Święto Matki Bożej Zielnej

     Święto Matki Bożej Zielnej – tak w polskiej tradycji mówi się o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, jednym z najstarszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Prawda wiary o wniebowzięciu Maryi obecna jest w wierze Kościoła od V wieku. W VI wieku cesarz bizantyjski Maurycy polecił obchodzenie tego święta w całym Kościele wschodnim, zaś w VII wieku pod wpływem klasztorów wschodnich święto przeniesiono do Kościoła rzymskokatolickiego, ustalając jego nazwę, podobnie jak w prawosławiu, jako Zaśnięcie Maryi Panny. Święto Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zajęło miejsce Zaśnięcia stosunkowo niedawno, dopiero po ogłoszeniu w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) dogmatu wiary Kościoła katolickiego. Stało się to 1 listopada 1950 roku, gdy to papież Pius XII wypowiedział uroczyście w bazylice św. Piotra w obecności prawie 1600 biskupów i niezliczonych tłumów wiernych orzeczenie: “powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Papież swoim najwyższym autorytetem przypomniał, potwierdził i usankcjonował to, co od dawna w Kościele było uznawane.     

Peter Paul Rubens "Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny" (frag. obrazu)  „Kwiaty z pół okolicznych uszczknięte i zioła,
Przenajmilsze ofiary pracowitej wioski
Przyniosły swe zapachy do wnętrza kościoła,
Przyniosły przed oblicze dobre Matki Boskiej.
W górze jako głos starczy, organ przepowiada,
W dole z piersi ludu płynie pieśń kościelna,
U stóp Twych, jasna Pani, wieś swe dary składa,
O pół rządczyni mądra, o królowo zielna.
Przed ołtarzem ksiądz szepcze łacińskie wyrazy,
Woń kwiatów coraz żywiej nad głowy się wznasza:
Ochraniaj nas od klęski, chorób i zarazy,
Królowo ziół przedziwna, pół rządczyni nasza !
Rozśpiewały się usty, organ wciąż przewodzi,
Ten w piersi się uderza, ten znak krzyża czyni:
Obraniaj nas od wojny, ognia i powodzi.
O ziół królowo można, naszych pól rządczyni.
“.

[Wacław Rolicz-Lieder “W Matkę Boską Zielną”]

     Na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty, poświęca się w tym dniu kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce symbolizują duchową pełnię Maryi, jako „najdorodniejszego ziemskiego owocu”. Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dojrzałym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól. 15 sierpnia to również dzień kulminacji licznych pielgrzymek pieszych, które spotykają się na Jasnej Górze w Częstochowie.

     W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że: “Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”. Jest ono dla nas znakiem nadziei, że my wszyscy, którzy staramy się iść przez życie, wierząc w godność naszych ciał oraz w ich przyszłe zmartwychwstanie, rzeczywiście zmartwychwstania dostąpimy. Przecież naszym Panem jest Jezus Chrystus, który za nas umarł i zmartwychwstał. On z pewnością ma moc i wolę “przekształcić nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3,21). Wniebowzięcie Maryi tę naszą nadzieję zmartwychwstania ożywia i ukonkretnia, a równocześnie zachęca nas do odkrywania na co dzień godności naszych ciał oraz do jej coraz pełniejszego odzyskiwania.

“… trzeba zdecydować się na zamianę kanapy na parę butów…” – czas na XXVII Sosnowiecką Pieszą Pielgrzymkę na Jasną Górę 2018

     Sierpień to czas naszego corocznego pielgrzymowania na Jasną Górę przed Oblicze Czarnej Madonny. Z całego kraju, z wielu miast i miejscowości wyruszają do Częstochowy piesze pielgrzymki, by dotrzeć na uroczystości święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Nie inaczej będzie i w tym roku. Pielgrzymi z naszej Diecezji Sosnowieckiej wyruszą na pielgrzymi szlak do Królowej Polski już po raz 27. Na ten czas rekolekcji w drodze biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak skierował do wiernych list zapraszający do udziału w pieszych pielgrzymkach Diecezji Sosnowieckiej na Jasną Górę. W liście tym czytamy min.: “… Drodzy Diecezjanie, serdecznie zapraszam Was do wspólnego wędrowania do naszej Jasnogórskiej Pani, zachęcam do podjęcia pątniczego trudu. W tym roku, w związku z przeżywanym jubileuszem setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, na pielgrzymi szlak wyruszymy z hasłem „Wiara i patriotyzm”, chcemy bowiem za pośrednictwem Maryi, Królowej Polski i Hetmanki Narodu Polskiego podziękować Bogu za dar wolnej Polski, pomodlić się za jej poległych obrońców oraz prosić o dalsze błogosławieństwo dla naszej ukochanej Ojczyzny i dla nas samych, jej mieszkańców. … Umiłowani Diecezjanie, proszę dołóżcie starań, byśmy jak najliczniej stanęli przed Obliczem Jasnogórskiej Pani, dając w ten sposób świadectwo naszej żywej wiary oraz miłości do Kościoła i Ojczyzny. Życzę Wam bezpiecznych dróg i do zobaczenia na pielgrzymich ścieżkach. Z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Wasz Biskup +Grzegorz”.

XXVII Sosnowiecka Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę 2018 „Sądzimy, że abyśmy byli szczęśliwi, potrzebujemy dobrej kanapy. Kanapy, która pomoże nam żyć wygodnie, spokojnie, całkiem bezpiecznie. Kanapa na wszelkie typy bólu i strachu. … Kochani młodzi, nie przyszliśmy na świat, aby «wegetować», aby wygodnie spędzić życie, żeby uczynić z życia kanapę, która nas uśpi; przeciwnie, przyszliśmy z innego powodu, aby zostawić ślad. … Aby pójść za Jezusem trzeba mieć trochę odwagi, trzeba zdecydować się na zamianę kanapy na parę butów, które pomogą ci chodzić po drogach, o jakich ci się nigdy nie śniło, ani nawet o jakich nie pomyślałeś
[Ojciec Święty Franciszek – Orędzie do Młodych w trakcie czuwania w Brzegach, 30.07.2016 r.]

     Z Diecezji Sosnowieckiej jako pierwsza wyruszy Pielgrzymka Olkuska Diecezji Sosnowieckiej. W tym roku Pielgrzymka Olkuska w kierunku Jasnej Góry wyruszy z Olkusza w czwartek 9 sierpnia. Dzień wcześniej na szlaku pojawią się pielgrzymi z Jaworzna i z Będzina, którzy następnego dnia dołączą do wspólnej grupy. W piątym dniu pielgrzymowania, w dniu 13 sierpnia, pielgrzymka dotrze do celu. Pielgrzymi z naszego jaroszowieckiego dekanatu przemierzać będą pielgrzymkowy szlak w grupie “Biało-zielonej”, której przewodnikiem będzie ks. Ireneusz Kwoka (wikariusz parafii w Dąbrowie Górniczej (jeszcze) – na zdjęciu powyżej). Tegoroczna trasa pielgrzymki niczym nie różni się od tej z ubiegłego roku. Nie zmieniły się też miejsca noclegowe, a będą to kolejno: Podzamcze, Łutowiec, Złoty Potok i Joachimów. Również koszt pielgrzymki 70,00 zł (ubezpieczenie, transport bagaży, materiały pielgrzymkowe, coś do przegryzienia) nie uległ zmianie. Spotkanie organizacyjne planowane jest w niedzielę 5 sierpnia br. w kościele w Kluczach, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 16:00. Na pielgrzymkę można zapisywać się u księdza proboszcza lub bezpośrednio na spotkaniu w Kluczach.

     Całe nasze życie to nieustanne pielgrzymowanie. Aby osiągnąć swoje życiowe cele i marzenia, wyruszamy w drogę. Żeby jednak dojść do celu, żeby dosięgnąć pragnień potrzeba nieraz dużego wysiłku, także fizycznego, trzeba pokonania własnych słabości. Niech ta świadomość stanie się zachętą do podjęcia trudu tegorocznego pielgrzymowania na Jasną Górę. Niech towarzyszy nam myśl, że do wielkich rzeczy w życiu dochodzi się przez wysiłek, trud, czasem ból. Serdecznie zapraszam wszystkich do pielgrzymkowego nawiedzenia Jasnogórskiego Sanktuarium i powierzenia Matce Bożej swoich często trudnych spraw, spraw swoich rodzin i bliskich, a jednocześnie do nabrania siły i umocnienia w wierze.

     Zdjęcia z XXVII Sosnowieckiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę 2018 do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

 

155 rocznica Bitwy pod Golczowicami

     W sobotę 23 czerwca 2018 roku w Golczowicach zorganizowane zostały przez Wójta Gminy Klucze oraz Sołectwo Golczowice obchody 155 rocznicy Bitwy pod Golczowicami. Stoczona w dniu 22 kwietnia 1863 roku bitwa pomiędzy oddziałem kpt. Anastazego Mossakowskiego a rosyjskim oddziałem jazdy i rotą piechoty dowodzoną przez rosyjskiego księcia generała majora Aleksandra Szachowskiego, naczelnika wojennego powiatu olkuskiego, była jedną z niewielu zwycięskich potyczek powstańców stoczonych w trakcie proklamowanego w dniu 22 stycznia 1863 roku przez Tymczasowy Rząd Narodowy Powstania Styczniowego. Było to największe powstanie narodowe, w którym sprzeciwiono się władzom carskim. Powstanie Styczniowe było ostatnim zrywem narodowowyzwoleńczym Polaków w XIX w. Podobnie jak poprzednie próby odzyskania niepodległości zakończyło się klęską. Tysiące Polaków wywieziono na Syberię, nastąpiła rusyfikacja kraju oraz zlikwidowano odrębność Królestwa Polskiego, powołując na jego miejsce Kraj Nadwiślański.  Pragnienie ocalenia choćby odrobiny niezależności popychało polityków i społeczeństwo polskie do ofiar, bez których być może dzisiaj Polski nie byłoby na mapie Europy. Mimo niezliczonych przeszkód społeczeństwo polskie potrafiło przetrwać okres niewoli rozbiorowej, a zachowując ducha narodowego i wiarę – odzyskać po 123 latach niepodległość.

