W czwartek 02 czerwca 2016 roku zakończyła się Oktawa Bożego Ciała, czyli okres ośmiu dni szczególnej łaski, podczas których po Mszy św. codziennie odbywały się procesje wokół kościoła z Najświętszym Sakramentem. Dzień ten w naszej wspólnocie parafialnej miał szczególny wymiar. Nasz rodak, ksiądz dr Paweł Pielka obchodził bowiem jubileusz 15 lecia kapłaństwa. W dniu 02 czerwca 2001 roku, jako jeden z 15 diakonów, przyjął z rąk biskupa sosnowieckiego Adama Śmigielskiego święcenia kapłańskie, zaś następnego dnia w cieślińskiej świątyni sprawował swoją pierwszą Ofiarę Eucharystyczną.

„Pan skierował do mnie następujące słowo: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. I rzekłem: Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem! Pan zaś odpowiedział mi: Nie mów: Jestem młodzieńcem, gdyż pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić – wyrocznia Pana”. [Księga Jeremiasza. 1.4-8]

     Ksiądz Paweł Pielka wraz z księdzem proboszczem Mariuszem Wróblem koncelebrował uroczystą Mszę św. w czasie której wygłosił kazanie poświęcone pokorze i zawierzeniu Matce Bożej. Ze względu na intensywne opady deszczu, nie możliwe było przygotowanie 4 ołtarzy, ani nawet poprowadzenie samej procesji z Najświętszym Sakramentem wokół kościoła. Dlatego też odbyło się tylko Nabożeństwo Czerwcowe z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Na zakończenie uroczystości, Jubilat dokonał poświęcenia przyniesionych wianków sporządzonych z kwiatów i ziół leczniczych, które są symbolem ludzkiej pracy, a także utożsamiają dar Boży służący ludziom i wszelkim stworzeniom. 

     Jubileusz nie mógł odbyć się bez życzeń, a te w imieniu całej wspólnoty składały delegacje parafian. Jeszcze raz, księdzu Pawłowi życzymy wielu łask Bożych oraz opieki Matki Bożej. Niech owoce kapłańskiego posługiwania trwają i rozwijają się w naszych sercach pamięcią i tożsamością Uczniów Chrystusa, abyśmy mogli wspólnie przekraczać progi nadziei wsparci nieskończoną mocą Boga. 

     Zdjęcia z uroczystości jubileuszu 15 lecia kapłaństwa księdza Pawła Pielki do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

     W najbliższy czwartek, 26 maja 2016 roku obchodzić będziemy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej (w tradycji ludowej zwaną Bożym Ciałem). Święto to obchodzone jest zawsze w czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, 60 dni po Wielkanocy. Jest ono wspomnieniem Ostatniej Wieczerzy i Przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Jezusa Chrystusa.

     Boże Ciało jest jednym z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim. Swoimi początkami sięga ono przełomu XI i XII wieku. W Polsce jako pierwszy wprowadził to święto biskup Nankier w 1320 r. w diecezji krakowskiej, zaś pod koniec XIV wieku było obchodzone już we wszystkich diecezjach. Od końca XV w. przy okazji tego święta udzielano błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem. Procesje eucharystyczne w dniu Bożego Ciała wprowadzono nieco później niż samo święto. Pierwszym śladem ich istnienia jest wzmianka o uroczystej procesji przed sumą w Kolonii w latach 1265-75, zaś w Polsce pierwsze procesje eucharystyczne zaczęto odprawiać w XIV wieku, w Płocku i we Wrocławiu.

