22 kwietnia 1863 roku pod Golczowicami stoczona została bitwa pomiędzy oddziałem kpt. Anastazego Mossakowskiego a rosyjskim oddziałem jazdy i rotą piechoty dowodzoną przez rosyjskiego księcia generała majora Aleksandra Szachowskiego, naczelnika wojennego powiatu olkuskiego. Była to jedna z niewielu zwycięskich potyczek powstańców stoczonych w trakcie proklamowanego w dniu 22 stycznia 1863 roku przez Tymczasowy Rząd Narodowy Powstania Styczniowego. Było to największe powstanie narodowe, w którym sprzeciwiono się władzom carskim. Za stawienia oporu caratowi przyszło Polakom zapłacić słoną cenę. W trakcie walk dziesiątki tysięcy ludzi oddało życie za Ojczyznę. Kolejne setki cielono do armii carskiej bądź stracono. Tysiące Polaków zostało zesłanych na Sybir, skąd zdecydowana większość nigdy nie wróciła. Także tysiące rodaków przesiedlono, skonfiskowano ich cały dobytek. Niezwykle brutalne represje nie zabiły ducha w narodzie, a wręcz przeciwnie, wzmocniły świadomość Polaków. Jeszcze mocniej karmiły marzenie o wolności. Dzięki powstaniu styczniowemu kolejne pokolenia zdobyły nowych bohaterów, a wydarzenia powstańcze wzmacniały w nich siłę w walce o wyzwolenie, które miało nadejść za niespełna pół wieku.

„Powiedzą ludzie roztropni: ale powstanie się nie udało. Czy nie lepiej było żyć spokojnie w pracy organicznej, budować, naprawiać drogi, uprawiać ziemię, rozwijać techniczne urządzenia, poprawiać ekonomiczny byt narodu, spokojnie, cicho? Niewątpliwie, byli zwolennicy i takich kierunków. Wiemy, że i dzisiaj istnieją narody, które stawiają to sobie za ideał. Osiągając ideał pragmatyczny, pozytywny, realny, dotykalny, ideał pełnej misy chleba, coś jednak przy tym zatracają, na jakimś odcinku ubożeją. Jesteśmy świadkami życia wielu narodów dostatnich, które zagubiają wrażliwość na swoje dzieje ojczyste, na przeżycia narodowe, na poczucie wspólnoty z narodem. (…) Najbardziej zubożonymi i niewolniczo przytrzymanymi za skrzydła ducha są takie narody, które postawiły sobie zbyt wąski ideał. Jest to przeciwne naturze człowieka, która jest bardzo wszechstronna (…).„   [ks. Prymas kard. Stefan Wyszyński fragment kazania wygłoszonego w stulecie powstania styczniowego w kościele św. Krzyża w Warszawie, 27 stycznia 1963 r.]

     W sobotę 22 kwietnia 2017 roku w Golczowicach zorganizowane zostały przez Wójta Gminy Klucze oraz Sołectwo Golczowice obchody 154 rocznicy Bitwy pod Golczowicami. Ze względu na niesprzyjającą pogodę główne uroczystości przeniesione zostały na plac przy Świetlicy Wiejskiej w Golczowicach. Uroczystości przy drewnianym krzyżu z pamiątkowym obeliskiem upamiętniającym zwycięska bitwę stoczoną pod Golczowicami ograniczyły się do złożenia wieńców i wiązanek kwiatów przez przybyłe delegacje. Na placu przy świetlicy uroczystości rozpoczęły się od uroczystej Mszy św., którą sprawował proboszcz Parafii pw. Św. Stanisława w Cieślinie ks. Mariusz Wróbel. W wygłoszonej homilii powrócił on do historii tamtych dni, historii która winna być naszą pamięcią, naszą zbiorową pamięcią. Po skończonej Liturgii rozpoczęła się część artystyczna uroczystości, w trakcie której wystąpili uczniowie Szkoły Podstawowej w Jaroszowcu oraz zespół Ziemia Kluczewska. Repertuar występów opierał się wspomnieniach wydarzeń sprzed 154 lat oraz na pieśniach patriotycznych, które jeszcze bardziej oddawały podniosły charakter obchodów. Całość imprezy zakończyła biesiada. 

     Zdjęcia z obchodów 154 rocznicy Bitwy pod Golczowicami do obejrzenia w Galerii Zdjęć. 

     „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy choćby i umarł, żyć będzie.” (J 11, 25-26). Wiara w zmartwychwstanie Pana Naszego Jezusa Chrystusa jest podstawą naszej wiary i podwaliną całego chrześcijaństwa. Aby w pełni uwierzyć w zmartwychwstanie nie wystarczy tylko przyjąć słowo wiary, ale trzeba i samemu zaświadczyć, podjąć świadectwo apostołów. Powinniśmy mówić o zmartwychwstaniu tak, jakbyśmy widzieli Chrystusa własnymi oczyma, jakbyśmy tam byli. Chrześcijanin powinien nie tylko wierzyć w fakt zmartwychwstania, lecz także być świadkiem zmartwychwstania.

„Zmartwychwstał dla nas. Żebyśmy przyznali się do Niego – żebyśmy uwierzyli, że to, co mówi, jest prawdą. Zmartwychwstał, żeby być dla nas znakiem Zbawienia – Mistrzem. Panem, Bratem, z którym idziemy do naszego zmartwychwstania.„   [ks. M. Maliński „Ujrzał i uwierzył” ze zbioru „Góry przenosić”]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus, Król wszechświata i wiecznej chwały, obejmie każdego z nas swoją miłością i napełni łaską, pokojem, radością, a także mocami Ducha Świętego. Niech radość Wielkanocy napełni nasze serca nadzieją i obfitością łask od Chrystusa Zmartwychwstałego. Alleluja !

     Przed nami ostatni tydzień Wielkiego Postu noszący nazwę Wielkiego Tygodnia. To czas upamiętniający ostatnie dni Chrystusa, bezpośrednio poprzedzający Święta Wielkanocne. Określany jest „wielkim” dla podkreślenia znaczenia tego okresu dla całego roku liturgicznego, okresu w którym dokonują się wydarzenia zbawcze. Wielki Tydzień rozpoczynamy Niedzielą Palmową na pamiątkę triumfalnego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy, który bezpośrednio poprzedza Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. W tym dniu święcimy palmy i organizowane są procesje.
W roku bieżącym w Niedzielę Palmową odbędzie się w naszej parafii także wizytacja kanoniczna ordynariusza naszej diecezji, ks. biskupa Grzegorza Kaszaka. Wizytacja biskupia w parafii jest czynnością apostolską odbywającą się średnio co 5 lat. Ksiądz biskup przybywa jako gospodarz diecezji, aby zapoznać się z sytuacją duszpasterską i gospodarczą parafii, spotykać się z działającymi grupami duszpasterskimi oraz księżmi pracującymi w parafii. To szczególny czas dla całej naszej wspólnoty, gdy biskup, jako następca Apostołów przychodzi do małej owczarni, aby przyjrzeć się jej radościom i troskom oraz aby modlić się wraz z nami i umocnić swoim słowem naszą wiarę. Chrystus poprzez swojego Apostoła nawiedza parafię, aby nam błogosławić oraz aby prosić Dobrego Pasterza. by dotknął nas swoją łaską i odnowił nasze życie.

     Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię – są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania.

„Czy ty przyznajesz się do takiego króla: w koronie – ale cierniowej, na tronie – ale krzyża. Króla, który poszedł na śmierć za prawdę, który konając przebaczał swoim wrogom. Czy przyznajesz się do takiego Jezusa? A może ty uważasz ten stan za tymczasowy i wolisz poczekać aż zmartwychwstanie i zacznie rozdawać chleb. A może ty tylko do takiego się przyznajesz, który rozdaje chleb.”   [ks. M. Maliński „Wyszliście z mieczami i kijami, aby mnie pojmać” ze zbioru „Nasz chleb powszedni”]

     Kolejne trzy dni to tzw. Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Pańskiego (Triduum Sacrum) – najważniejsze wydarzenie w roku liturgicznym kościoła katolickiego.

     Wielki Czwartek. Jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa. W tym dniu we wszystkich kościołach wolno odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Jedynie w kościołach katedralnych w tym dniu odprawia się dwie Msze św. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsamem, używane w sakramencie bierzmowania i w sakramencie chrztu) oraz oleju chorych. Na zakończenie uroczystości Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do specjalnie przygotowanej kaplicy, zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwają wraz z Jezusem, wspominając Jego samotną modlitwę w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania.

     Wielki Piątek. Jest to dzień Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. W Wielki Piątek – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60-go roku życia.

     Wielka Sobota. Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. W dniu tym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw aż do Wigilii Paschalnej. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan. W tym dniu tradycyjnie święci się pokarmy.

    Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się Wigilią Paschalną odprawianą już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, aż do Zmartwychwstania Jezusa. Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce (min. w naszej parafii) procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

     W związku z wizytacją kanoniczną uległ zmianie porządek Mszy św. w Niedzielę Palmową. Msze św. z obecnością ks. biskupa odprawione zostaną o godz. 9:00 oraz o godz. 12:00, ponadto Msza św. popołudniowa o godz. 16:00. Nie będzie Mszy św. o godz. 10:00 w Krzywopłotach (szczegóły  związane z wizytacją kanoniczną w Ogłoszeniach Duszpasterskich).
Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00.

     25 marca 1992 roku z woli Ojca Świętego Jana Pawła II bullą „Totus Tuus Poloniae Populus” powołana do istnienia została diecezja sosnowiecka. Stolicą nowo utworzonej diecezji został ustanowiony Sosnowiec, katedrą – sosnowiecki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Diecezja sosnowiecka została włączona do metropolii częstochowskiej, a na pierwszego biskupa ordynariusza mianowany został dotychczasowy inspektor prowincji wrocławskiej salezjanów, ks. dr Adam Śmigielski. Patronami diecezji zostali św. Brat Albert Chmielowski i św. Rafał Kalinowski.

     W sobotę 25 marca br.  w sosnowieckiej katedrze odbyły się uroczystości srebrnego jubileuszu, w trakcie których dziękowaliśmy Bogu za 25 lat istnienia naszej diecezji. Po uroczystej Eucharystii sprawowanej przez naszego Pasterza, ks. biskupa Grzegorza Kaszaka, poświęcone zostały figury Matki Bożej Fatimskiej, które nawiedzać będą rodziny w parafiach diecezji sosnowieckiej. Peregrynacja figury Matki Bożej Fatimskiej związana jest z Jubileuszem 100 lat od objawień w Fatimie. Objawienia w Fatimie rozpoczęły się 13 maja 1917 roku. Świadkami objawień była trójka małych pasterzy: Łucja de Jesus (10 lat), Franciszek (9 lat) i Hiacynta Marto (7 lat). Objawienia miały miejsce na małym skrawku ziemi należącym do rodziców Łucji, znajdującym się dwa i pół kilometra od Fatimy na drodze do Leirii, nazywanym Cova da Iria. Matka Boża ukazała się im na krzewie zwanym ilex, będącym karłowatą odmianą dębu, mierzącym nieco ponad metr wysokości. W ciągu sześciu objawień, na przestrzeni pięciu miesięcy, zapowiedziała koniec I wojny światowej, ostrzegała przed widmem komunizmu, kolejną wojną oraz prześladowaniem Kościoła. Mówiła, że bardzo wielu ludzi idzie na wieczne potępienie, że trzeba się dużo modlić i wynagradzać Bogu za grzechy. Matka Boża przekazała dzieciom orędzie, które jak powiedział św. Jan Paweł II „zdają się przybliżać do swego wypełnienia”.

„O fatimska nasza Pani Twoje serce pełne łask, lecz oblicze zatroskane, chociaż kryje nieba blask. Oddajemy Tobie Pani swe rodziny, wolność swą i z różańcem w naszych rękach   chcemy pełnić wolę Twą.”’. [Pieśń „O Fatimska nasza Pani”]

     Jedna z poświęconych figur Matki Bożej Fatimskiej nazajutrz, 26 marca 2017 roku, została wprowadzona do naszego kościoła, by po skończonej Mszy św. rozpocząć nawiedzanie rodzin w naszej parafii. Peregrynacja figury rozpoczęła się od Kolbarku (konkretnie od Łęgu Kolbarskiego), by następnie ulicą Świętokrzyska i kolejnymi ulicami nawiedzać rodziny w tej miejscowości. Figura Maryi przebywa 24 godziny w każdej rodzinie, która pragnie ją przyjąć. Przekazanie figury od jednej rodziny do drugiej odbywa się każdego dnia o godz. 19:00.

PROPONOWANY PROGRAM NAWIEDZENIA:

* Wniesienie FIGURY do domu i ustawienie w przygotowanym miejscu: stół nakryty białym obrusem, dwie świece, kwiaty.
* Przywitanie – pieśń: „O Maryjo witam Cię”.
* Odczytanie Ewangelii o nawiedzeniu św. Elżbiety (Łk 1,39-56).
* Odmówienie Różańca św. z rozważaniem tajemnic z danego dnia.
* Akt zawierzenia rodziny Matce Bożej. 
* Wieczorny pacierz przy FIGURZE.
* Pacierz poranny.
* Osoby przebywające w domu w ciągu dnia mogą odmówić Różaniec.
* Godz. 15:00 –  Koronka do Miłosierdzia Bożego.
* Modlitwa przed przekazaniem FIGURY następnej rodzinie: odmawiamy Litanię Loretańską i ze śpiewem pieśni Maryjnej lub odmawiając tajemnicę Radosną Różańca Świętego niesiemy do sąsiadów figurę ze swego domu. 

Wspólną modlitwę ułatwi dołączony modlitewnik.

     Począwszy od maja do października, 13 dnia miesiąca będą odprawiane nabożeństwa fatimskie. Msza św. będzie sprawowana w intencji rodzin, które w tym czasie przyjęły figurę Matki Bożej Fatimskiej. Na to nabożeństwo będziemy przynosić figurę Matki Bożej do kościoła. Po nabożeństwie weźmie figurę następna rodzina do swojego domu.

     Maria przychodzi do nas. Otwórzmy przed Nią drzwi naszych domów i mieszkań. Skorzystajmy z tych wyjątkowych odwiedzin, wypraszając potrzebne łaski dla naszych rodzin, parafii, diecezji. Przyjmijmy Jej fatimskie orędzie i zaproszenie do ofiarowania się Panu Bogu w duchu wynagrodzenia i ofiary za grzechy własne i naszych bliźnich. Niech czas odwiedzin naszych rodzin przez Maryję pomoże nam doświadczać matczynej miłości Maryi. Niech pielgrzymowanie figury Matki Bożej Fatimskiej zaowocuje zawierzeniem rodzin Niepokalanemu Sercu Maryi, ożywieniem wiary oraz odmawianiem modlitwy różańcowej, do której wzywała Matka Boża w Fatimie. Pięknym owocem nawiedzenia byłoby powstanie nowych Kół Różańcowych, czy Róż Różańcowych oraz uzupełnienie tych, które są niekompletne. Przez modlitwę różańcową, dzięki wstawiennictwu Maryi, możemy wiele łask otrzymać od Pana Boga.

     „Nikt dziś nie ma czasu, każdy goni szczęście, Na później zostawia to, co najważniejsze. Zatrzymaj się na chwilę …”. Żyjemy w świecie pełnym zamętu i zgiełku, w świecie konsumpcjonizmu i celebrytów. Atakujący nas ze wszystkich stron zamęt pojęciowy doprowadził do sytuacji, że zanikają takie elementarne pojęcia, jak sprawiedliwość, zadośćuczynienie, praworządność, prawda etc. Człowiek współczesny goniąc za pieniędzmi i dobrami doczesnymi zatraca to co najważniejsze. Przestaje do niego docierać głos Boga i jednocześnie ucieka od Boga, boi się świąt i symboli religijnych.
Przed nami szczególny i wyjątkowy czas w roku liturgicznym Kościoła – czas rekolekcji. Jest to czas próby, czas lekcji i nauk, kiedy uczymy się roztropności, mądrości ducha i stajemy się lepsi. To czas zastanowienia się nad sobą i nad swoim życiem. Zatrzymajmy się na chwilę, wyciszmy i zamyślmy. Poszukajmy ciszy, spokoju i milczenia. Starajmy się usłyszeć samego siebie. Spotkajmy się z Bogiem i z nim porozmawiajmy. Powróćmy do źródeł. Podczas rekolekcji trzeba „załatwić” wiele spraw nie tylko z Bogiem, ale i ze współmałżonkiem, z rodzicami, z dziećmi i z bliźnimi. Rekolekcje są po to, aby wyprostować to wszystko, inaczej zmarnujemy dni, które zostały nam dane na uleczenie duszy. Jeśli nie przeżyjemy tego czasu po chrześcijańsku, to i Święta Wielkanocne i całe życie zaprogramują nam specjaliści od reklamy, marketingu i poprawności politycznej. Będziemy marionetkami. Same zaś rekolekcje mają dodać nam sił, odwagi, otuchy i nadziei, aby pójść pod krzyż i zobaczyć Ukrzyżowanego. Żeby mieć odwagę podnieść oczy, zapłakać i zapytać: „Panie, czy Ty mi jeszcze raz przebaczysz? Czy przygarniesz mnie ponownie do swego serca?”. Odpowiedź usłyszysz na pewno!.
Więc – „Zatrzymaj się na chwilę … I pomyśl po co żyjesz!”. Nic nie zastąpi Twojej obecności; tej w domu Ojca – w świątyni. Wystarczy byś był, nic więcej…

„Przed Stwórcą stanę z podniesionym czołem, do ukrywania nie mam nic a nic, dobrze czy źle, ale swój wóz ciągnąłem i żyłem tak, jak się powinno żyć. Rozróżniam też, co święte, a co podłe – przynajmniej w to mnie wyposażył Bóg, i jedną mam, lecz za to prostą drogę, i nie chcę szukać żadnych innych dróg.”’. [Włodzimierz Wysocki „Mój czarny człowiek”]

    
      Program Rekolekcji Wielkopostnych, które poprowadzi ks. Artur Seweryn z Sosnowca, wygląda następująco:

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
26-28.03.2017 r.