 

155 rocznica Bitwy pod Golczowicami 2018 r.  „Pamiętajcie, że przed wami nie ma wyboru. Możecie być albo gospodarzami Polski, albo niewolnikami drugich. Nie baczcie na trudy i przykrości, nie bójcie się żadnych przeszkód, zdobądźcie się na wszelkie potrzebne ofiary. Pomnijcie, że niewolę i ucisk może znosić tylko człowiek podły. Nie dajcie się niczym i nikomu sprowadzić z obranej drogi, bądźcie twardzi i nieugięci. Ufajcie tylko ludziom uczciwym i zaufanym.”,
[Wincenty Witos “Odezwa do ludowców”, Czechocłowacja, 1937 r.]

     Tegoroczne uroczystości rozpoczęły się przy drewnianym krzyżu z pamiątkowym obeliskiem upamiętniającym zwycięska bitwę stoczoną pod Golczowicami od złożenia wieńców i wiązanek kwiatów przez przybyłe delegacje. Następnie miał miejsce przemarsz na plac przy świetlicy wiejskiej, gdzie odbyły się główne uroczystości. Uroczystości rozpoczęły się od uroczystej Mszy św. oprawionej w intencji Ojczyzny i poległych powstańców. Liturgii – w której uczestniczył również dziekan dekanatu w Jaroszowcu ks. Marek Szeląg – przewodniczył proboszcz Parafii pw. Św. Stanisława w Cieślinie ks. Mariusz Wróbel. W wygłoszonej homilii powrócił on do historii tamtych dni, historii która winna być naszą pamięcią, naszą zbiorową pamięcią. Historią, która jest jednym z przystanków do odzyskania przed 100 laty niepodległości. Po skończonej Liturgii rozpoczęła się część artystyczna uroczystości, w trakcie której wystąpili uczniowie Szkoły Podstawowej w Jaroszowcu oraz zespół Ziemia Kluczewska. Repertuar występów opierał się wspomnieniach wydarzeń sprzed 155 lat oraz na pieśniach patriotycznych, które jeszcze bardziej oddawały podniosły charakter obchodów. Następnie na pobliskiej łące przedstawiona została rekonstrukcja obozu powstańców styczniowych oraz epizodu Bitwy pod Golczowicami. Całość imprezy zakończyła biesiada. 

     Zdjęcia z obchodów 154 rocznicy Bitwy pod Golczowicami do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

 

Nowe organy w naszej świątyni

     W dniu 17 czerwca 2018 roku na Mszy św. o godz. 8:00 poświęcone zostały nowe organy elektroniczne. Organy sprowadzone z Niemiec w dniu 13 czerwca br. są darem osoby, która pragnie pozostać anonimowa. Osoba ta mieszka w Niemczech i nie była członkiem naszej wspólnoty parafialnej. Instrument będący w dyspozycji parafii w Cieślinie odtwarza dźwięki organów piszczałkowych innych kościołów. Organy zbudowane zostały przez entuzjastę organów piszczałkowych, który będąc elektronikiem zastąpił precyzyjny system mechaniczny o wiele dokładniejszą i bezobsługową elektroniką.

Nowe organy elektroniczne  „Muzyka, czy wychwala słowo człowieka, czy nadaje melodię Słowu Bożemu, czy też rozbrzmiewa bez słów, jest głosem serca, wzbudza ideały piękna, aspiracji do doskonałej, nie zakłóconej ludzkimi pasjami harmonii, oraz marzenie o powszechnej komunii”,
[św. Jan Paweł II]

     Podstawą instrumentu jest oprogramowanie (software) HAUPTWERK. Program napisany został w 2006 roku przez Martina Dyde. Wraz z pojawieniem się pierwszej wersji programu powstała firma Crumhorn Labs. W 2008 roku program firmy Crumhorn Labs Ltd. w Birmingham został przejęty przez amerykańską firmę Milan Digital Audio. W instrumencie zaaplikowana została jedna z ostatnich wersji programu, tzw. “Firware 4.2.1”. Wspomniane software, to “samplerorganowy”. Wszystkim steruje się z konsoli – stołu organowego z klawiaturami, pedałem i przyciskami (registrami). Konsola organów pneumatycznych jest odzwierciedlona “fotorealnie” na ekranie, który ułatwia grającemu sterowaniem specyfiki autentycznego instrumentu. Szybkie przetwarzanie plików umożliwia komputer z czterordzeniowym szybkim procesorem. Wspomniany plik, to nagranie pojedynczej, autentycznej pneumatycznej piszczałki oryginalnego instrumentu. Nagranie to (sampling), mający jakość CD, zapisane jest za pomocą profesjonalnej aparatury z dwóch mikrofonów. Cieślińskie samplingi posiadają od 16 do 30 registrów w zależności od organów wybranych przez organistę. Organista ma możliwość szybkiej zmiany instrumentu, czym może przywołać atmosferę akustyczną innych, często większych kościołów. Technika ta odzwierciedla różne właściwości prawdziwych organów piszczałkowych. Dotyczy to np. wahań powietrza w organach piszczałkowych i szmerów przełączania registrów. Praca akustyczna traktury mechanicznej oraz dźwięki uboczne, które wydaje klawiatura nożna (pedał), dodają oryginalnej akustyce pomieszczenia wysokiego poziomu autentyczności.
W organach, które trawiły do naszej świątyni zaaplikowane zostały dźwięki następujących instrumentów organowych: organy Gottfrieda Silbermana z kościoła w Zöblitz (Niemcy), firmy Mascioni z kościoła w Giubiasco (Szwajcaria), firmy August Förster z kościoła pw. św. Anny w Moseley (Wielka Brytania), firmy Vermeulen z kościoła pw. św. Ap. Szymona i Tadeusza Judy w Raszczycach (woj. śląskie), firmy P.B. Voelkner z kościoła pw. Narodzenia NMP w Szczecinku oraz Jacka Siedlara z kościoła pw. św. Jana Kantego w Krakowie.

     Piękno muzyki i śpiewu przybliża nas do tajemnicy Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, pozwala nam otworzyć się na działanie Boga, który nas przemienia i doprowadza do zbawienia. Niech nowy instrument zwiększy siłę rażenia słowa złączonego z muzyką. Niech bardziej zbliży nas do Boga, pozwoli łatwiej otworzyć się na Boga i ludzi. Pamiętajmy, że „Kto śpiewa, dwa razy się modli” (św. Augustyn).

“Pomiędzy lud swój idzie sam Święty Zbawca, Pan.”

     Tradycyjnie w pierwszy czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, 60 dni po Wielkanocy obchodzimy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwanego Bożym Ciałem). Uroczystość ta jest wspomnieniem Ostatniej Wieczerzy i Przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Jezusa Chrystusa.

     Boże Ciało to jedno z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim, sięgające swoimi korzeniami do przełomu XI i XII wieku. W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto biskup Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV wieku było obchodzone już we wszystkich diecezjach. W 1420 na synodzie gnieźnieńskim uznano uroczystość za powszechną, obchodzoną we wszystkich kościołach w państwie. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono nieco później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75, zaś w Polsce pierwsze procesje eucharystyczne zaczęto odprawiać w XIV wieku, w Płocku i we Wrocławiu. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Do roku 1955 obowiązywała oktawa Bożego Ciała. Na prośbę Episkopatu Polski w Polsce został zachowany zwyczaj obchodzenia oktawy, choć nie ma ona już charakteru liturgicznego.     

Jules Breton "Blessing of the wheat fields in Artois" (1857) „Siedziałeś przy stole czytając gazetę, gdy wpadł przyjaciel z okrzykiem, że Pan Jezus chodzi po mieście ! Wstrząsnąłeś się wewnętrznie: “Co ty opowiadasz ?” Wyjrzałeś: ulica była niezwykle ożywiona, z chodników strumień ludzi wylewał się na jezdnię, samochody z trudem torowały sobie drogę. Porwałeś marynarkę i wybiegłeś. Zmieszałeś się z tłumem. Im bliżej rynku, tym większe masy ludzi. Tłum gęstniał, poruszałeś się coraz wolniej, aż wreszcie musiałeś stanąć.
Gdybyś przylepiony kurczowo do ściany kamienicy, wspinając się na jakiś kamień, miał to szczęście i zobaczył Go z daleka… Gdybyś miał to szczęście, że On podszedłby do ciebie całkiem blisko, popatrzył ci w oczy, położył rękę na ramieniu… Wystarczyłoby ci to do końca życia. Śmierć byłaby dla ciebie czymś bardzo prostym: powtórnym spotkaniem.
Czy naprawdę wierzysz w obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie ?

[“Przyszedł do swoich” – ks. M. Maliński ze zbioru “Aby nie ustać w drodze…”.]

     Boże Ciało to święto Eucharystii, sakramentu, w którym Jezus pozostawił nam żywą pamiątkę swej Paschy, najważniejszego wydarzenia w dziejach ludzkości. W tym dniu Chrystus w Najświętszym Sakramencie opuszcza mury świątyń i wędruje z nami ulicami, na których zwykle tętni codzienne życie. Idzie tam, gdzie my chodzimy, aby żyć tam, gdzie my żyjemy. Miejsca te w tym wyjątkowym dniu stają się miejscami publicznego wyznania wiary i uwielbienia Boga. Chrystus wkracza na nasze drogi i czyni je swoimi drogami. Pokazuje nam, że w naszej wędrówce przez życie nie jesteśmy sami. W tym dniu każdy może spotkać „Jezusa, który przechodzi”, podobnie jak kiedyś czynił to na drogach Galilei, Samarii i Judei. Poprzez uczestnictwo w uroczystościach Bożego Ciała mamy okazję dać świadectwo swojej wiary – pokazać, że nie wstydzimy się naszego Boga.