„Procesja Bożego Ciała. Jeżeli wypadł ci mecz w tym czasie, to nie idź. Niech raz bez ciebie wygrają. Jeżeli umówiłaś się ze swoim chłopcem, to przyjdźcie razem. Gdy planowałaś z mężem i dziećmi iść na spacer, to będziesz miała najpiękniejszy spacer w roku – z Jezusem. Chciałbym, żeby Pan Jezus przeszedł dzisiaj wszystkimi ulicami naszej parafii. Chciałbym, żeby przeszedł ulicami wszystkich miast i wsi i żeby uświęcił bruki, asfalty, betony, polne drogi, chodniki, samochody, autobusy, tramwaje. Chciałbym, by się zatrzymał na chwilę nie tylko w czterech miejscach parafii przy czterech ołtarzach, ale żeby wchodził do mieszkań – jak wtedy, jak przed dwoma tysiącami lat.” [ks. M. Maliński „Szedł przez całą krainę” ze zbioru „Aby nie ustać w drodze…”]

     Boże Ciało to święto Eucharystii, sakramentu, w którym Jezus pozostawił nam żywą pamiątkę swej Paschy, najważniejszego wydarzenia w dziejach ludzkości. W dniu tym wierni gromadzą się wokół Najświętszego Sakramentu, by Go adorować, wychodzą na ulice, by Mu towarzyszyć, idąc w procesji, i w wielu gestach pobożności wyrażają wiarę w żyjącego Chrystusa i radość z Jego obecności. To zmartwychwstały Chrystus idzie drogami ludzkości i nieustannie ofiarowuje ludziom swoje «ciało» jako prawdziwy «chleb życia». I dziś, podobnie jak przed dwoma tysiącami lat, «trudna jest ta mowa» dla ludzkiego umysłu, który jest jakby przytłoczony wielkością tajemnicy.

     Uroczysta procesja Bożego Ciała rozpocznie się w naszej parafii bezpośrednio po Mszy św. o godz. 9:00 i skieruje się ulicą Jurajską w kierunku Kwaśniowa. Ołtarze poszczególne miejscowości przygotowują w tradycyjnie ustalonych miejscach, zaś do udziału w procesji zapraszana jest całą asysta: panie z Kół Gospodyń Wiejskich, strażacy, mężczyźni do niesienia chorągwi, dzieci do sypania kwiatów, ministranci oraz wszyscy wierni.

     Zdjęcia z tegorocznych uroczystości Bożego Ciała do obejrzenia w Galerii Zdjęć. 

      W dniu 4 maja obchodzimy liturgiczne wspomnienie św. Floriana. Jest on patronem wykonawców zawodów związanych z ogniem: strażaków, hutników, koksowników, kominiarzy, garncarzy i piekarzy.
Tegoroczne obchody tego święta, będące świętem wszystkich strażaków z terenu gminy Klucze, odbyły się w dniu 07.05.2016 r. na boisku piłkarskim na kolbarskiej Skotnicy. Uroczystości rozpoczęły się od uroczystego wprowadzenia sztandarów wszystkich jednostek OSP z terenu naszej gminy. Następnie kapelan strażaków ziemi kluczewskiej, proboszcz parafii w Kwaśniowie ks. Marek Plebanek wraz z proboszczem parafii w Cieślinie ks. Mariuszem Wróbel koncelebrowali Mszę św. w intencji strażaków. W wygłoszonej homilii ks. M. Plebanek podkreślił poświęcenie załóg OSP, które zjawiają się w każdym miejscu, gdy tylko zachodzi taka potrzeba.

„Gdy obowiązek wezwie mnie, Tam wszędzie, gdzie się pali, Ty mi, o Panie siłę daj, Bym życie ludzkie ocalił. Pozwól, niech dziecko póki czas Z płomieni cało wyniosę, Przerażonego starca daj Ustrzec przed strasznym losem. Daj, Panie, czujność, abym mógł Najsłabszy słyszeć krzyk, Daj sprawność i przytomność, bym Ugasił pożar w mig. Swe powołanie pełnić chcę I wszystko z siebie dać: Sąsiadów, bliźnich w biedzie strzec I o ich mienie dbać. A jeśli taka wola Twa, Bym życie dał w ofierze, Ty bliskich mych w opiece miej. O to Cię proszę szczerze.” [autor nieznany, tłumaczenie Jolanta Kozak „Modlitwa strażaka”]

     Następnie z występem artystycznym wystąpiła młoda mieszkanka Kolbarku Anastazja Barczyk, która zarecytowała wiersz poświęcony strażakom. W kolejnym punkcie programu nastąpiło wręczenie odznaczeń wyróżniającym się druhom, zaś wszystkie jednostki wyróżnione zostały podziękowaniami wraz z małym upominkiem. Całość imprezy zwieńczyło wspólne biesiadowanie druhów strażaków oraz zaproszonych gości w remizie w Kolbarku.