 Niedziela 26.03.2017 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 27.03.2017 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla osób starszych i chorych z udzieleniem Sakramentu Namaszczenia Chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 28.03.2017 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

od godz. 10:30 – odwiedziny chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (Zakończenie Rekolekcji).

     Środą Popielcową rozpoczynamy w kościele katolickim liturgiczny okres Wielkiego Postu. Jest to czas 40-dniowej pokuty, której głównym przesłaniem jest duchowe przygotowanie do największego święta w całym roku liturgicznym – Zmartwychwstania Pańskiego, czyli Świąt Wielkanocnych. Okres Wielkiego Postu jest dla nas wiernych wezwaniem do odnowienia życia i wewnętrznego nawrócenia. Tradycyjna praktyka wielkopostnego skupienia zawiera się w modlitwie, w poście i w jałmużnie.

     Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. Popiół uświadamia nam, że wszystko, co materialne i doczesne przemija. Bóg jest wieczny, zaś nas ludzi, obdarował nieśmiertelną duszą i obiecał wieczną szczęśliwość w niebie. Symbolowi posypywania towarzyszą wypowiadane przez kapłana słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz !” (Rdz 3,19)” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” (Mk 1,15). Są one gestem uznania swojej niewystarczalności i zależności od Boga. Słowa te uświadamiają nam kruchość ludzkiego życia, nieuchronność śmierci, naszą własną słabość i ułomność. „Nawracajcie się” – wezwanie to nie jest skierowane jedynie do wielkich grzeszników, ateistów, ale także do ludzi wierzących, do każdego z nas. Każdy z nas może coś zmienić na lepsze. Nikt z nas nie jest przecież doskonały. Każdy z nas mógłby o wiele lepiej żyć, niż żyje. Jednym z pierwszych elementów owej wewnętrznej przemiany jest zobaczenie swojego grzechu, po prostu przyznanie się do grzechu. Drugim etapem naszego nawracania się jest wyznanie grzechu. Do grzechu trzeba się nie tylko przyznać, ale go także wyznać, po prostu – trzeba grzech z siebie wyrzucić. Kolejnym etapem naszego nawracania się jest odwrócenie się od grzechu, zwane też mocnym postanowieniem poprawy. Powinniśmy wyjść z utartych, grzesznych kolein naszego życia. Natomiast druga część wezwania „wierzcie w Ewangelię” przypomina nam, że mamy nie tylko akceptować Boże słowo, ale także wypełniać to słowo. Powinniśmy kroczyć w prawdzie i żyć prawdą, gdyż ma ona siłę wyzwalającą. Ewangelię winna się stać księgą naszego życia i przypomnieniem Bożego słowa kierowanego do naszych serc. 

„Choć popiół sypie się na nasze głowy, my jeszcze żyjemy. Jeszcze życie nasze w naszych rękach. I po raz któryś zaczynamy drogę ku naszemu zmartwychwstaniu. Za nami już tych dróg jest parę, kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt. Za każdym razem sprawdzały nas – czy dorastamy do daru zmartwychwstania.      A my wybraliśmy na tę naszą drogę Jezusa Chrystusa jako naszego Przyjaciela. Mamy, jak On, apostołów, którzy dopominali się o wynagrodzenie, Piotra który się Go zaparł w godzinie próby, zdrajcę Judasza, złośliwych faryzeuszów podsłuchujących nas, ale i prawdziwych przyjaciół: Łazarza, Józefa z Arymatei, Nikodema. Będziemy mieli w drodze radości i smutki, zachwyty i tragedie. Chcemy tak jak On kochać mimo wszystko, jak i godzić się z klęską, cieszyć się z sukcesów.      Bo nie idziemy ku śmierci, idziemy ku zmartwychwstaniu. Nie idziemy w przepaść, ale idziemy w niebo.”’. [ks. M. Maliński „Który jest w ukryciu”]

     W Środą Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny). 

     Środa Popielcowa ogłoszona została ponadto przez papieża św. Jana Pawła II dniem modlitwy o pokój na całym świecie.

     Przygotowując się do do owocnego przeżycia świąt Wielkiejnocy postarajmy się wygospodarować trochę czasu na udział w Gorzkich Żalach, Drodze Krzyżowej, Rekolekcjach Wielkopostnych, czy też na systematyczną lekturę Pisma Świętego. Spróbujmy się schronić przed gwarem i hałasem codziennego życia, zostać sam na sam z Bogiem i z samym sobą. W tym klimacie bliskości i ciszy wsłuchajmy się w Jego głos – głos, który będzie przemawiał do naszego serca. 

     W Środę Popielcową Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

     Kościół katolicki obchodzi 2 lutego święto Ofiarowania Pańskiego. Dzień ten w polskiej tradycji obchodzony jest jako święto Matki Bożej Gromnicznej. Jest to jedno z najstarszych świąt, znane już w Jerozolimie w drugiej połowie V wieku, zaś na Zachodzie przyjęło się pod koniec VII wieku. Do czasów posoborowej reformy Mszału w 1969 r. święto to nosiło nazwę „Oczyszczenia Maryi Panny” („In purificatione Beatae Mariae Virginis”). Święto Ofiarowania Pańskiego ma charakter wybitnie maryjny, będąc jakby podwójnym świętem, gdyż w dniu tym obchodzimy równocześnie święta Ofiarowanie Pana Jezusa oraz Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Zgodnie z żydowskim prawem, będącym pamiątką ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, wszystko co pierworodne, należało ofiarowywać Bogu. Dotyczyło to także pierworodnego syna. Ludzi jednak nie można było ofiarować tak, jak to się robiło ze zwierzętami, stąd też dzieci wykupywano zaraz za symboliczną kwotę (5 syklów – równowartość zarobku za 20 dni). Obowiązywał również inny starotestamentowy obrzęd, nazywany oczyszczeniem. Poddawały się mu matki w czterdzieści dni po porodzie syna (80 dni po porodzie córki). Gdy upłynął ten termin matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka i młodego gołębia lub z synogarlicy, jako ofiarę dla Boga. Jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – zamiast baranka prawo dopuszczało ofiarowanie drugiego gołębia lub synogarlicy. Święta Rodzina przestrzegała wszystkich praw i zwyczajów żydowskiej religii. Dlatego czterdzieści dni po narodzeniu Pana Jezusa wszyscy troje — Jezus, Maryja i Józef — udali się do Jerozolimy i tam odbyli obie ceremonie.

„Gdy wilki podchodziły pod zagrody, gdy burza szalała nad domami, przodkowie nasi oddawali się po opiekę Matki Bożej, paląc gromnice. Nam już wilki nie grożą. Nam już nie wilki grożą. Nam już pioruny nie grożą. Nam już nie pioruny grożą. W święto Matki Bożej Gromnicznej prosimy o to, aby nas wzięła w swoją opiekę. W opiekę przed ludźmi gorszymi niż wilki, przed nieszczęściami bardziej niespodziewanymi niż piorun.”. [ks. M. Maliński „Matka”]

     W Polsce tradycyjnie w ten dzień święci się gromnice, duże świece z pszczelego wosku. Dawniej podczas liturgii odbywała się procesja z zapalonymi świecami, a po powrocie do domu wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce stropu w głównej izbie. Zwyczaj święcenia gromnic zapoczątkowany w IX wieku swoje źródło miał w słowach proroka Symeona „światło na oświecenie pogan i na chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2, 32) wypowiedziane w świątyni podczas obrzędu przedstawienia. Gromnice były ze czcią przechowywane w każdym domu i często zapalane – wówczas, kiedy nadciągały gwałtowne burze, gradowe nawałnice, wybuchały pożary, groziła powódź, a także w chwili odchodzenia bliskich do wieczności. Były one znakiem obecności mocy Chrystusa – symbolem Światłości, w której blasku widziało się wszystko oczyma wiary.