     Uroczysta procesja Bożego Ciała rozpocznie się w naszej parafii w czwartek 31 maja 2018 roku, bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godz. 9:00 i skieruje się ulicą Jurajską w kierunku Kwaśniowa. Ołtarze poszczególne miejscowości przygotowują w tradycyjnie ustalonych miejscach, zaś do udziału w procesji zapraszana jest cała asysta: panie z Kół Gospodyń Wiejskich, strażacy, mężczyźni do niesienia chorągwi, dzieci pierwszokomunijne, dziewczynki do sypania kwiatów, ministranci oraz wszyscy wierni.

100-lecie kościoła w Cieślinie (08.05.1918 – 08.05.2018)

     “Cieślin, w maju 1918 r. Dnia 8 maja r. b. odbyło w Cieślinie poświęcenie, nowowybudowanego kościołka w miejsce dawnego drewnianego, który przetrwał blizko 300 lat. Poświęcenie nastąpiło w uroczyste święto, św. Stanisława i pod tym wezwaniem kościołek się mianuje. Tymczasowego poświęcenia dokonał ks. Jan Flis, proboszcz ze Strzegowej. Wspomniana uroczystość zgromadziła ogromne rzesze pobożnych, którzy nie szczędzili datków na ukończenie wnętrza kościoła. Dzień tak ważny dla parafjan uświetniła orkiestra, w strojach narodowych, z dość odległej wsi Rodaki, pod dyr. p. Jampicha z Chechła. Uroczystość poświęcenie tembardziej zasługuje na uwagę, że pomimo trudności wybudowano kościołek w ciągu 8 miesięcy i to tylko dzięki ofiarom, jakie wpływały z okolicy; najwięcej jednak pracy, pieniędzy i swego inwentarza roboczego, poświęcili mieszkańcy trzech wiosek a mianowicie: Cieślina, Kwaśniowa i Golczowic. Do najwięcej zasłużonych około budowy kościoła w Cieślinie należą: ks. prob. Brykalski z Chechła, F. Kożlik z Golczowic, A. Kotan z Golczowic, Brodziński z Kwaśniowa, Dąbrowski i F. Mól z Cieślina. Niechaj przeto wszyscy, którzy bagatelizują sobie siłę wspólnej a ochotnej pracy, oraz i ci, co wątpili, że pomimo ofiar kościołek odbudowanym nie zostanie, udadzą się do Cieślina a zobaczą, co może uczynić dobrowolna i szczera ofiara, powierzona ludziom, mającym na celu nie osobisty interes a troskę o dobro i przyszłość ludności. Uczestnik poświęcenia.”.

Kronika Powiatu Olkuskiego Nr 35 z 1 czerwca 1918 roku  „Augustyn Łosiński
Z Bożego Miłosierdzia i łaski Stolicy Apostolskiej
BISKUP KIELECKI
Magister Św. Teologii
Odp. Przewielebnemu Leonowi Brykalskiemu, proboszczowi w Chechle, pozdrowienie w Panu.
Wyrażamy zgodę na to, by dla wygody duchowej mieszkańców wsi Cieślin w parafii Chechło wolno było Tobie lub innemu przez Ciebie wyznaczonemu kapłanowi w kaplicy publicznej w Cieślinie, przyzwoicie ozdobionej / zaopatrzonej, na należycie konsekrowanym ołtarzu przenośnym, przy zapalonych świecach woskowych, sprawować Najświętszą Ofiarę. Zgoda ważna będzie przez 10 lat.
Chcemy, by niniejszy dekret […] umieszczono na ścianie wspomnianej kaplicy do informacji odprawiających [Mszę św.]. Na poświadczenie powyższego itd.

Wydaliśmy w Kielcach, 5 kwietnia 1918 roku.
Wikariusz Generalny, Kanonik Katedralny [podpis]..

     Tak o wydarzeniach sprzed 100 lat pisał dwutygodnik “Kronika Powiatu Olkuskiego” z dnia 1 czerwca 1918 roku. W tym miejscu konieczne są drobne uzupełnienia i sprostowania. I tak kolejno. Drewniana kaplica stojąca poprzednio w miejscu obecnej  świątyni zbudowana została w 1765 roku, więc istniała ona tylko 152 lata. Określenie “blisko 300 lat” może natomiast odnosić się do kaplicy – a może i kaplic, które istniały tu wcześniej. Prawdą jest, że obecny kościół powstał wysiłkiem głównie trzech wiosek: Cieślina, Kwaśniowa i Golczowic. Ale mówiąc o Golczowicach należy uwzględnić również dzisiejsze Zalesie Golczowskie, które w tym okresie nie było samodzielną wsią, ale przysiółkiem Golczowic noszącym nazwę Łazy Golczowskie (później Zalesie Golczowskie). Podobnie przysiołkiem Golczowic była osada młyńska Kobylica. Kościół w Cieślinie budowali również mieszkańcy Huciska Kwaśniowskiego, o czym wspominają w Prośbie o przyłączenie do parafii w Cieślinie skierowanej do Biskupa Kieleckiego w styczniu 1932 roku. W piśmie tym czytamy: “… gdyż bowiem w roku 1917 budowano nowy kościół pod wezwaniem św Stanisława w Cieslinie. Tośmy na równi zmieszkańcami wsi Kwaśniowa dawali składki w gotowiźnie na te budowę. Jak też materjały drzewne. Pómoc pieszą i konną, kule wojenne grały nad głowami naszemi, przymieraliśmy głodem wtak cięszkich czasach wojennych. A spełnialiśmy rozkazy Sołtysa [chodzi o sołtysa Kwaśniowa], a były na uwczas ks. Proboszcz Leon Brykalski w Chechle to nas cieszył temi słowami pracujcie dzieci bęndziecie mieli blisko Parafje …”. Do najbardziej zasłużonych budowniczych kościoła w Cieślinie należeli kolejno: ks. Leon Brykalski proboszcz parafii w Chechle do 1920 roku, Jan Koźlik z Golczowic, Adam Szatan z Golczowic, Antoni Brodziński z Kwaśniowa, późniejszy sołtys Kwaśniowa Górnego, Franciszek Dąbrowski s. Antoniego z Cieślina oraz Franciszek Mól z Cieślina. Kościół faktycznie wybudowany został w ciągu około 8 miesięcy. Ks. Leon Brykalski wystosował w dniu 14.06.1917 roku pismo do Diecezji Kieleckiej z prośbą o zezwolenie na budowę, zaś pozytywna odpowiedź Władz Diecezjalnych datowana jest na dzień 20.06.1917 roku. W dniu 05.04.1918 roku biskup kielecki ks. Augustyn Łosiński wydał dekret zezwalający na odprawianie Mszy św. w nowym kościele (tłumaczenie dokumentu z łaciny powyżej przy ilustracji).

     Po poświęceniu kościoła w Cieślinie budynek dalej był wykańczany i dekorowany, zaś nabożeństwa odbywały się w nim sporadycznie. Dopiero po utworzeniu w Cieślinie w dniu 17.05.1921 roku  tymczasowego filiału parafii w Bydlinie regularnie odprawiana była w nim Msza św., załatwiane były na miejscu wszystkie potrzeby duchowe parafian, zaś zmarli grzebani byli na cieślińskim cmentarzu. Stan taki trwał do czasu utworzenia samoistnej parafii w 1923 roku, ale o tym można przeczytać w “Historii Parafii” na niniejszej stronie internetowej, lub na stronie www.cieslin.pl.

    Uroczystości rocznicowe obchodzić będziemy tradycyjnie w dzień odpustu parafialnego, który jest przede wszystkim świętem wspólnoty wiernych tworzącej daną parafię. To szczególny czas łaski i Bożego miłosierdzia. To dzień, w którym każdy wierzący ma okazję doświadczyć w sposób bardzo konkretny łaski Bożej miłości, wyrażającej się w darze odpustu. Dzień ten jest okazją do poznania świętego patrona parafii i uwielbienia Boga za jego orędownictwo i opiekę. Świętowanie odpustu parafialnego przypomina także o powołaniu do świętości każdego chrześcijanina.

     Główne uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława BM odbędą się w niedzielę 13 maja 2018 roku o godz. 12:00. Po Mszy św. koncelebrowanej wyruszy tradycyjna procesja do figury św. Stanisława oraz do źródełka z figurą św. Jana Nepomucena.

“Pieśnią wesela witamy, O Maryjo, miesiąc Twój !”

     Maj to najpiękniejszy miesiąc roku – miesiąc, w którym przyroda poprzez swą zieleń, wielobarwność i mnogość kwiatów oraz piękne śpiewy ptaków w sposób silny oddziałuje na wyobraźnię człowieka i jego doznania estetyczne. Ten to właśnie miesiąc nasi przodkowie w swojej pobożności już dawno temu postanowili ofiarować Matce Bożej – Najświętszej Maryi Pannie. W maju mają miejsce poświęcone Jej Nabożeństwa Majowe, zwane potocznie „majówkami”. Wczesnymi wieczorami wierni gromadzą się nie tylko w kościołach, ale też przy kapliczkach, przydrożnych krzyżach bądź figurkach by sławić Królową Polski. Podczas tych nabożeństw odmawia się lub odśpiewuje Litanię Loretańską (będącą hymnem na cześć Maryi) oraz modlitwę „Pod Twoją obronę”. Modlitwom tym towarzyszą przepiękne w swojej treści i melodyjności pieśni poświęcone Matce Bożej. W niektórych miejscach, zgodnie z przyjętą tradycją, w czasie tych nabożeństw czytane są rozważania, zaś zgromadzeni wierni odmawiają także Różaniec Święty, a całość często kończą Apelem Jasnogórskim. W miejscowościach, w których znajduje się kościół, nabożeństwo majowe odprawiane jest z wystawieniem Najświętszego Sakramentu.     

Obraz "Matka Boża Fatimska"  „Pieśnią wesela witamy,
O Maryjo, miesiąc Twój !
My Ci z serca cześć składamy,
Ty nam otwórz łaski zdrój.
W tym miesiącu ziemia cała
Życiem, wonią, wdziękiem lśni.
Wszędzie Twoja dźwięczy chwała,
Gdy majowe płyną dni.
Litość Twoja niech osuszy
Z każdych oczu smutku łzę,
Rosa łaski w każdej duszy
Niech obmyje grzechu rdzę;
Dla nas wszystkich niech zaświta
Twej miłości błogi raj !
Cała ziemia niechaj wita,
O Maryjo, śliczny maj!
“.

