzeba wyłączyć to, co zagłusza ciszę. Wtedy dopiero możemy „ochłonąć, opamiętać się”. Rekolekcje to „ćwiczenia duchowne”, a ćwiczenia są nierozerwalnie związane z czynem. Więc to także czas praktykowania miłości bliźniego. Możemy to realizować poprzez pojednanie w rodzinie, w małżeństwie, z sąsiadami, z kolegami w zakładzie pracy. Trzeba tylko wygospodarować czas nie tylko na wysłuchanie nauk, ale na praktyczne „ćwiczenia”. Rekolekcje to także czas, by „odzyskać” czystość duszy w sakramencie pojednania. Warto się do tej rekolekcyjnej spowiedzi dobrze przygotować, spojrzeć w głąb swojego serca i pragnąć przemiany, by moje życie mogło stawać się lepsze.

     Wykorzystajmy więc dobrze ten czas, aby „ochłonąć”, „pozbierać się” i „odzyskać” to, co w codziennym zabieganiu zgubiliśmy. Jakkolwiek toczy się świat, cokolwiek próbuje nam się wmówić, prawdziwa droga jest tylko jedna. To droga przez Chrystusa.

Rekolekcje Wielkanocne 2023 „Kocham tę ciszę we mnie,
co z głosem Twoim się zlewa
i myśli, które wzlatują
z nędzy, nawet do nieba.
Patrzeć w oczy Dziecka,
by ujrzeć miłości szczerość,
tego nie można zapomnieć
w najgorszą nocy ciemność.
Winy wybaczone,
brama otwiera się nowa,
za nią wolność i radość.
Wraz z Tobą moja droga.”.

[Kasia „Rekolekcje”]

     Rekolekcje Wielkopostne w naszej parafii odbędą się w dniach 19-21.03.2023 roku. Poprowadzi je o. Antoni Hebda CsSR, misjonarz z Parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Skarżysku-Kamiennej.
Program rekolekcji wygląda następująco:

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
19-21.03.2023 r.

 Niedziela 19.03.2023 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 20.03.2023 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 21.03.2023 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla osób starszych i chorych z udzielaniem sakramentu Namaszczenia Chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (zakończenie rekolekcji).