     Dziś świeca, to również nieodłączny znak chrześcijanina, który towarzyszy mu przez całe życie. Po raz pierwszy zapalamy ją dziecku w czasie chrztu świętego, następnie ze świecą wkraczamy w próg świątyni przyjmując I-szą Komunię św., aż wreszcie zapaloną gromnicę wręczamy tym, którzy kończą swój ziemski kres. Wskazuje więc w pewien sposób drogę, jaką mamy do przejścia jako chrześcijanie. Ta droga ma prowadzić nas od mroku do światła, od zła do dobra, od grzechu do łaski, od śmierci do życia. Jest ona znakiem zwycięskiego, zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa, znakiem trwania przy Nim, znakiem nadziei, wiary, a zapalona oznacza czuwanie.

     Święto Matki Bożej Gromnicznej zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny (a nie liturgiczny – ten skończył się świętem Chrztu Pańskiego) okres Bożego Narodzenia. Jednocześnie w dniu tym kościół powszechny obchodzi także ustanowiony w 1997 roku przez św. Jana Pawła II Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które poświęciły swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach zakonnych, stowarzyszeniach życia apostolskiego i instytutach świeckich. Pamiętajmy o nich w podczas naszej modlitwy w tym dniu.

     W święto Ofiarowania Pańskiego Msze św. z poświęceniem gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

      Narodziny Chrystusa świętujemy dopiero od 345 roku naszej ery, ale trudno dziś wyobrazić sobie święta Bożego Narodzenia bez choinki, kolęd, szopki czy jasełek. Wydarzenia opisane przez Ewangelistów stały się z biegiem czasu kanwą przedstawień bożonarodzeniowych. Za ich twórcę uważa się powszechnie św. Franciszka z Asyżu, który w 1223 roku w Greccio zaaranżował sceny związane z przyjściem Jezusa na świat. Przedstawienia o Bożym Narodzeniu zaczęto z czasem w naszym kraju nazywać jasełkami. Nazwa jasełka wywodzi się od staropolskiego słowa jasło oznaczającego żłób, co ma bezpośrednie przełożenie na narodzenie Chrystusa w stajence betlejemskiej.

„Słyszą śpiew pastuszkowie, idą za gwiazdą królowie; Widzą światłość nad stajenką, w szopce Dziecinę maleńką; Przynieśli ofiary, złożyli swe dary: Witaj Zbawicielu i Odkupicielu ! Pastuszkowie coś z bydła, królowie złota, kadzidła Naznosili także miry i oddają Mu hołd szczery, Najwyższemu Panu, według swego stanu, Temu co światem rządzi i królami.”. [kolęda „Cóż to za nowe dziwy”]

     Tradycją staje się fakt, że corocznie z przedstawieniem jasełkowym w progi naszego kościoła przybywają młodzi aktorzy. W dniu 15 stycznia 2017 roku po skończonej Mszy Świętej o godz. 12:00 uczniowie Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz Gimnazjum im. Legionistów Józefa Piłsudskiego w Bydlinie wystąpili w naszej świątyni z bożonarodzeniową inscenizacją. Przypomnieli nam biblijne wydarzenia związane z przyjściem Jezusa na świat. Tekst opowieści o Bożym Narodzeniu przeplatany był kolędami i pastorałkami odśpiewanymi przez małych aktorów.

     Podobnie jak to miało miejsce poprzednio – występ wszystkim bardzo się podobał. Po jego zakończeniu młodzi wykonawcy zostali przez wiernych nagrodzeni gromkimi brawami, zaś przez księdza proboszcza czekoladami. Wszystkim aktorom, którzy włożyli wiele serca w swój występ, oraz paniom katechetkom, które przygotowały świąteczną inscenizację, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać !
      Więcej zdjęć z Jasełek Bożonarodzeniowych można oglądać w Galerii Zdjęć.

      6 stycznia obchodzimy w Kościele katolickim Święto Trzech Króli. Oficjalna nazwa święta brzmi Epifania, co znaczy „objawienie”. Święto to przedstawia nam Boga, który staje się widzialnym, z tą różnicą jednak, że teraz nie tylko Żydom, ale i poganom, którym Bóg objawił się w osobach Mędrców. Objawienie Pańskie jest jednym z najstarszych świąt w Kościele. Obchodzono je na Wschodzie już od III wieku, gdy Kościół grecki obchodził Boże Narodzenie jako uroczystość Epifanii, tzn. zjawienie się Boga na ziemi w tajemnicy Wcielenia. Do kościoła łacińskiego dotarło zaś pod koniec IV wieku, niezależnie od święta Bożego Narodzenia. Dary złożone przez Mędrców mają znaczenie symboliczne. Papież Grzegorz Wielki ujął to następująco: „Mędrcy ofiarowują złoto, kadzidło i mirrę. Złoto królowi przystało, kadzidło składa się na ofiarę Bogu i mirrą balsamuje się ciała zmarłych. A więc Mędrcy Tego, któremu oddają cześć, również obdarzają mistycznymi darami: złotem – jako króla, kadzidłem – jako Boga, mirrą – jako podległego śmierci człowieka”.

„I nam, tak jak tym Trzem Ludziom ze Wschodu, ukazała się gwiazda wiary. I my, jak oni, niesiemy mirrę cierpienia, złoto miłości, kadzidło uwielbienia. Ale czasem gwiazda znika i zostajemy w ciemności. I wtedy ciążą nam w poranionych rękach niesione dary. I rodzi się pokusa, by je porzucić za rogiem i pójść w swoją drogę. A tu trzeba wytrwać. Bo gwiazda znowu zajaśnieje i idąc za nią dojdziesz do jego gospody”. [ks. M. Maliński „Ujrzawszy gwiazdę, uradowali się”  ze zbioru „Nasz chleb powszedni”]

     Na przełomie wieków XV i XVI wieku wykształcił się w kościołach zwyczaj święcenia w tym dniu złota i kadzidła. Poświęcanym kadzidłem, którym była żywica z jałowca, okadzano domy i obejście, co miało znaczenie symbolicznego zabezpieczenia go przed chorobami i nieszczęściami. W tym samym celu poświęconym złotem dotykano całej szyi. Od XVIII wieku upowszechnił się także zwyczaj święcenia kredy, którą zwyczajowo w święto Trzech Króli na drzwiach wejściowych w wielu domach katolickich pisano litery: K+M+B oraz datę bieżącego roku. Zwyczaj ten, znany również w czasach obecnych, jest często błędnie interpretowany jako odniesienie do domniemanych imion Mędrców ze wschodu (Kacper, Melchior, Baltazar). Faktycznie odnosi się on do łacińskiej inskrypcji „C†M†B” – „Christus Mansionem Benedicat” („Niech Chrystus błogosławi temu domowi”), choć święty Augustyn tłumaczy je jako „Christus Multorum Benefactor” („Chrystus dobroczyńcą wielu”). Chrześcijanie, znacząc poświęconą kredą odrzwia swoich mieszkań, proszą Chrystusa o błogosławieństwo, a także publicznie wyznają swoją wiarę.

     Boże Narodzenie to nie tylko spotkanie się przy stole wigilijnym, śpiewanie kolęd, opłatek, choinka, prezenty, zwyczaje, tradycja, ale przede wszystkim spotkanie nieba z ziemią, Boga z człowiekiem. Sens Bożego Narodzenia polega na zjednoczeniu się Boga z człowiekiem, a właściwie na narodzeniu się Boga w naszym sercu i w naszej duszy. Bóg przychodzi do nas, bo mu na nas zależy. I nawet jeśli brakuje ci sił by zbliżyć się do Niego, to pozwól by On sam przyszedł do Ciebie. Zrób mu chociaż trochę miejsca w swoim sercu. Daj mu znak, że Go chcesz w swoim życiu. Jeśli mu powiesz „Przyjdź Panie Jezu” – to On przyjdzie i nie będzie szukać miejsca gdzieś obok, w jakiejś stajni czy oborze. Nadszedł ten czas by Go zaprosić do siebie, przyjąć, i przytulić jak swoje, własne dziecko. Przestrogą dla nas niech będą słowa Johannesa Schefflera (Anioła Ślązaka), które Adam Mickiewicz przetłumaczył następująco: „Wierzysz, że się Bóg zrodził w betlejemskim żłobie, Lecz biada ci, jeżeli nie zrodził się w tobie”.

„Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia ? Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie ?   Dlaczego śpiewamy kolędy ?  Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa.   Dlatego, żeby podawać sobie ręce. Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie. Dlatego, żeby sobie przebaczać.” [ks. J. Twardowski „Dlaczego jest święto …”]

Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia.
Niech ta noc, gdy Słowo stało się Ciałem, trwałym blaskiem opromieni cały nadchodzący Nowy Rok. Niech przynosi nam obfite łaski, codzienne radości, dobre myśli i chwile spokojne, zaś zmartwienia przemienia w prawdziwą – autentycznie płynącą z serca radość.
Błogosławieństwo Bożej Dzieciny niech nam towarzyszy w każdym momencie życia.