[“Pieśnią wesela witajmy”” – pieśń maryjna.]

     Historia Nabożeństw Majowych sięga V wieku, gdy to na Wschodzie ludzie zaczęli się gromadzić i śpiewać pieśni na cześć Matki Bożej. W Kościele zachodnim dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc maj poświęcić Maryi. W Polsce pierwsze nabożeństwo majowe wprowadzili w 1838 roku jezuici w Tarnopolu, zaś po około 30 latach stało się ono popularne w całym kraju.

     W obecnych czasach, gdy nasza wiara wystawiana jest często na różnorodne pokusy, gdy jej fundamenty podkopywane są przez wrogów Kościoła, gdy człowieka dosięga zwątpienie – potrzebne są zdecydowane świadectwa. W tych wymagających czasach z pomocą przychodzi nam Matka Boska. Przez uczestnictwo w Nabożeństwach Majowych możemy znaleźć odpowiedź na wiele pytań i wątpliwości, odnaleźć i odbudować korzenie swojej wiary, nawiązać szczerą więź z Jej Synem – Jezusem Chrystusem. Nabożeństwo Majowe to spotkanie z matką Boga i z Jej Synem. To możliwość zawierzenia Jej naszej życiowej codzienności, naszych problemów i kłopotów. Trzeba tylko przyjść do Niej, opowiedzieć Jej wszystko i zaufać w każdej sprawie. Ona na pewno pośpieszy nam z pomocą, przytuli do swojego Serca i wyprowadzi na właściwą drogę. Zaniesione prośby i modlitwy z matczyną miłością i zatroskaniem przedstawi swojemu Synowi i Jego Ojcu, by wyjednać łaskę i miłosierdzie, tym, którzy Jej zaufali.

     Nabożeństwo Majowe w naszym kościele codziennie w miesiącu maju po południowej Mszy św. – w dni powszednie po Mszy św. o godz. 17:30, zaś w niedziele po Mszy św. o godz. 16:00.

Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Sanktuarium NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu

     W dniu 14 kwietnia 2018 roku do Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu przybyła pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej. Z każdego zakątka naszej diecezji przybyło w sumie ponad 1000 pielgrzymów. Przyjechali z różnymi intencjami, by przed obrazem przed którym święty Jan Paweł II wypraszał wiele łask dla całego świata, dla Polski i Kościoła, zanosić je wraz z Nim przed tron Najwyższego Boga. Wraz z pielgrzymami modlił się ordynariusz Diecezji Sosnowieckiej ks. bp Grzegorz Kaszak. Wśród pielgrzymów nie zabrakło również przedstawicieli naszej parafii, którzy wraz z innymi wiernymi z dekanatów w Jaroszowcu i w Łazach zawitali do Torunia. Naszej grupie pielgrzymkowej przewodniczyli ks. Paweł (ks. Paweł Stanisz wikariusz z parafii w Kluczach) oraz ks. “pułkownik” (ks. Jan Kierat proboszcz z parafii w Ciągowicach).

Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Sanktuarium NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu (14.04.2018)  „Są pewne siły, bardzo potężne, bardzo bogate, które chcą opanować przede wszystkim media i dlatego ich tak strasznie denerwuje, że są media niezależne: Radio Maryja, Telewizja Trwam, Nasz Dziennik. Tego nie mogą znieść, dlatego wykorzystują każdą okazję, by zwalczyć te media, by je zohydzić w oczach całego narodu, bo ich zdaniem prawo do istnienia, do działania mają tylko ci, którzy kłamią na temat Boga i religii, którzy czasami udają fałszywych przyjaciół Pana Boga i Kościoła katolickiego, którzy udają katolickich dziennikarzy, a robią wszystko, by zniszczyć świadomość religijną, chrześcijańską w duszy polskiego narodu.
[abp Stanisław Wielgus, 08.09.2007 r.]

     Przybyłych pielgrzymów przywitała orkiestra z sanktuarium, która następnie towarzyszyła wiernym w trakcie modlitwy różańcowej poprowadzonej po placu przez kustosza Sanktuarium o. Andrzeja Laskosza CSsR. W świątyni przybyłych pielgrzymów przywitali kustosz Sanktuarium oraz o. dr Tadeusz Rydzyk CSsR pochodzący z Olkusza, a więc z terenu dzisiejszej Diecezji Sosnowieckiej. Centralnym punktem pielgrzymki była uroczysta Eucharystia, której przewodniczył ordynariusz naszej diecezji ks. bp Grzegorz Kaszak, zaś homilię wygłosił o. dr Tadeusz Rydzyk. Po skończonej Mszy św. wierni mieli czas wolny, który spożytkowali na zwiedzanie świątyni oraz na posiłek. Następnie odbyła się krótka konferencja, a po niej w Godzinie Bożego Miłosierdzia modliliśmy się Koronką do Bożego Miłosierdzia. Uroczysta Eucharystia oraz Koronka transmitowane były przez Radio Maryja, tak więc z przybyłymi pielgrzymami mieli możliwość uczestniczyć w nich wierni z całego naszego kraju, jak i z zagranicy.

     Pielgrzymka była dla nas wyjściem z miejsca zamieszkania w poszukiwaniu sacrum, a więc wędrowaniem do miejsca uznanego za święte. Spodziewaliśmy się tutaj bliższego spotkania z Bogiem i uzyskania specjalnych łask. Na pewno nikt z nas czasu spędzonego w Toruniu nie zmarnował. Zaś czas spędzony w atmosferze wzajemnego zrozumienia czy akceptacji, na wspólnotowej oraz osobistej modlitwie i refleksjach, przyczyni się do wzrostu i pogłębienia naszej osobistej religijności.

 

“Alleluja, biją dzwony”

     “Alleluja, biją dzwony Głosząc w świata wszystkie strony Że zmartwychwstał Pan”. Po 40 dniach Wielkiego Postu we wszystkich kościołach wybrzmiewa radosne Alleluja. Jezus Chrystus zmartwychwstał ! Nie zatrzymały Go bramy Otchłani, ani tym bardziej straże przy Pańskim Grobie. Nie zatrzymały Go objęcia śmierci, bo to On jest Panem życia. To On – Jezus Chrystus – jest Alfą i Omegą, które wyraża Paschał poświęcony podczas Wigilii Paschalnej. Pochylamy się dziś w szczególny sposób nad pustym grobem Pana Jezusa pełni wdzięczności, wiary, nadziei i miłości. Zgłębiamy tajemnicę triumfu Boskiego życia nad cieniem śmierci, ciesząc się obietnicą życia wiecznego w Panu, którą Bóg daje wszystkim tym, którzy Go miłują. Poranek Wielkanocny to poranek triumfu życia nad śmiercią. To poranek nowego spojrzenia, nowej perspektywy, jaką daje zapowiedź wieczności. Bóg powołując nas poprzez Chrzest Święty do świętości, pragnie aby każdy z nas miał udział w poranku Wielkanocnym.

Sebastiano Ricci "Zmartwychwstanie"  „Chrystus zmartwychwstał.
Nie odrzucajcie Go wy, którzy budujecie ludzki świat. Nie odrzucajcie Go wy, którzy w jakikolwiek sposób, w jakiejkolwiek dziedzinie budujecie świat dzisiejszy i jutrzejszy. Którzy budujecie świat kultury i cywilizacji; świat ekonomii i polityki; świat nauki i informacji. Którzy budujecie świat pokoju… lub wojny ? Którzy budujecie świat ładu… lub terroru? Nie odrzucajcie Chrystusa: On jest kamieniem węgielnym !

[św. Jan Paweł II]

     Wszystkim parafianom i gościom, wszystkim sympatykom niniejszej strony internetowej, składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech tajemnica Zmartwychwstania Pańskiego napełni nas swoją mocą. Niech opromienia wszystkie drogi, którymi będziemy kroczyć i sprawy, którym będziemy musieli stawić czoła. Niech Zwycięzca Śmierci, który w tę Noc uczynił nas wolnymi, pomnoży w nas wiarę prowadzącą do nieba. Niech zapalił światło nadziei kierujące nas po ścieżkach życia, a swoją miłością błogosławi, abyśmy odważnie świadczyli o Jego Zmartwychwstaniu w dzisiejszym świecie.

Wielki Tydzień 2018

     Czas Wielkiego Tygodnia i przypadające w tym tygodniu Triduum Paschalne to dla nas chrześcijan najważniejszy okres w roku liturgicznym. W okresie tym, trwającym od Niedzieli Palmowej do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego, Kościół wspomina najważniejsze wydarzenia w historii zbawienia: ustanowienie Eucharystii, mękę i śmierć Chrystusa oraz Jego chwalebne zmartwychwstanie. Wielki Tydzień rozpoczyna Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm – liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Według opisu ewangelistów Jezus nauczał wtedy w świątyni w Jerozolimie, a nocował w pobliskiej Betanii u rodzeństwa Marii, Marty i Łazarza. Dni te są szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce.

Wielki Tydzień 2018  „Idź za Jezusem Jego drogą krzyżową, aby Go zrozumieć.
Idź za Jezusem Jego drogą krzyżową, abyś zrozumiał swoją drogę krzyżową, gdy będziesz niesłusznie osądzony, potępiony, gdy będziesz ze swoim krzyżem szedł, upadał i powstawał, aż cię przybiją do krzyża, aż cię odrzucą i wyśmieją, i zostaniesz san, może wśród garstki przyjaciół. Idź za Jezusem, abyś siebie zrozumiał i doszedł za Nim do chwały Niedzieli Wielkanocnej.
Znakiem chrześcijaństwa nie jest tylko Jezus ukrzyżowany, ale Jezus zmartwychwstały, triumfujący. Najpełniejszą prawdą chrześcijanina nie są tylko cierpienia i klęski, ale uwielbienie, jakie otrzyma za służbę prawdzie od Ojca w zmartwychwstaniu
.”
[ks. Mieczysław Maliński “Dźwigając krzyż” ze zbioru “Góry przenosić”]

     Szczytem roku liturgicznego i Wielkiego Tygodnia jest Święte Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Pańskiego (Triduum Sacrum) – najważniejsze wydarzenie w roku liturgicznym kościoła katolickiego.