     Zdjęcia z uroczystości strażackich do obejrzenia w Galerii Zdjęć.   

     W najbliższą niedzielę parafia nasza przeżywać będzie podwójną uroczystość. 8 maja to dzień, w którym nasza wspólnota przeżywa uroczystość odpustową – święto patrona naszego kościoła parafialnego, św. Stanisława Biskupa i Męczennika. W roku bieżącym, dodatkowo w dniu tym, jubileusz 25 lecia święceń kapłańskich obchodzić będzie nasz Ksiądz Proboszcz Mariusz Wróbel.

     Historia naszej parafii od najdawniejszych czasów związana jest z kultem św. Stanisława. Miejscowy lud już w dawnych czasach wspominał o rzekomej bytności świętego biskupa w Cieślinie i czcią otaczał miejsce jego odpoczynku, wznosząc w jego sąsiedztwie kaplice poświęcone św. Stanisławowi. Kiedy powstała pierwsza kaplica i ile ich było – na dzień dzisiejszy nie sposób powiedzieć. Rzeczą bezsporną jest fakt, że w roku 1725 w miejscu obecnego kościoła istniała kaplica, pustelnia i cmentarz grzebalny. Nie znamy obecnie szczegółów dotyczących nabożeństw odprawianych w tej kaplicy. W 1763 roku ówczesny dziedzic Walenty Męciński rozbiera istniejącą kaplicę, by dwa lata później, w roku 1765 wznieść nową, modrzewiową kaplicę. Pamięć o modrzewiowej kaplicy jest jeszcze żywa w opowiadaniach wśród okolicznej ludności, gdyż przetrwała ona do 1917 roku. Z dokumentów dziekańskich z 1833 roku dowiadujemy się, że biskup krakowski nadawał na okres 5 lat pozwolenia na odprawianie Mszy św. oraz nabożeństw na uroczystość św. Stanisława w dniu 8 maja. Reskryptem z dnia 17/29 lipca 1844 r. zmieniono status kaplicy w Cieślinie z publicznej na prywatną, dworską. Skutkowało do min. tym, że lud parafialny przez 2 kolejne lata pozostał bez nabożeństwa na św. Stanisława (pisze o tym pleban Wróblewski z Chechła w liście z dn. 07/19 kwietnia 1847 r.). Dzięki staraniom dziekana dekanatu olkuskiego ks. Józefa Kalasantego Ćwiklińskiego, występującego na wniosek plebana parafii w Chechle ks. Mikołaja Wiśniewskiego, Wysoki Konsystorz Generalny Diecezji Kielecko – Krakowskiej, na zasadzie Reskryptu Komisji Rządowej w dniu 6 maja 1847 roku udzielił „zgody (zezwolenia) na zawsze” („indult pro semper”) do odprawiania czasami Mszy Św. oraz wystawienia Najświętszego Sakramentu w dzień św. Stanisława biskupa. Uroczystości odpustowe ku czci św. Stanisława obchodzone są odtąd już stale, aż po dzień dzisiejszy.
     Sam odpust uważany był od najdawniejszych czasów (i dalej jest) za największy w okolicy, na który ciągnęli wierni z najdalszych zakątków. Materiały źródłowe używają w stosunku do niego następujących określeń: „… w którym co roku wielki odpust bywa.” (23.02.1823 r.), „… Nabożeństwo w miejscu lubianym, gdzie oni z ojcami i dziadami modlili się …” (07/19.04.1847 r.).