     Jesteś jak ta owca, która oddaliła się od swego stada. Wydaje ci się, że podążasz szeroką drogą. Myślisz, że bez swego Pasterza i reszty stada łatwiej dotrzesz na „pastwiska, bogate w urodzajną, zieloną trawę”. Rzeczywistość jednak jest inna, zaś obrana droga jest drogą do nikąd. To zgubna droga prowadzącą do grzechu. Im dalej nią podążasz, tym mniej widzisz. Nie widzisz pełni grzechu, który coraz bardziej oddala cię od Pasterza i jego trzody. W pewnym momencie, gdy grzech zacznie „zapuszczać korzenie i ukazywać swoje ciernie” – jak ta owca wpadniesz w krzaki z ostro zakończonymi kolcami. Będziesz się próbował uwolnić, będziesz próbował wyjść – jednak własnymi siłami nie będziesz w stanie nic zrobić. I wtedy zawołasz „Panie mój ratuj !”. Na wołanie twoje Nasz Pan natychmiast zareaguje. Pośpieszy ci z pomocą, nie zważając na własne zranienia wejdzie w kolczaste krzaki i wyciągnie z nich owieczkę. Pan wybaczy ci popełnione grzechy i zaprowadzi z powrotem do stada. Ale musisz żałować swojego postępowania, musisz obiecać mu poprawę. Jeśli weźmiesz Boga i umieścisz go w środku swojego życia, jeśli oddasz się pod jego przewodnictwo, to otrzymasz dar poznania Bożej Miłości. Nie ma piękniejszej miłości od tej, którą serce twoje otrzyma od Naszego Pasterza.

     Każdy z nas powinien dążyć do świętości już tu i teraz – póki nie jest za późno. Jeśli zgubiłeś drogę – znajdziesz ją, bo On na ciebie czeka. Daj się tylko zaprosić, daj się wprowadzić na pastwisko. Wykorzystaj do tego rekolekcje adwentowe. Przygotuj się na Jego przyjście do betlejemskiej szopy.

„Nie zobaczysz gwiazdy betlejemskiej, jak jej nie będziesz wypatrywał. Nie usłyszysz śpiewania anielskiego, jak go nie będziesz nadsłuchiwał. A komu bardziej potrzeba wypatrywać pociechy, jak nie nam: przestraszonym chorobami, które grasują za ścianą, śmiercią, która wokół nas krąży, nieszczęściami, które wywracają życie z taką trudnością ustabilizowane, starością, w którą się wszyscy pogrążamy. A komu bardziej potrzeba nadsłuchiwać ratunku, jak nie nam: świadomym coraz bardziej naszej niezręczności, słabości, ułomności, złości, a wreszcie głupoty. Nam coraz bardziej zgnębionym, przygniecionym, smutnym. Nie odnajdziesz gwiazdy zbawienia, jak jej nie będziesz szukał. Nie dosłyszysz słów prawdy, jak ich nie będziesz pragnął.” [ks. M. Maliński „Zobaczyli gwiazdę” ze zbioru „Chodzący po morzu”]

Rekolekcje Adwentowe
w naszej Parafii odbędą się w dniach 16 – 18.12.2016 roku.
Poprowadzi je ks. Jan Jagiełka, kapłan pochodzący z Bydlina.

 Piątek – 16.12.2016 r.
9:00 Msza św. z nauką
Od godz. 10:30 odwiedziny chorych z Komunią św.
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Sobota 17.12.2016 r. (Dzień spowiedzi)
9:00 Msza św. z nauką
11:00 Msza św. z nauką
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Spowiedź Święta pół godziny przed Mszą św.
8:30 – 9:00
10:30 – 11:00
14:30 – 15:00 Krzywopłoty
16:30 – 17:00

Niedziela – 18.12.2016 r.
8:00 Msza św. z nauką
10:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
12:00 Msza św. z nauką
16:00 Msza św. z nauką na zakończenie rekolekcji.

     Adwent to czas radosnego przygotowania na przyjście Jezusa Chrystusa. Rozpoczyna on jednocześnie nowy rok kościelny i duszpasterski, którego hasłem są w tym roku słowa: „Idźcie i głoście”. Okres ten ma dwa wymiary. Jest pamiątką starotestamentalnego oczekiwania na przyjście Mesjasza, Zbawiciela świata, ale jest także oczekiwaniem na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa na końcu czasów, jako sędziego ludzkości. Jest to czas bogaty w różnorakie przeżycia. Dla ludzi ducha to radosne oczekiwanie – codzienne wychodzenie na spotkanie Pana. Wychodzenie przed świtem lub o zmroku, z lampą lub ze świecą rozjaśniającą ciemności adwentowej nocy – na Maryjne roraty. Adwent przypomina nam także o przymierzu zawartym między Bogiem a ludzkością. Jest to przymierze zawarte nie na drodze umowy, nie w formie traktatów, aktów, nie przez słowa, symbole, ale przez takie fakty, których nie da się odwołać, którym nie da się zaprzeczyć.

„Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry, Sprawiedliwego wylejcie chmury: O, wstrzymaj, wstrzymaj, Twoje zagniewanie, I grzechów naszych zapomnij, już Panie. … Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry, Sprawiedliwego wylejcie, chmury. Roztwórz się, ziemio, i z łona Twojego, Wydaj nam, wydaj już Zbawcę naszego.” [„Rorate caeli desuper”  – tłum. z łac. Franciszek Morawski]

      „Idźcie i głoście” to słowa, które Chrystus skierował do swoich uczniów, czyli do nas. Aby jednak stać się głosicielem Słowa Bożego na zewnątrz, trzeba być wewnątrz jego słuchaczem. Dlatego też w tym roku ważne będzie promowanie duchowości biblijnej. Wszyscy członkowie Kościoła , odrodzeni przez chrzest i umocnieni przez bierzmowanie, zobowiązani jesteśmy do świadectwa i powołani do głoszenia Ewangelii. Trzeba ją głosić wszędzie: w rodzinie, w parafii, w szkole, na uczelniach, w środkach komunikacji medialnej i w przestrzeni publicznej.

     Adwent to czas czekania i równocześnie czuwania. Czas czekania na Boga, który przyszedł, przychodzi i przyjdzie. Ale, czy do ciebie także? To już tylko od ciebie zależy!. Czuwania po to, by się z Bogiem nie rozminąć. Bo możemy Jego przyjścia nie zauważyć. I wtedy prorocze okażą się słowa św. Augustyna: „Lękam się tego, że Chrystus będzie przechodził obok mnie, a ja Go nie zaproszę i On już nigdy do mnie nie wróci”. „Czuwam” – mówił Ojciec św. do młodzieży na Jasnej Górze – to znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia, że tego sumienia nie zagłuszam i nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję tych pojęć.

     W naszym kościele parafialnym Roraty odprawiane będą od poniedziałku do soboty o godz.17:00. Nie zmarnuj szansy, aby jeszcze mocniej umocnić się w wierze i godnie przygotować się na przyjście Pana. Ten adwent może być ostatnim w twoim życiu. Przeżyj go najlepiej jak tylko potrafisz!

     Zbliża się Dzień Wszystkich Świętych, a następnie Dzień Zaduszny. W dni te ludzie tradycyjnie przychodzą na cmentarze, aby zapalić znicze i pomodlić się za zmarłych – najbliższych i przyjaciół. Dzień 1 listopada winien być jednym z najbardziej radosnych dni dla chrześcijan. W ciągu całego roku niemal każdego dnia przypada wspomnienie jednego lub kilku świętych znanych z imienia. Natomiast w dzień Wszystkich Świętych ich liczba jest znacznie większa. Wspominamy wtedy nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, których życie nacechowane było świętością, którzy doszli do świętości w zupełnym ukryciu. Kościół widzi w nich swych orędowników u Boga i przykłady do naśladowania.
Dzień ten przypomina prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z wierzących, niezależnie od wybranej drogi życia, jest powołany do świętości. Tej pełni człowieczeństwa nie można jednak osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, czyli dar życzliwości Boga. Stwórca powołuje do świętości wszystkich, stąd też każdemu człowiekowi pomaga swą łaską. Każdy z nas otrzymał dar zbawienia, gdyż Jezus Chrystus złożył ofiarę za wszystkich ludzi. Od każdego z nas zależy jednak, w jakim stopniu przyjmie od Boga dar świętości.