     Wielki Czwartek. Jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa. W tym dniu we wszystkich kościołach wolno odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Jedynie w kościołach katedralnych w tym dniu odprawia się dwie Msze św. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsamem, używane w sakramencie bierzmowania i w sakramencie chrztu) oraz oleju chorych. Na zakończenie uroczystości Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do specjalnie przygotowanej kaplicy, zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwają wraz z Jezusem, wspominając Jego samotną modlitwę w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania.

     Wielki Piątek. Jest to dzień Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. W Wielki Piątek – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60-go roku życia.

     Wielka Sobota. Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. W dniu tym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw aż do Wigilii Paschalnej. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan. W tym dniu tradycyjnie święci się pokarmy.

    Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się Wigilią Paschalną odprawianą już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, aż do Zmartwychwstania Jezusa. Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce (min. w naszej parafii) procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

     Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00.
Niech czas ten będzie dla nas nie tylko pamiątką, lecz także żywym uczestnictwem w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Dołóżmy wszelkich starań, aby dni Wielkiego Tygodnia przeżyć owocnie i towarzyszyć Mu w tych zbawczych wydarzeniach.

Rekolekcje Wielkopostne 2018

     Wielki Post to wyjątkowy i szczególny okres w całym roku liturgicznym. To okres, który przygotowuje nas do najważniejszych wydarzeń – do świąt Zmartwychwstania Pańskiego. To, w jaki sposób go przeżyjemy, przełoży się na to, czy nasze przeżywanie Misterium Paschalnego będzie naprawdę pełne, głębokie i wielce radosne. Podczas Wielkiego Postu przeżywamy Rekolekcje Wielkopostne. Jest to czas zadumy, nawrócenia i odkrycia Jezusa Chrystusa na nowo. To czas kiedy powinniśmy zatrzymać się na chwilę, wyciszyć i zamyślić. Podczas rekolekcji powinniśmy się zagłębić bardziej w mękę Chrystusa i uświadomić sobie prawdy, o których na co dzień, żyjąc w biegu, często zapominamy. Nasze życie codzienne to często pęd za sprawami doczesnymi. Często nasza codzienność to praca, obowiązki i przyjemności. Coraz mniej mamy miejsca dla Boga, ale i dla drugiego człowieka. Dlatego warto się zastanowić, w którym miejscu jestem i na jakim poziomie mojego życia jest moja wiara i drugi człowiek. Powinniśmy sobie zadać parę pytań. Czy ja mam jeszcze wiarę? Czy jestem w stanie uwierzyć Bogu jeszcze więcej i mocniej Mu zaufać? Czy kocham Go ze wszystkich sił, wszelkim myśleniem i całym sercem? Czy potrafię rozmawiać z Bogiem? Czy nie jestem obojętny i nieczuły na biedę, samotność i krzywdę innych? Co mogę zrobić, by nie zatracić wrażliwości na innych, na krzywdę ludzką, ale jeszcze bardziej ją dostrzegać? Jakie wymagania powinnam stawiać sobie i swoim bliskim, by wzrastać w wierze? Co powinienem zrobić by moje życie mogło stawać się lepsze?

     Rekolekcje to przede wszystkim czas na pojednanie i pogłębienie więzi z Panem Bogiem. Mamy okazję otworzyć się na działanie Boga, spojrzeć w głąb swojego serca i pragnąć swojej przemiany. Pojednanie z Bogiem powoli nam podźwignąć się ze swoich upadków, da nam motywację i siłę do walki z grzechem. Wtedy będziemy mieli okazję poprawnie odczytać odpowiedź płynącą z krzyża. Sami dojdziemy do wniosku: „To nie gwoździe Cię przybiły, lecz mój grzech”. Nie zmarnujmy więc tych dni, które zostały nam dane na uleczenie duszy.

Rekolekcje Wielkopostne 2018  „Jeszcze się kiedyś rozsmucę,
Jeszcze do Ciebie powrócę,
Chrystusie…
Jeszcze tak strasznie zapłaczę,
Że przez łzy Ciebie zobaczę,
Chrystusie…
I taką wielką żałobą
Będę się żalił przed Tobą,
Chrystusie…
Że duch mój przed Tobą klęknie
I wtedy serce mi pęknie,
Chrystusie…”.

[Julian Tuwim “Chrystusie…”]

     Rekolekcje Wielkopostne w naszej parafii odbędą się w dniach 11-13.03.2018 roku. Poprowadzi je ks. Grzegorz Koss z Sosnowca, Dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Sosnowieckiej oraz Diecezjalnego Centrum Służby Rodzinie i Życiu.
Program rekolekcji wygląda następująco:

 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
11-13.03.2018 r.

 Niedziela 11.03.2018 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 12.03.2018 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla osób starszych i chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 13.03.2018 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

od godz. 10:30 – odwiedziny chorych z Komunią św.

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (Zakończenie Rekolekcji).

Wielki Post

     “Ponownie zbliża się Pascha Pana ! Aby nas do niej przygotować, Boża Opatrzność daje nam każdego roku Wielki Post, „sakramentalny znak naszego nawrócenia”, który zapowiada i urzeczywistnia możliwość nawrócenia się do Pana całym sercem i całym życiem.” Słowami tymi rozpoczyna się Orędzie Ojca Świętego Franciszka na tegoroczny Wielki Post. Wielki post to rozpoczynający się Środą Popielcową okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości – Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Okres ten ma pobudzić nas do podjęcia zdecydowanej drogi osobistej odnowy i nawrócenia. W przesłaniu skierowanym do wszystkich ludzi dobrej woli, otwartych na słuchanie Boga, Papież przestrzega nas przed fałszywymi prorokami. Ich działanie grozi wygaśnięciem miłości, która jest istotą Ewangelii. Trzeba więc się zastanowić, kim oni są. Pierwsza grupa fałszywych proroków, przypominająca „zaklinaczy węży” wykorzystuje emocje, aby zniewalać ludzi. Dlatego wielu daje się zwieść powabom trwającej parę chwil przyjemności, ulegając iluzji pieniądza albo myślom o samowystarczalności i wtedy padają ofiarą samotności. Inną grupę fałszywych proroków Papież nazywa „szarlatanami”. To ci, którzy proponują łatwe i natychmiastowe sposoby na zaradzenie cierpieniom. Jako przykłady takich działań podaje remedium w postaci narkotyków, relacje „jednorazowego użytku”, łatwe, ale nieuczciwe zarobki. W pułapkę „szarlatanów” wpadają także ci, którzy wplątują się w sieć życia wirtualnego, gdzie relacje wydają się być łatwiejsze, ale w ostateczności są pozbawione sensu. Potrzeba więc rozeznawania, które pozwala badać czy nie jesteśmy zagrożeni przez kłamstwa fałszywych proroków. Dalej Ojciec Święty przestrzega przed groźbą oziębienia miłości w ludzkich sercach. Dzieje się tak, gdy człowiek ulega chciwości pieniądza, którego następstwem jest odrzucenie Boga. Wtedy nie przyjmuje się pocieszenia, które daje Bóg, ale wybiera się przygnębienie. Ono zaś przeradza się w przemoc przeciwko tym, których uważa się za zagrożenie naszych „pewników”. Jako antidotum na te zagrożenia Franciszek proponuje klasyczne środki: modlitwę, jałmużnę i post.

Michał Elwiro Andriolli "Popielec"  „Potrzeba nam umartwienia, potrzeba postu, bo w nas obok dobra drzemie zło. Stąd tak często jesteśmy zagubieni w naszych ocenach, skłóceni sami z sobą, tracący orientację, grunt pod nogami. I uważamy za dobro to, co po chwili opanowania się oceniamy jako zło; za rację to, co po chwili uciszenia uznamy za kłamstwo; za sprawiedliwość to, co po chwili uspokojenia znajdujemy jako krzywdę.
Potrzeba nam umartwienia, potrzeba postu, bo potrzeba nam świadomości zagrożenia złem: żebyśmy tacy pewni siebie nie byli – bo nie jesteśmy; żebyśmy tacy mądrzy nie byli – bo nie jesteśmy; żebyśmy tacy doskonali nie byli – bo nie jesteśmy
.”
[ks. Mieczysław Maliński “Jeżeli pokutować nie będziecie” ze zbioru “Chodzący po morzu”]

     Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. Popiół uświadamia nam, że wszystko, co materialne i doczesne przemija. Bóg jest wieczny, zaś nas ludzi, obdarował nieśmiertelną duszą i obiecał wieczną szczęśliwość w niebie. Symbolowi posypywania towarzyszą wypowiadane przez kapłana słowa: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz !” (Rdz 3,19)” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.” (Mk 1,15). Są one gestem uznania swojej niewystarczalności i zależności od Boga. Słowa te uświadamiają nam kruchość ludzkiego życia, nieuchronność śmierci, naszą własną słabość i ułomność.

     W Środą Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny).

     Przygotowując się do do owocnego przeżycia Świąt Paschalnych postarajmy się wygospodarować trochę czasu na udział w Rekolekcjach Wielkopostnych, na udział w tradycyjnych nabożeństwach wielkopostnych – Gorzkich Żalach i Drodze Krzyżowej, czy też na systematyczną lekturę Pisma Świętego. Spróbujmy się schronić przed gwarem i hałasem codziennego życia, zostać sam na sam z Bogiem i z samym sobą. W tym klimacie bliskości i ciszy wsłuchajmy się w Jego głos – głos, który będzie przemawiał do naszego serca.

     W Środę Popielcową Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty). Droga Krzyżowa w piątki o godz. 16:30, natomiast w niedziele o o godz. 15:00, zaś o godz. 15:30 Gorzkie Żale. Niech nasze uczestnictwo w nabożeństwach wielkopostnych będzie naszą modlitwą. Z modlitwą nieśmy ten krzyż i nieśmy go z Nim !

“… światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk. 2, 32)

     Uroczystość Ofiarowania Pańskiego przypadająca czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu należy do najdawniejszych Świąt, gdyż było obchodzone w Jerozolimie już w IV wieku. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia. Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą. Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. Z tej okazji matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka, a jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – przynajmniej ofiarę z dwóch synogarlic lub gołębi. Maria i Józef w pokorze i w uległości wobec przepisów obowiązujących naród wybrany złożyli ofiarę ubogich, spełniając wymóg Prawa — Jezus został wykupiony, a Matka Boża została oczyszczona. Święto Matki Bożej Gromnicznej zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny okres Bożego Narodzenia.

Robert Leinweber "Symeon trzymajacy Jezusa"  „ Tyle dróg, ścieżek, śladów, drogowskazów, haseł, transparentów, świateł, neonów, tyle hałasu, nalegań, wezwań, nakazów, próśb. Tyle gwiazd.
A ty – potrącony przez rozbieganych ludzi, którzy to w tę. to w tamtą stronę, którzy w panice to do przodu, to do tyłu – przytul Jezusa do serca swego, tak jak Matka Najświętsza, gdy szła z nim przez tłum do świątyni. Nie daj się zastraszyć, zakrzyczeć, zagadać, nie daj się zwieść. Nie daj sobie Go wytrącić z rąk. To wtedy dojdziesz.”.
[ks. Mieczysław Maliński “Wziął Je na swe ręce” ze zbioru “Nasz chleb powszedni”]

     W Polsce tradycyjnie w ten dzień święci się gromnice, duże świece z pszczelego wosku. Dawniej podczas liturgii odbywała się procesja z zapalonymi świecami, a po powrocie do domu wypalano płomieniem gromnicy krzyż na belce stropu w głównej izbie. Zwyczaj święcenia gromnic zapoczątkowany w IX wieku swoje źródło miał w słowach proroka Symeona “światło na oświecenie pogan i na chwałę ludu Twego, Izraela.” (Łk 2, 32) wypowiedziane w świątyni podczas obrzędu przedstawienia. Gromnice były ze czcią przechowywane w każdym domu i często zapalane – wówczas, kiedy nadciągały gwałtowne burze, gradowe nawałnice, wybuchały pożary, groziła powódź, a także w chwili odchodzenia bliskich do wieczności. Były one znakiem obecności mocy Chrystusa – symbolem Światłości, w której blasku widziało się wszystko oczyma wiary.

     W wydarzeniu ofiarowania nowonarodzonego Jezusa Bogu w świątyni jerozolimskiej spotykamy się z Symeonem. Na widok Pana niesionego z radością przez Maryję, której towarzyszył św. Józef, w jego sercu zrodziła się niewypowiedziana radość. Była to radość człowieka, który doświadcza duchowej pełni, bo widzi, że oto spełniają się wszystkie Obietnice dane narodowi wybranemu przez Boga. Warto więc w tym dniu pamiętać o ludziach starszych, o naszych rodzicach i dziadkach, którzy jeszcze żyją i ofiarują nam to, co najważniejsze: modlitwę, dobre słowo pocieszenia czy uśmiech. Miejmy tylko dość cierpliwości, by ich posłuchać. Jan Paweł II w swoim liście skierowanym do ludzi w podeszłym wieku, napisał, że to oni są „strażnikami pamięci zbiorowej”. To od nich możemy nauczyć się prawdziwej historii naszej rodziny i Ojczyzny.

     W dniu 2 lutego, w święto Objawienia Pańskiego Msze św. z poświęceniem gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o godz. 15:00 (Krzywopłoty).

Święto Trzech Króli

     Trzech Króli to w istocie potoczna nazwa Objawienia Pańskiego (gr. Epifania), święta które ma uczcić objawienie się Boga wszystkim ludziom, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym, a więc również ludom nieżydowskim i pogańskim. Św. Augustyn zwykł mawiać, że Objawienie Pańskie to bliźniacza uroczystość Bożego Narodzenia. I rzeczywiście już od III wieku w kościołach na Wschodzie dzień ten obchodzony był jako Święto Bożego Narodzenia (w Apostolskim Kościele Ormiańskim jest tak do dzisiaj), a także jako wspomnienie pokłonu Mędrców, Chrztu Pańskiego i przemiany wody w wino w Kanie Galilejskiej. W Kościele łacińskim święto to zaczęto obchodzić od końca IV w. jako święto niezależne od Bożego Narodzenia. Później wydzielono też święto Chrztu Pańskiego na pierwszą niedzielę po 6 stycznia, a wspomnienie cudu w Kanie na drugą niedzielę zwykłą w roku C. W dawnej Polsce czas od Bożego Narodzenia do Trzech Króli uważano tak dalece za święty, że nie wykonywano w nim żadnych ciężkich prac, jak np.: młocki, mielenia ziarna na żarnach; kobiety nawet przerywały przędzenie.

Plakat "Orszak Trzech Króli" Klucze 2018  „ Ażeby aż tak. Po ujrzeniu gwiazdy wybrać się w daleką nieznaną drogę, by złożyć nowo narodzonemu królowi żydowskiemu pokłon. Ażeby aż tak ? Ze złotem miłości, kadzidłem uwielbienia i mirrą cierpienia. Tylu królów żydowskich rodziło się już na przestrzeni wieków i ażeby aż tak teraz.
Jakież to było objawienie. Jakaż to prawda ukazała się trzem Magom. W co uwierzyli, czym się zachwycili, że wyszli w taką daleką drogę z pokłonem, z darami.
Obyśmy aż tak. Oby nam się objawiło, ukazało to co im. Obyśmy i my przyszli do Niego z pokłonem. Ze złotem naszej miłości, z kadzidłem naszego uwielbienia, z mirrą naszego cierpienia. Obyśmy aż tak uwierzyli.”.

[ks. Mieczysław Maliński “Mędrcy ze Wschodu” ze zbioru “Góry przenosić”]

     W Kościele w tym dniu święci się złoto i kadzidło (od XV/XVI w.), a także kredę (od XVIII w.). Poświęconą kredą na drzwiach wejściowych w wielu domach katolickich pisano litery: K+M+B oraz datę bieżącego roku. Zwyczaj ten, znany również w czasach obecnych, jest często błędnie interpretowany jako odniesienie do domniemanych imion Mędrców ze wschodu (Kacper, Melchior, Baltazar). Faktycznie odnosi się on do łacińskiej inskrypcji “C†M†B”“Christus Mansionem Benedicat” (“Niech Chrystus błogosławi temu domowi”), choć święty Augustyn tłumaczy je jako “Christus Multorum Benefactor” (“Chrystus dobroczyńcą wielu”). Chrześcijanie, znacząc poświęconą kredą odrzwia swoich mieszkań, proszą Chrystusa o błogosławieństwo, a także publicznie wyznają swoją wiarę.

     Dzień Objawienia Pańskiego jest świętem nakazanym. Oznacza to, że wierni są zobowiązani w tym dniu uczestniczyć we Mszy św. oraz powstrzymać się od wykonywania tych prac i zajęć, które utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi Pańskiemu oraz korzystanie z należnego odpoczynku duchowego i fizycznego. Do 1960 roku dzień ten był dniem wolnym od pracy, by ponownie stać się takim od 2011 roku. Od dziewięciu lat organizowane są na ulicach polskich miast i wiosek Orszaki Trzech Króli. Jest to nowa tradycja, która cieszy się coraz większą popularnością (min. w br. organizowana będzie w Kluczach). 

“Pójdźmy wszyscy do stajenki …”

     W uszach rozbrzmiewają nam słowa skierowane przez anioła do pasterzy: “… Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan.” (Mk. 2, 10-11). Od nas będzie jednak będzie zależało, jak na te słowa odpowiemy. Czy tak jak prości pasterze podążymy do betlejemskiej szopy by ujrzeć nowonarodzonego Mesjasza ? Czy w nasze serca, tak jak pasterzom, wleje się niezwykła radość i pokój ? Czy w tej nowej optyce odkryjmy na nowo naszą chrześcijańską wiarę ? Czy obecność Chrystusa w betlejemskiej stajence opromieni naszą drogę życiową w życiu osobistym oraz rodzinnym ? Czy zajęci swoimi różnymi sprawami dostrzeżemy potrzeby innych, dostrzeżemy Boga, który przychodzi do nas w drugim człowieku ? Czy w naszych domach, w naszych sercach znajdzie dla siebie miejsce nowonarodzony Chrystus ?
     On przychodzi z pełnią swej miłości, ale to my musimy Mu otworzyć drzwi…

Francesco Zuccarelli - "Narodziny Chrystusa z adoracją pasterzy"  „ Pójdźmy wszyscy do stajenki, do Jezusa i Panienki
Powitajmy Maleńkiego i Maryję Matkę Jego
Powitajmy Maleńkiego i Maryję Matkę Jego
Witaj, Jezu ukochany, od Patriarchów czekany
Od Proroków ogłoszony, od narodów upragniony
Od Proroków ogłoszony, od narodów upragniony
Witaj, Dzieciąteczko w żłobie, wyznajemy Boga w Tobie
Coś się narodził tej nocy, byś nas wyrwał z czarta mocy
Coś się narodził tej nocy, byś nas wyrwał z czarta mocy
Witaj Jezu nam zjawiony, witaj dwakroć narodzony
Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z matki człowiekiem 
Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z matki człowiekiem”.

[“Pójdźmy wszyscy do stajenki” – polska kolęda, której początki datowane są na XVII w.]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech ta noc, gdy Słowo stało się Ciałem, trwałym blaskiem opromieni cały nadchodzący Nowy Rok. Niech stajnia betlejemska z całym swym radykalizmem pozwali dostrzec, że mimo ogarniającego nas czasem zła i pesymizmu Bóg nieustannie przychodzi ze swoim światłem, przemienia serca, zmienia perspektywy. Niechaj Betlejem będzie obrazem Tego, który wzywa każdego do codziennej przemiany serc, na przekór mrokowi zła, obojętności czy też braku nadziei na lepszą jakość życia.
     Błogosławieństwo Bożej Dzieciny niech nam towarzyszy w każdym momencie życia !