„Powołałeś mnie – powołałeś jak Piotra, rybaka o ciężkiej dłoni i miękkim sercu. Powołałeś jak Pawła rzuconego na ziemię w piach własnych grzechów. Jestem przy Twoim sercu, trwam pod płaszczem Maryi przytulony do jej serca. Jestem, a gdy Ty idziesz – idę za Tobą. Jestem i trwam, bo Ty mnie posłałeś.”

     Jubilare, znaczy radować się. I taka właśnie radość wypełni dodatkowo naszą świątynię w dzień odpustu parafialnego. W dniu tym nasz Ksiądz Proboszcz obchodził będzie jubileusz 25 lecia kapłaństwa. W dniu 15.06.1991 roku ks. Mariusz Wróbel odpowiedział Bogu „tak” na Jego słowa: „Pójdź za mną” i z rąk ks. biskupa kieleckiego Stanisława Szymeckiego przyjął sakrament święceń. Uroczystość ta będzie okazją podziękowania księdzu Mariuszowi za wszelkie dobro, które stało się naszym udziałem dzięki Jego służbie. Będzie to podziękowanie za Jego nieocenioną dobroć, za zrozumienie, troskę, obecność, za wspólne budowanie domu na skale mimo, iż piasek przesypuje się w klepsydrze czasu. Jednocześnie będziemy składać życzenia, aby Jego nauczanie prowadziło nas drogą, jaką wyznacza nam Chrystus, aby była ona zawsze pełna Bożej miłości, mądrego słowa i miłosierdzia. Zaś Duch Święty by zawsze wypełniał Jego serce, a łaska Boża towarzyszyła nieustannie.

     Uroczystości w dniu 08.05.2016 roku rozpocznie Msza św. o godz. 12:00, której przewodniczyć będzie ks. Jubilat, zaś homilie wygłosi ks. biskup Piotr Skucha. Po Mszy św. odbędzie się procesja eucharystyczna wokół kościoła, a następnie tradycyjna procesja do źródełka z figurą św. Jana Nepomucena.

     Zdjęcia z uroczystości odpustowych oraz jubileuszu 25 lecia kapłaństwa księdza proboszcza Mariusza Wróbel do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

     Niebawem rozpocznie się miesiąc maj, najpiękniejszy z miesięcy, bo to miesiąc pierwszych kwiat i świeżej zieleni. Ten to właśnie miesiąc nasi przodkowie w swojej pobożności już dawno temu postanowili ofiarować Matce Bożej – Najświętszej Maryi Pannie. To właśnie w maju gromadzimy się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i  figurach przydroznych by odprawiać Nabożeństwa Majowe, zwane potocznie majówkami. Podczas tych nabożeństw odmawia się lub odśpiewuje Litanię Loretańską (będącą hymnem na cześć Maryi) oraz modlitwę „Pod Twoją obronę”. Modlitwom tym towarzyszą przepiękne w swojej treści i melodyjności pieśni poświęcone Matce Bożej. W niektórych miejscowościach, zgodnie z przyjętą tradycją, w czasie tych nabożeństw czytane są rozważania, zaś zgromadzeni wierni odmawiają także Różaniec Święty, a całość często kończą Apelem Jasnogórskim. Nabożeństwo majowe w kościołach odprawiane jest z wystawieniem Najświętszego Sakramentu.

„Chwalcie łąki umajone, Góry, doliny zielone. Chwalcie, cieniste gaiki, Źródła i kręte strumyki! Co igra z morza falami, W powietrzu buja skrzydłami, Chwalcie z nami Panią Świata, Jej dłoń nasza wieniec splata. Ona, dzieł Boskich korona, Nad Anioły wywyższona; Choć jest Panią nieba, ziemi, Nie gardzi dary naszymi. Wdzięcznym strumyki mruczeniem, Ptaszęta słodkim kwileniem, I co czuje, i co żyje, Niech z nami sławi Maryję!” [o. Karola Antoniewicza, jezuita XIX w. ‘Chwalcie łąki umajone”]

     Historia Nabożeństw Majowych sięga V wieku, gdy to na Wschodzie ludzie zaczęli się gromadzić i śpiewać pieśni na cześć Matki Bożej. W Kościele zachodnim dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc maj poświęcić Maryi. W Polsce pierwsze nabożeństwo majowe wprowadzili w 1838 roku jezuici w Tarnopolu, zaś po około 30 latach stało się ono
popularne w całym kraju.