„Nad twoim grobem stanie krzyż. Czy to będzie najtrafniejszy kształt twojego życia ? Czy tylko przypadek albo nieporozumienie. Jeszcze jest twój czas. Jeszcze żyjesz. Jeszcze cię pytają, odpowiadasz, jeszcze podejmujesz decyzje, jeszcze stajesz wobec swoich obowiązków zawodowych, jeszcze spotykasz się ze swoimi wrogami. Czy krzyż jest najtrafniejszym kształtem twego życia ?„ [ks. M. Maliński „Kto chce iść za mną” ze zbioru „Chodzący po morzu”]

     2 listopada natomiast obchodzić będziemy Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub rzadziej „zaduszkami”. Jest to dzień modlitw za tych ludzi zmarłych, których dusze oczekują w czyśćcu na ostateczne spotkanie z Bogiem. Zmarli ci potrzebują jeszcze oczyszczenia, które mogą uzyskać przez modlitwę wiernych i Kościoła. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. Temu celowi służą też ofiary składane w kościołach i na cmentarzach. Są to tzw. wypominki za naszych najbliższych zmarłych, by cały Kościół modlił się za ich zbawienie. Z ambon lub przy ołtarzu odczytuje się imiona zmarłych wypisanych na kartkach i odmawia zwyczajowe modlitwy za wszystkich zmarłych. Nabożeństwo za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Wtorek 1 listopada 2016 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwą za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Środa 2 listopada 2016 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych, a po nim Msza św. (ok. godz. 17:00).

      W dniu Wszystkich Świętych przy wejściu na cmentarz kontynuowana będzie zbiórka ofiar na pokrycie kosztów odnowienia pomnika na grobie śp. ks. Jana Opałacza, proboszcza naszej parafii w latach 1935 – 1949 (odnowiony pomnik na zdjęciu powyżej). Więcej informacji na temat tego kapłana można znaleźć w zakładkach Duszpasterze oraz Historia Parafii. Bóg Zapłać !

      Staje się już tradycją, że dzieci i młodzież ze szkoły podstawowej oraz z gimnazjum w Bydlinie przygotowując swoje nowe przedstawienia nie zapominają o naszej parafii. Podobnie było w niedzielę 23 października 2016 roku, gdy po skończonej Mszy św. o godz. 12:00 w naszym kościele wystąpili uczniowie tych szkół z przedstawieniem poświęconym świętemu Janowi Pawłowi II oraz tegorocznym Światowym Dniom Młodzieży. Przypomniana została w nim postać świętego Jana Pawła II, który niestrudzenie przemierzał ziemię by poszukiwać młodych ludzi i wychodzić im naprzeciw z miłością i otwartym sercem. On też był inicjatorem wspaniałego wydarzenia, jakim są Światowe Dni Młodzieży, będącego przede wszystkim spotkaniem młodych ludzi z całego świata. Dzięki przedstawieniu mogliśmy powrócić wspomnieniami do tych wspaniałych lipcowych dni, gdy najpierw w swoich domach gościliśmy młodzież przybyłą na diecezjalną część ŚDM, a następnie przeżywaliśmy część centralną tych uroczystości odbywającą się w Krakowie oraz w Brzegach.

     Podobnie jak to miało miejsce przy poprzednich przedstawieniach, również dzisiejszy występ wszystkim bardzo się podobał. Po jego zakończeniu młodzi wykonawcy zostali nagrodzeni gromkimi brawami oraz drobnymi, słodkimi upominkami podarowanymi przez księdza proboszcza. Wszystkim aktorom, którzy włożyli wiele serca w swój występ, oraz paniom katechetkom, które przygotowały świąteczną inscenizację, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać !
Więcej zdjęć z przedstawienia o świętym Janie Pawle II oraz ŚDM 2016 można oglądać w Galerii Zdjęć.

     Powoli dobiega końca Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia ogłoszony bullą „Misericordiae vultus” (Oblicza Miłosierdzia) przez Papieża Franciszka. Zgodnie z tym dokumentem oraz z wytycznymi dotyczącymi odpustów i sakramentu pokuty, w Roku Jubileuszowym trwającym od 8 grudnia 2015 roku do 20 listopada 2016 roku wszyscy wierni mogą czerpać z duchowego skarbca Kościoła i zyskiwać łaski odpustu zupełnego, czyli darowania doczesnej kary za grzechy odpuszczone już co do winy. Odpust można zyskać raz dziennie dla siebie lub dla zmarłych. Aby uzyskać łaskę odpustu zupełnego należy spełnić warunki zwykłe uzyskania odpustu oraz dodatkowo wypełnić warunki dotyczące Roku Jubileuszowego. Warunkami zwyczajnymi uzyskania odpustu są: sakramentalna spowiedź, przyjęcie Komunii Świętej, modlitwa według intencji Ojca Świętego oraz wykluczenie przywiązania do wszelkiego grzechu, nawet lekkiego. W przypadku braku któregokolwiek z tych elementów – odpust będzie wówczas częściowy. Dodatkowe warunki związane z odpustem w Roku Jubileuszu Miłosierdzia możemy spełnić poprzez realizację jednego z pośród czterech możliwych sposobów. Pierwsza możliwość, dotycząca wszystkich wiernych, wymaga pielgrzymki do Drzwi Świętych (Bram Miłosierdzia) otwartych w 4 Bazylikach Większych w Rzymie, w każdej Katedrze oraz w kościołach wyznaczonych przez Biskupa Diecezjalnego. Dodatkowo wymagane jest wtedy uczestnictwo we Mszy św., refleksja nad miłosierdziem, odmówienie wyznania wiary oraz modlitwa za Papieża. Drugi sposób dotyczący również wszystkich wiernych, to wykonanie jednego lub kilku uczynków miłosierdzia co do duszy lub ciała („Wiąże się z tym zaangażowanie w życie miłosierdziem, aby otrzymać łaskę pełnego i głębokiego przebaczenia mocą miłości Ojca, który nikogo nie wyklucza.” – Ojciec Święty Franciszek). Kolejna możliwość spełnienia warunków dodatkowych dotyczy osób, które z różnych powodów nie mogą przejść przez Święte Drzwi, zwłaszcza chorych, starszych i samotnych. Mogą one zyskać łaskę odpustu zupełnego przeżywając z wiarą i radosną nadzieją swoją chorobę i cierpienia, przyjmując Komunię Świętą lub uczestnicząc we Mszy świętej lub w modlitwie wspólnotowej, również za pośrednictwem różnych środków przekazu. Ostatnie dodatkowe warunki określone zostały dla więźniów. Powinni oni szczerze pragnąć włączyć się na nowo w życie społeczeństwa, traktować przejścia przez drzwi celi jako przejście przez Drzwi Święte, nawiedzić kaplicę więzienną oraz uczestniczyć we Mszy św. Ponadto konieczna jest refleksja nad miłosierdziem, odmówienie wyznania wiary oraz modlitwa za papieża.

„Wszyscy pragną miłosierdzia, ale niestety nie wszyscy tak postępują, aby na nie zasłużyć. Wszyscy pragną doznawać miłosierdzie, niewielu zaś okazywać miłosierdzie. Jak możesz prosić o coś, czego sam nie chcesz okazywać? Kto pragnie dostąpić miłosierdzia w niebie, powinien wyświadczać je na ziemi. Ponieważ wszyscy pragniemy dostąpić miłosierdzia, obierzmy je sobie za obrońcę już na tym świecie, aby uwolniło nas w przyszłym. Istnieje miłosierdzie w niebie, a dochodzi się doń przez miłosierdzie na ziemi. Istnieje jedno miłosierdzie na ziemi, drugie w niebie, to znaczy miłosierdzie ludzkie i miłosierdzie Boże. Toteż wszystko, co miłosierdzie ludzkie wyda podczas drogi, miłosierdzie Boże odda w ojczyźnie.” [św. Cezary, Biskup]

     W dniu 13 grudnia 2015 roku w sześciu kościołach jubileuszowych Diecezji Sosnowieckiej zostały uroczyście otwarte Drzwi Święte – Bramy Miłosierdzia. Do jednego z tych kościołów, Bazyliki Najświętszej Marii Panny Anielskiej w Dąbrowie Górniczej, pielgrzymowali w dniu 22.10.2016 roku wierni naszej parafii, by uzyskać odpust zupełny, czyli darowanie doczesnych kar za grzechy. Wraz z wiernymi z innych parafii, między innymi z sąsiedniego Kwaśniowa, uczestniczyli w modlitwach i w rozważaniach, którym przewodniczył ks. Paweł Sobierajski. Po wspólnym przekroczeniu Bramy Miłosierdzia wierni odmówili Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Następnie wysłuchali prelekcji ks. Pawła Sobierajskiego oraz uczestniczyli w uroczystej Mszy św. koncelebrowanej przez wszystkich przybyłych kapłanów. Uroczystości zakończyło odmówienie Różańca Świętego oraz ucałowanie relikwii św. Jana Pawła II oraz św. Faustyny. Pielgrzymka ta była równocześnie pielgrzymką Ruchu Margaretek, ruchu osób modlących się za kapłanów.