Rekolekcje Adwentowe 2017

     Przeżywamy kolejny Adwent w naszym życiu. Co powinniśmy zrobić, by nie zmarnować tego czasu, by dobrze przygotować się na przyjście Pana ? Zaglądamy do Dzienniczka św. s. Faustyny, gdzie pod datą 29.11.1936 r. odnajdujemy następujący zapis: “Matka Boża pouczyła mnie, jak się przygotować do święta Bożego Narodzenia. Widziałam Ją dziś bez Dzieciątka Jezus; powiedziała mi: Córko moja, staraj się o cichość i pokorę, aby Jezus, który ustawicznie mieszka w sercu twoim, mógł wypocząć. Adoruj Go w sercu swoim (…)” (Dz. 785). To pouczenie na Adwent z samego Nieba od Matki Boga skierowane zostało do konkretnej osoby, do św. Faustyny, ale dotyczy ono również każdego z nas. Jeżeli pragniemy znaleźć upodobanie u Boga, jeżeli chcemy poprzez ten Adwent przygotować się do przyjęcia Jezusa w swoim wnętrzu, to Maryja i Święci pokazują nam do tego drogę, którą oni odnaleźli.

     W jaki więc sposób możemy wejść na drogę cichości i pokory ? Pokora to uznanie prawdy o sobie, o tym, że nie jesteśmy kimś lepszym od innych. To stawianie drugiej osoby zawsze przed nami. Pokora to zobaczyć w sobie talenty, z których korzystamy, które nieraz wywołują u innych podziw, czy pochwałę, czy sprawiają, że inni nas akceptują, ale i te przez nikogo nie zauważone i niedocenione. I jednocześnie mieć świadomość, że to nie nasza zasługa, lecz potrafimy to jedynie z łaski Bożej. Z pokorą jest w ścisłej łączności cichość. Cichość ukazywana jest często jako cierpliwość do tego co nas w życiu spotyka, szczególnie do wydarzeń dla nas trudnych. Powinniśmy być cisi względem Boga, czyli bez rozpaczy i buntu poddawać się woli Bożej. Trzeba być także cichym wobec bliźniego, tzn. znosić wady drugiego człowieka, napominać bez goryczy, oddawać mu usługi, litować się nad nędzą bez gniewu z cierpliwością i dobrocią. Ale także trzeba starać się być cichym dla siebie samego.

     Jezus powiedział: “Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.” (Mt 11,29). Czy Ty jesteś na to gotowy ? Jeśli masz wątpliwości to wykorzystaj do tego rekolekcje adwentowe, by jeszcze lepiej przygotować się na przyjście Pana.

 Rekolekcje Adwentowe 2017 „Czas Adwentu. Ziemia chwycona przymrozkiem, przyprószona szronem. Mgła. Nieruchome powietrze, bez podmuchu wiatru. Nagie drzewa, druty gałęzi. Szare niebo wiszące nisko nad ziemią. Przejmujące mokre zimno. Ludzie poruszają się jak we śnie.
Na wszystko to patrzysz jakby z oddali. Jesteś nieobecny, bo w tobie pustka. Nawet nie smutek, po prostu odrętwiałość. Nawet nie obojętność, tylko nieczułość. Wykonujesz mechanicznie swoje czynności, pracujesz, załatwiasz, rozmawiasz – aż się dziwisz, że cię na to stać. Nie czujesz wiary, ni nadziei, nie czujesz miłości. Nie czujesz ludzi, nie czujesz Boga. To jest twój czas Adwentu, który przypada czasem na okres liturgiczny, a czasem poza nim.”
.

[ks. Mieczysław Maliński “Na pustkowiu” ze zbioru “Aby nie ustać w drodze…”.]

 

Rekolekcje Adwentowe
w naszej Parafii odbędą się w dniach 17 – 19.12.2017 roku.
Poprowadzi je ks. Wiesław Żmija, proboszcz Parafii pw. Franciszka z Asyżu w Sosnowcu.

 Niedziela – 17.12.2017 r.
8:00 Msza św. z nauką
10:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
12:00 Msza św. z nauką
16:00 Msza św. z nauką

Poniedziałek 18.12.2017 r. (Dzień spowiedzi)
9:00 Msza św. z nauką
11:00 Msza św. z nauką
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Spowiedź Święta pół godziny przed Mszą św.
8:30 – 9:00
10:30 – 11:00
14:30 – 15:00 Krzywopłoty
16:30 – 17:00

Wtorek – 19.12.2017 r.
9:00 Msza św. z nauką
Od godz. 10:30 odwiedziny chorych z Komunią św.

15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką na zakończenie rekolekcji.

“Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.” (Iz. 7, 16)

     Słońce jest coraz niżej na horyzoncie, dni są coraz bardziej ponure i szare. Wszyscy oczekujemy na jasność, na światło – podobnie jak na przyjście Jezusa, który jest prawdziwym Światłem świata. Adwent to wyjątkowy czas dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzące z języka łacińskiego „adventus”, oznacza bowiem przyjście, przybycie. Jest to czas oczekiwania na przyjście Jezusa. Oczekiwanie to powinno rodzić w nas radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Chrystusa Pana. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Religijny sens Adwentu dla człowieka wierzącego stanowi ważny element indywidualnego przygotowania się na nieuniknione spotkanie z Chrystusem Panem. Okres Adwentu na podwójny wymiar, zawiera w sobie podwójne przesłanie. Jest on liturgicznym okresem przygotowania się do przeżycia uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Jednocześnie jest to okres, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa, kierujemy dusze ku oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Stąd też okres adwentu określamy czasem pobożnego, aktywnego i radosnego oczekiwania. Idee adwentowe: narodzenie Syna Bożego i wyczekiwanie drugiego Jego przyjścia podzieliły Adwent na dwie części, gdzie dzień 17 grudnia stanowi granicę tego podziału.

 Adwent 2017 „Wyglądanie przez okno, nerwowe spoglądanie na zegarek, niecierpliwe kroki po pokoju. Albo tęsknota: czekamy na kogoś, czekamy na coś.
Są rozmaite czekania – te wyraźne, niecierpliwe i te głęboko ukryte, ale nie mniej ciężkie.
Życie ludzkie składa się z czekań.
Spośród różnych czekań jest jedno czekanie najważniejsze, wspólne wszystkim – czekanie na Boga.”.

[ks. Mieczysław Maliński “Ja przyjdę” ze zbioru “Aby nie ustać w drodze…”.]

     Okres Adwentu przypomina nam bardzo ważną prawdę, że jako chrześcijanie jesteśmy w trakcie nieustannego oczekiwania, ciągłego wypatrywania Zbawiciela. Oczekiwanie wiąże się z potrzebą gotowości, bycia zdecydowanym na to ostateczne spotkanie. W Adwencie nie chodzi tylko o przygotowanie się do Świąt Bożego Narodzenia, do świętowania pamiątki Wcielenia się Syna Bożego w ciało ludzkie, ale o coś więcej. Jest to czas, który uświadamia nam wierzącym, że jesteśmy ludźmi w drodze. Uświadamia nam, że na ziemi jesteśmy pielgrzymami, którzy zmierzają ku jakiemuś celowi, a takim celem dla każdego chrześcijanina jest wspólne spotkanie w domu Ojca. Adwent, to czas szczególny, który powinien motywować nas do podejmowania kroków w kierunku spraw Bożych odważniej niż dotychczas. Warto wykorzystać ten czas na pogłębienie życia wiary i osobistej więzi z Panem, który nadchodzi. Niech liturgiczne wskazania i zachęty adwentowe przygotują nasze serca do radosnego spotkania z Panem.

     Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Roraty to Msza św. odprawiana codziennie  (kiedyś przed świtem), ku czci Najświętszej Maryi Panny. Nazwa ta pochodzi od słów pieśni na wejście “Rorate caeli desuper” (“Spuśćcie rosę niebiosa”). Zbawiciel jest tu porównany do rosy. Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy św. Roratniej sięgają XII w. W wieku XVI były już znane w całej Polsce. Roraty to oczekiwanie na przyjście Pana z Matką Najświętszą, która pozostaje najlepszym wzorem postawy adwentowej. Wspomnienie rzeczy ostatecznych oraz czuwanie podkreśla dodatkowo pora nocna, zaś zapalone świece i lampiony mogą oznaczać lampy mądrych panien oczekujących na oblubieńca (Mt. 25, 1-13).

     W naszym kościele parafialnym Roraty odprawiane będą codziennie od poniedziałku do soboty o godz.17:00. Nie zmarnuj szansy, aby jeszcze mocniej umocnić się w wierze i godnie przygotować się na przyjście Pana. Ten adwent może być ostatnim w twoim życiu. Przeżyj go najlepiej jak tylko potrafisz!

Dzień 1 Listopada – przypomnienie o powołaniu do świętości

     1 listopada obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych. Dzień ten kojarzy się dla wielu ze zniczem, z grobem bliskich osób, z cmentarzem, dla innych z wiązanką kwiatów, jeszcze dla innych z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Nawiedzając groby naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, krewnych, znajomych – wierzymy, że już cieszą się oni chwałą w domu Ojca Niebieskiego. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Dzień ten przypomina prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z wierzących, niezależnie od wybranej drogi życia: małżeństwa, kapłaństwa czy życia konsekrowanego jest powołany do świętości. Tej pełni człowieczeństwa nie można jednak osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, czyli dar życzliwości Boga. Ponieważ Stwórca powołuje do świętości wszystkich, także każdemu z nas pomaga swą łaską. Wszyscy otrzymaliśmy dar zbawienia, bo Jezus Chrystus złożył ofiarę za wszystkich ludzi. Od każdego z nas jednak zależy, w jakim stopniu przyjmiemy od Boga dar świętości. Dzień ten ukazuje nam hojność Pana Boga i pogłębia nadzieję, że wszelkie rozstanie nie jest ostateczne, bo wszyscy jesteśmy zaproszeni do domu Ojca.

 Dzień 1 Listopada - przypomnienie o powołaniu do świętości. „Święci, którzy w każdej epoce historii ukazywali światu blask światłości Bożej, są widzialnymi świadkami tajemniczej świętości Kościoła. (…) Aby zrozumieć głębię Kościoła, musicie spojrzeć na nich! Lecz nie tylko na tych świętych, którzy zostali kanonizowani, lecz także na wszystkich świętych ukrytych, anonimowych, którzy starali się żyć Ewangelią pośród zwykłych, codziennych obowiązków. To oni ukazują, czym jest Kościół w swej najgłębszej istocie, a jednocześnie chronią go przed miernością, kształtują od środka, pobudzają do tego, by był oblubienicą Chrystusa bez skazy i zmarszczki.”.
[św. Jan Paweł II, przemówienie z Lukki, 23.09.1989 r.]

     Przypadające 2 listopada Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub rzadziej „zaduszkami”) zdecydowanie różni się od Uroczystości Wszystkich Świętych. Jest to dzień modlitw za tych ludzi zmarłych, których dusze oczekują w czyśćcu na ostateczne spotkanie z Bogiem. Zmarli ci potrzebują jeszcze oczyszczenia, które mogą uzyskać przez modlitwę wiernych i Kościoła. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. Temu celowi służą też ofiary składane w kościołach i na cmentarzach. Są to tzw. wypominki za naszych najbliższych zmarłych, by cały Kościół modlił się za ich zbawienie. Z ambon lub przy ołtarzu odczytuje się imiona zmarłych wypisanych na kartkach i odmawia zwyczajowe modlitwy za wszystkich zmarłych. Nabożeństwo za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

     Razem jednak Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny przypominają prawdę o wspólnocie Kościoła, obejmującej świętych w niebie, pokutujących w czyśćcu i żyjących jeszcze na ziemi. Wśród tych trzech stanów Kościoła dokonuje się, poprzez modlitwę, pamięć czy ofiarę, ciągła wymiana dóbr duchowych. W tej łączności (komunii) wyraża się świętych obcowanie.

     Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Środa 1 listopada 2017 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwą za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Czwartek 2 listopada 2017 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych, a po nim Msza św. (ok. godz. 17:00).

     W dniu Wszystkich Świętych przy wejściu na cmentarz przeprowadzana będzie zbiórka ofiar na pokrycie kosztów remontu ogrodzenia cmentarza grzebalnego. W pierwszym etapie planowane jest przeprowadzenie remontu rozsypującego się muru od strony ulicy Jurajskiej. Bóg zapłać za wszelkie złożone ofiary !

„Proszę was, odmawiajcie różaniec. …” [św. Jan Paweł II]

     Październik to drugi po maju miesiąc poświęcony Matce Bożej. W miesiącu tym przyroda kładzie się powoli do zimowego snu, drzewa tracą liście, co jednoznacznie przywołuje jesień ludzkiego życia i wspomnienie przyszłości w Królestwie niebieskim, w którym króluje Jej Syn i Ona Sama orędując za nami. Październik to miesiąc tradycyjnie poświęcony modlitwie różańcowej.
Różaniec, pierwotnie znany pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny, sięga swoimi korzeniami do XII wieku, zaś sama nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika, uważanego powszechnie za ojca różańca. Szczególnego znaczenia maryjnego nabrał on w XVI w. po słynnej bitwie i zwycięstwie wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką, pod Lepanto w dniu 7 października 1571 roku. Wtedy to papież Pius V, przypisując nieoczekiwane zwycięstwo floty chrześcijańskiej interwencji Matki Bożej wzywanej na różańcu, ogłosił święto Matki Bożej Różańcowej. Oficjalnie dopiero papież Leon XIII w 1885 roku, z racji różańca, ogłosił październik miesiącem maryjnym.

 Różaniec 2017 “W małej izdebce, tuż obok łóżka,
Z różańcem w ręku klęczy staruszka.
Czemuż to babciu mówisz pacierze? 
Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.
Wierzę, że te małe paciorki z dębiny
Moc mają ogromną, odpuszczają winy.
Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy
Ja, grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy.

Ożyło w końcu syna sumienie, 
Przysięgam ci matko, że ja się zmienię. 
Całował zimne swej matki dłonie, 
Twarz łzami zoraną i siwe skronie.
Rzucił nałogi, oddał się Bogu,
Szczęście gościło w ich domu progu.
I codziennie wieczorem, całą rodziną,
Różaniec mówili za matki przyczyną.

[p. Jacek Daniluk – Biała Podlaska – “Różaniec”]

     Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. Tak było w Lourdes w roku 1858, tak było w Fatimie w roku 1917, tak było Meksyku czy Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach. Wynika z tego, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem. Wydawać się może, że różaniec jest modlitwą wyłącznie maryjną i rzeczywiście często tak jest pojmowany. W istocie jednak w jej centrum stoi Chrystus, Jego miłość, którą nas do końca umiłował. Gdy odmawiamy różaniec, to Maryja uczy nas odkrywać i rozumieć Boże tajemnice.

     Różaniec wydaje się być z pozoru zwykłą, długą i nużącą modlitwą. Ale tak nie jest ! Różaniec to nie jest zwykła modlitwa – to sposób na życie.  Odmawiając różaniec oddajemy wszystkie nasze radości i smutki – całe nasze życie – Maryi. Gdy zwracamy się do Niej z ufnością, możemy być pewni, że Ona wstawi się za nami u Swojego Syna – Jezusa Chrystusa. Różaniec jest zatem modlitwą zawierzenia, która kieruje nas przez Maryję do Jezusa. Różaniec czy inne formy pobożności maryjnej, pokazują nam, do jakiego stopnia utożsamiamy się z Bożą logiką. Te proste formy pobożności konieczne są w naszym życiu, zwłaszcza wtedy, kiedy pycha daje mocniej znać o sobie. Jeśli Bóg obdarował nas wieloma talentami: pojętnym rozumem, mocą, wiedzą, mądrością, honorem… to wówczas – być może bardziej niż inni – potrzebujemy praktykowania modlitwy różańcowej z dziecięcą prostotą, ponieważ “Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego (Mt 18, 3).”.

     Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie bezpośrednio po Mszy św. odprawianej o godzinie 16:30, zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

IV Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017

     W dniu 16 września 2017 roku wierni całej Diecezji Sosnowieckiej już po raz 4 pielgrzymowali do Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pielgrzymka diecezjalna jest kontynuacją pielgrzymki Dekanatu Olkuskiego zainicjowanej 16 lat temu przez nieżyjącego już ks. Henryka Januchtę. Tradycyjnie już na Kalwaryjskich Dróżkach nie zabrakło wiernych z naszej parafii oraz naszego księdza proboszcza Mariusza Wróbla. Podobnie jak w ubiegłym roku wyruszyły z naszej parafii 2 autokary (79 osób), w których oprócz naszych parafian znalazło się miejsce dla pojedynczych wiernych z sąsiednich parafii (Parafii pw. św. Małgorzaty w Bydlinie oraz Parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kwaśniowie Dolnym).

 IV Diecezjalna Pielgrzymka Diecezji Sosnowieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej 2017 “Zawsze, kiedy tu przychodziłem, miałem świadomość, że zanurzam się w tym właśnie rezerwuarze wiary, nadziei i miłości, które naniosły na te wzgórza, na to sanktuarium, całe pokolenia Ludu Bożego ziemi, z której pochodzę, i że ja z tego skarbca czerpię. Nawet niewiele dodając od siebie – czerpię… I zawsze też miałem tę świadomość, że owe tajemnice Jezusa i Maryi, które tu rozważamy, modląc się za żywych lub za zmarłych, są istotnie niezgłębione. Stale do nich powracamy i za każdym razem nie mamy dość. Zapraszają nas one, aby tu wrócić na nowo – i na nowo się w nie zagłębić.
[św. Jan Paweł II – przemówienie do pielgrzymów, Kalwaria Zebrzydowska, 07.06.1979 r.]

     Ze względu na padający deszcz uroczysta Msza św. rozpoczynająca pielgrzymkę sprawowana była w Bazylice, a nie przy ołtarzu polowym na placu odpustowym. Uroczystość rozpoczęło przywitanie pielgrzymów dokonane przez Kustosza Sanktuarium – O. Konrada Cholewę. Następnie Ordynariusz naszej diecezji, ks. bp Grzegorz Kaszak przewodniczył Eucharystii oraz wygłosił Słowo Boże. W homilii biskup sosnowiecki podkreślał, że pielgrzymka do Kalwarii ma służyć temu, by uczyć się od Matki Bożej, jak żyć. Zachęcał do tego, by patrzeć ma Maryję jak na matkę rodziny, która troszczy się o to, by dom mógł właściwie funkcjonować. Następnie pątnicy wyruszyli na Dróżki. Wiernym z naszej parafii dane było przemierzać Dróżki Pana Jezusa. W trakcie Dróżek zatrzymywaliśmy się przy wszystkich 28 stacjach, przy których piękne, kruszące serca rozważania prowadził ojciec z zakonu Bernardynów. Kolejne stacje spinały odmawiane dziesiątki różańca, pieśni oraz modlitwy ordynowane przez prowadzącego. Niesprzyjająca pogody w czasie Mszy św. (opady deszczu) uległa znacznej poprawie, dzięki czemu mogliśmy przemierzać Kalwaryjskie Dróżki w przyjemnych warunkach. Po zakończeniu pielgrzymowania zadowoleni zajęliśmy miejsca w autokarach, deklarując jednocześnie chęć powrotu do Kalwarii Zebrzydowskiej za rok, na kolejną Pielgrzymkę Diecezjalną !

     A więc do zobaczenia – 15 września 2018 roku !
A póki co – ks. proboszcz w Cieślinie zaprasza wszystkich na Mszę św. w intencji pielgrzymów i ich rodzin, która odprawiona zostanie w naszym kościele, we wtorek 26 września 2016 roku o godzinie 17:30.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć. (jutro)