     Niezbyt sprzyjająca pogoda – przenikliwe zimo – nikogo nie zniechęciła, ale wręcz dodała dodatkowej siły do duchowego przeżycia tego wydarzenia. Pielgrzymka była dla nas nie tylko ciekawym doświadczeniem, ale przede wszystkim świadectwem naszej wiary oraz doskonałą okazją do refleksji nad Bożym Miłosierdziem i samymi Uczynkami Miłosierdzia.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Bazyliki NMP Anielskiej w Dąbrowie Górniczej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

     „Jak paciorki różańca przesuwają się chwile, Nasze smutki, radości i blaski, A Ty Bogu je zanieś połączone w różaniec, Święta Panno Maryjo pełna łaski.”. Wszyscy znamy słowa tej piosenki Magdaleny Nazaretanki, zaś w miesiącu październiku nabierają one szczególnego znaczenia. Październik to drugi po maju miesiąc poświęcony Matce Bożej. W miesiącu tym przyroda kładzie się powoli do zimowego snu tracąc liście drzew, co jednoznacznie przywołuje jesień ludzkiego życia i wspomnienie przyszłości w Królestwie niebieskim, w którym króluje Jej Syn i Ona Sama orędując za nami.
Różaniec sięga swoimi korzeniami do XII wieku, zaś sama nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika, uważanego powszechnie za ojca różańca. Szczególnego znaczenia maryjnego nabrał on w XVI w. po słynnej bitwie i zwycięstwie wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką, pod Lepanto w dniu 7 października 1571 roku. Wtedy to papież Pius V, przypisując nieoczekiwane zwycięstwo floty chrześcijańskiej interwencji Matki Bożej wzywanej na różańcu, ogłosił święto Matki Bożej Różańcowej. Oficjalnie dopiero papież Leon XIII w 1885 roku, z racji różańca, ogłosił październik miesiącem maryjnym.

„Różańcem silne są chwile Idące drogą Twej męki. Radosne fruwają motyle, Bo radość ma swoje wdzięki. Różaniec rozświetla nam drogi I uczy wciąż przebaczania. Wchodzę wciąż w wiary progi I uczę się Twego kochania.” [Joachim Mielke – „Chwile Różańca”]

     Modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem.  Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. Tak było w Lourdes w roku 1858, tak było w Fatimie w roku 1917, tak było Meksyku czy Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach. 

     Różaniec wydaje się być z pozoru zwykłą, długą i nużącą modlitwą. Ale tak nie jest ! Różaniec to nie jest zwykła modlitwa – to sposób na życie.  Odmawiając różaniec oddajemy wszystkie nasze radości i smutki – całe nasze życie – Maryi. Gdy zwracamy się do Niej z ufnością, możemy być pewni, że Ona wstawi się za nami u Swojego Syna – Jezusa Chrystusa. Różaniec jest zatem modlitwą zawierzenia, która kieruje nas przez Maryję do Jezusa. Odmówienie jednej części różańca trwa 25 minut… To jedyne 25 minut z 1440, jakie otrzymujemy od Boga każdego dnia.
Poświęć ten czas Maryi. Spróbuj i Ty porozmawiać z Maryją trzymając w ręku różaniec.

     Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godzinie 17:00, zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

     Za nami kolejna Diecezjalna Pielgrzymka do Sanktuarium Matki Boskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pielgrzymka zainicjowana 15 lat temu przez nieżyjącego już ks. Henryka Januchtę oraz wiernych z dekanatu olkuskiego, od 3 lat stała się udziałem wiernych z całej Diecezji Sosnowieckiej. W dniu 17 września 2016 roku po raz trzeci uczestniczyli w niej przedstawiciele naszej parafii, wsparci tradycyjnie już pojedynczymi osobami z sąsiednich miejscowości (Załęże, Domaniewice, Bydlin – Parafia pw. św. Małgorzaty w Bydlinie). W sumie w tegorocznym pielgrzymowaniu do Kalwaryjskiej Pani uczestniczyło z naszej parafii 81 osób wraz z ks. proboszczem Mariuszem Wróblem. Jest to wzrost o 69% w porównaniu z ubiegłym rokiem. Z całej Diecezji Sosnowieckiej oficjalnie potwierdzony został zorganizowany udział 2308 osób.

„To miejsce, w przedziwny sposób nastraja serce i umysł do wnikania w tajemnicę tej więzi, jaka łączyła cierpiącego Zbawcę i Jego współcierpiącą Matkę. A w centrum tej tajemnicy miłości każdy, kto tu przychodzi, odnajduje siebie, swoje życie, swoją codzienność, swoją słabość i równocześnie moc wiary i nadziei – tę moc, która płynie z przekonania, że Matka nie opuszcza swego dziecka w niedoli, ale prowadzi je do Syna i zawierza Jego miłosierdziu.” [Jan Paweł II – Kalwaria Zebrzydowska, 19.08.2002 r.]

     Tegoroczne pielgrzymowanie wierni rozpoczęli przy ołtarzu na placu odpustowym od strony Ukrzyżowania, gdzie najpierw wszystkich zgromadzonych pozdrowił i przywitał kustosz Sanktuarium O. Azariasz Hess, a następnie celebrowana została uroczysta Msza Święta, której przewodniczył oraz wygłosił homilię Ordynariusz Ks. Bp Grzegorz Kaszak. Następnie pątnicy wyruszyli w dwóch grupach na Dróżki. Wiernym z naszej parafii w tym roku dane było przemierzać Dróżki Matki Bożej. Przemierzając Cykl Boleści, Cykl Zaśnięcia oraz Cykl Wniebowzięcia dróżek zatrzymywaliśmy się przy wszystkich 24 stacjach, przy których piękne, kruszące serca rozważania prowadził ojciec z zakonu Bernardynów. Kolejne stacje spinały odmawiane dziesiątki różańca, pieśni oraz modlitwy ordynowane przez prowadzącego. Mimo niesprzyjającej pogody (opady deszczu o zmiennej intensywności) wszyscy zadowoleni zakończyliśmy pielgrzymowanie po Kalwaryjskich Dróżkach. Zajmując miejsca w autokarach zadeklarowaliśmy chęć powrotu do Kalwarii Zebrzydowskiej za rok, na kolejną Pielgrzymkę Diecezjalną !

     A więc do zobaczenia 16 września 2017 roku !
A póki co – ks. proboszcz zaprasza wszystkich na Mszę św., która odprawiona zostanie w naszym kościele, w środę 21 września 2016 roku o godzinie 18:00 w intencji wszystkich pielgrzymów i ich rodzin.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć.

     Dożynki to święto wieńczące trud rolników podczas żniw, jednocześnie to sposób na podziękowanie rolnikom za chleb, za plony i owoce ich całorocznej pracy. W dniu 04.09.2016 roku składaliśmy dziękczynienie za urodzaj i zrodzone przez ziemię tegoroczne plony podczas Dożynek Gminnych zorganizowanych przez Gminę Klucze w Kolbarku. Uroczystości zorganizowane na stadionie na Skotnicy rozpoczęła uroczysta Msza św. koncelebrowana przez dziekana dekanatu w Jaroszowcu ks. Marka Szeląg z parafii w Chechle oraz proboszcza parafii w Cieślinie ks. Mariusza Wróbel. W wygłoszonej homilii ks. Marek Szeląg poruszył temat niełatwej pracy na roli (zwłaszcza w naszym rejonie), owocom tej pracy oraz sprawiedliwemu podziałowi chleba. Następnie miało miejsce błogosławieństwo wieńców dożynkowych, zaś w procesji z darami przyniesione zostały do ołtarza min. chleb oraz owoce i plony z tegorocznych zbiorów. W uroczystości uczestniczyli księża z pozostałych parafii z naszego dekanatu, a także przedstawiciele Gminy Klucze na czele z Wójtem Gminy p. Norbetem Bień, przedstawiciele Sejmiku Województwa Małopolskiego, Starostwa Powiatowego i Rady Powiatu w Olkuszu, radni gminni, przedstawiciele stowarzyszeń i organizacji z najbliższej okolicy oraz przedstawiciele wojska, policji i ochotniczych straży pożarnych. A przede wszystkim członkinie Kół Gospodyń Wiejskich ze wszystkich wsi w Gminie Klucze ubrane w piękne regionalne stroje oraz liczne grono wiernych.

„Wzrośnie wam z tłustej ziemi niebywałe zboże: Ciężkie, ogromne kłosy, napęczniałe ziarna, Cuda się będą działy w pulchnej ziemnej korze, Za ziarno każde – korzec da wam gleba czarna. Zbierzcie plon zasobny na długich lat wiele, Wymłócicie cepami dary płodnej gleby, Ponapełniacie worki, młynarz ziarno zmiele, Matka mąkę zamiesi – i upiecze chleby. I przy dymiącej misce siądźcie z słowem Bożem. Ojciec krzyżem przeżegna bochen wypieczony, Lecz gdy go krajać zacznie poszczerbionym nożem, Tryśnie z chleba waszego strumień krwi czerwony.” [Julian Tuwim „Krwawy chleb”]

     W dalszej części Dożynek dokonany został obrzęd dożynkowy przez Koło Gospodyń Wiejskich z Kolbarku, zaś starostowie dożynek przekazali Gospodarzowi dożynek, Wójtowi Gminy Klucze, okazały bochen chleba, z prośbą o jego podzielenie tak, by nikomu z nas nie zabrakło naszego chleba powszechnego. Po pokrojeniu chleba wszyscy uczestnicy uroczystości zostali poczęstowani chlebem z tegorocznych zbiorów. Następnie odbyła się część artystyczna imprezy, w trakcie której zebranym gościom zaprezentowały się kolejno: Zespół Pieśni i Tańca „Wolbromiacy”, Kapela góralska „Zbójnicy” ze Szczyrku, młodzieżowy zespół hip-hopowy, Zespół „Ziemia Kluczewska” oraz zespół rockowy „La Pallotina”. W trakcie występu ZPiT „Wolbromiacy” rozstrzygnięte zostały ogłoszone konkursy na najczystsze sołectwo w Gminie Klucze oraz na najpiękniejszy ogródek i balkon. W tym roku nagrody powędrowały kolejno do Cieślina, do Państwa Sławomira i Anity Jurczyk z Kwaśniowa Dolnego oraz Pani Agaty Banach z Klucz. Podczas uroczystości wszyscy chętni mogli skosztować chleba ze smalcem, kaszanki z grilla oraz różnych wypieków przygotowanych przez panie z Kolbarku. Całość uroczystości zakończyła biesiada dożynkowa.

     Zdjęcia z Dożynek Gminnych w Kolbarku do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

     W niedzielę 21 sierpnia 2016 roku po skończonej Mszy św. odprawianej o godz. 12:00, w Domu Ludowym w Cieślinie odbyła się wystawa prac plenerowych powstałych w trakcie „V Międzynarodowego Pleneru Malarskiego im. ks. Marcina Dubiela – Cieślin 2016”. Tegoroczny plener poświęcony pamięci zmarłego 30 lat temu artysty malarza, proboszcza parafii Cieślin, ks. Marcina Dubiela rozpoczął się w piątek 13 sierpnia 2016 roku. Podobnie jak w dwóch poprzednich latach uczestników pleneru gościł Ośrodek Edukacyjno-Naukowy Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego w Smoleniu. W trakcie kolejnych dni pleneru artyści swoim talentem uwieczniali piękne krajobrazy okolicznych miejscowości oraz tworzyli obrazy o innej tematyce.

     W tegorocznym V Międzynarodowym Plenerze Malarskim im. ks. Marcina Dubiela „Cieślin – 2016″ udział wzięli następujący artyści: Beata Będkowska (Chorzów), Ewa Bogucka Pudlis (Elbląg), Mirosław Capovčak (Słowacja), Joanna Gałecka (Kraków), Barbara Hubert (Rzeszów), Robert Hübner (Libusza), Samvel Paremuzyan (Erewań – Armenia), Mariusz Połeć (Cieślin), Artur Przebindowski (Kraków), Janko Šoltěrs (Słowacja), Sylwester Stabryła (Sanok), Renata Szyszlak – Niewiadomska (Rzeszów) i Bogdan Warowny (Łomianki-Dąbrowa).  Komisarzem i współorganizatorem pleneru już po raz czwarty był Mariusz Połeć, mieszkający w Cieślinie artysta malarz o bogatym i uznanym dorobku artystycznym. Tradycyjnie już współorganizatorem pleneru, podobnie jak w ubiegłych latach, było Stowarzyszenie na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Społeczno-Gospodarczego „Klucz” z Kolbarku. Realizowany przez to stowarzyszenie projekt „Plener otwartych uczuć” pozwala osobom niepełnosprawnym z zaburzeniami psychicznymi poznawać podstawy różnorakich technik malarskich i plastycznych oraz rozwijać i utrwalać zdolności artystyczne. Jednocześnie jest on swego rodzaju terapią aktywizującą osoby niepełnosprawne poprzez sztukę.
W uroczystym zakończeniem pleneru oraz w wystawie prac jego uczestników w Domu Ludowym w Cieślinie udział wzięli: posłanka na Sejm pani Lidia Gądek, Przewodnicząca Rady Powiatu w Olkuszu pani Małgorzata Węgrzyn, Wójt Gminy Klucze pan Norbert Bień, Prezes Stowarzyszenia na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Społeczno-Gospodarczego „Klucz” pan Wiesław Pietras, a także proboszcz parafii Cieślin ks. Mariusz Wróbel.

     Kilka zdjęć z zakończenia V Międzynarodowego Pleneru Malarskiego im. ks. Marcina Dubiela „Cieślin – 2015″ oraz z wystawy obrazów do obejrzenia w Galerii Zdjęć (galeria „Wydarzenia Różne”).

      15 sierpnia obchodzić będziemy w całym Kościele katolickim święto Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Wierzymy bowiem, że krótko po zakończeniu ziemskiego życia matki Syna Bożego, Maryii, Zbawiciel złączył jej ciało z duszą i wprowadził do nieba, gdzie ją ukoronowano na królową niebios. Prawda wiary o wniebowzięciu Maryi obecna jest w wierze Kościoła od V wieku. W VI wieku cesarz bizantyjski Maurycy polecił obchodzenie tego święta w całym Kościele wschodnim, zaś w VII wieku pod wpływem klasztorów wschodnich święto przeniesiono do Kościoła rzymskokatolickiego, ustalając jego nazwę, podobnie jak w prawosławiu, jako Zaśnięcie Marii Panny. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zajęło miejsce Zaśnięcia po ogłoszeniu w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) dogmatu wiary Kościoła katolickiego. Stało się to 1 listopada 1950 roku za sprawą papieża Piusa XII. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały, podobnie jak Henoch i Eliasz.

„Kwiaty z pól okolicznych uszczknięte i zioła, Przenajświętsze ofiary pracowitej wioski Przyniosły swe zapachy do wnętrza kościoła, Przyniosły przed oblicze dobrej Matki Boskiej. W górze jako głos starczy, organ przepowiada. W dole z piersi ludu płynie pieśń kościelna. U stóp Twych, jasna Pani, wieś swe dary składa, O pól rządczyni mądra, o królowo zielna !. Przed ołtarzem ksiądz szepce łacińskie wyrazy, Woń kwiatów coraz żywiej nad głowy się wznasza: Ochraniaj nas od klęski, chorób i zarazy, Królowo ziół przedziwna, pól rządczyni nasza ! Rozśpiewały się usta, organ wciąż przewodzi, Ten w piersi się uderza, ten znak krzyża czyni: Ochraniaj nas od wojny, ognia i powodzi, O ziół Królowo można, naszych pól rządczyni!” [Wacław Rolicz-Lieder „W Matkę Boską Zielną”]

     Wniebowzięcie NMP w kulcie maryjnym to najważniejsza uroczystość w ciągu roku; niejako zwieńczenie chwały, jaką oddajemy Maryi. Rangę tej uroczystości można przyrównać do Zmartwychwstania Chrystusa. Święto 15 sierpnia jest pełne treści teologicznych, kulturowych i obyczajowych. W  polskiej pobożności i tradycji ludowej uroczystość Wniebowzięcia zwana jest Świętem Matki Boskiej Zielnej. W tym dniu liczne sanktuaria maryjne, kościoły i kaplice, wypełniają się przybyłymi doń wiernymi i pielgrzymami. Kwiatowe dekoracje wzbogacają nastrój świętowania. Wielu wiernych przynosi do poświęcenia wianki zielne, bukiety kwiatów, kłosy zbóż i owoce. Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce symbolizują duchową pełnię Maryi, jako „najdorodniejszego ziemskiego owocu”. Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dojrzałym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi.

     Uroczystość ta ukazuje nam Matkę Bożą, która jako pierwsza z ludzi, uczestniczy już w pełni zbawienia, przygotowanego dla nas wszystkich. Wniebowzięcie wskazuje ludzkości jej powołanie i drogę do chwały w niebie. Maryja Wniebowzięta jest „dorodnym owocem” odkupienia dokonanego przez Jezusa. Jest również obrazem Kościoła, który został powołany do tego, by osiągnąć doskonałość i świętość. Ona prowadzi i podtrzymuje nadzieję ludu Bożego, będącego jeszcze w drodze. Wniebowzięta Maryja jest zapowiedzią naszego przyszłego losu: żyjemy tu nie po to, by cierpieć i umierać, by nasze ciała uległy bezpowrotnie rozkładowi, a nasze więzi z bliskimi kończyła ostatecznie śmierć. Chrystus mocą swej śmierci i zmartwychwstania sprawia, że choć umieramy, zmartwychwstaniemy w ciele i wspólnie z Maryją będziemy wielbić dobrego Boga, ciesząc się bliskością rodziny, przyjaciół i ludzkości, która znajdzie się w niebie.