     Nabożeństwa Majowe niech będą dla nas okazją do spotkania z Matką Boga i z Nim samym. Poprzez modlitwę, piękne pieśni maryjne, czy też poprzez cichą osobistą rozmowę – możemy zawierzyć Matce Bożej nasze codzienne sprawy, ukazać jej nasze problemy i rozterki. Ona z matczyną miłością i troską przytuli nas do Swego Serca, pospieszy z pomocą i wyprowadzi na właściwą drogę. Poprzez wstawiennictwo u Swojego Syna wyjedna nam łaskę i miłosierdzie.

     Nabożeństwo Majowe w naszym kościele codziennie w miesiącu maju bezpośrednio po południowej Mszy Św. – w dni powszednie ok. godz. 18:00, zaś w niedziele ok. godz. 17:00.

     W sobotę 23 kwietnia 2016 r. w Golczowicach zorganizowane zostały przez Wójta Gminy Klucze, Lasy Państwowe w Olkuszu oraz Sołectwo Golczowice obchody 153 rocznicy Bitwy pod Golczowicami. Bitwa pod Golczowicami stoczona w dniu 22 kwietnia 1863 roku zapisała się w historii, jako powstańcze zwycięstwo odniesione przez oddział kpt. Anastazego Mossakowskiego nad rosyjskim oddziałem jazdy i rotą piechoty. Uroczystości rozpoczęły się od uroczystej Mszy św. oprawionej przy drewnianym krzyżu z pamiątkowym obeliskiem upamiętniającym zwycięska bitwę stoczoną pod Golczowicami. Liturgii – w której uczestniczył również dziekan dekanatu w Jaroszowcu ks. Marek Szeląg – przewodniczył proboszcz Parafii pw. Św. Stanisława w Cieślinie ks. Mariusz Wróbel. W wygłoszonej homilii poruszył on bardzo ważny problem pamięci o historii, historii narodu. Historia jest właśnie pamięcią, w tym przypadku pamięcią zbiorową. Pamięcią, dzięki której mogą istnieć narody i społeczności. „Naród zaś, który traci pamięć przestaje być Narodem – staje się jedynie zbiorem ludzi, czasowo zajmujących dane terytorium” [Józef Piłsudski].

„Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego.[…] Próbą dla tego umiłowania staje się każde zagrożenie tego dobra, jakim jest ojczyzna”. [św. Jan Paweł II „Pamięć i tożsamość”]

      Po skończonej Eucharystii u stóp krzyża wiązanki kwiatów złożyli: Wójt Gminy Klucze pan Robert Bień, Przewodnicząca Rady Powiatu w Olkuszu pani Małgorzata Węgrzyn, Poseł na Sejm RP pani Lidia Gądek, sołtys Golczowic oraz radni Gminy Klucze.
Następnie licznie zebrani mieszkańcy Golczowic i okolicznych miejscowości oraz zaproszeni goście przemieścili się na plac przy Świetlicy Wiejskiej w Golczowicach. Tutaj wszystkich przybyłych gości przywitał Wójt Gminy Klucze, po czym rozpoczęła się część artystyczna. Na część artystyczna składały się występy zespołu Ziemia Kluczewska oraz uczniów Szkoły Podstawowej w Jaroszowcu. Repertuar występów opierał się głównie na pieśniach patriotycznych, które jeszcze bardziej oddawały podniosły charakter obchodów. W trakcie występów panie z Koła gospodyń Wiejskich częstowały zebranych zalewajką z kiełbasą, ciastami z domowych wypieków oraz chlebem ze smalcem i ogórkiem. Całość imprezy zakończyła biesiada.

      Zdjęcia z obchodów 153 rocznicy Bitwy pod Golczowicami do obejrzenia w Galerii Zdjęć.

     W najbliższym tygodniu odbędą się główne obchody 1050 rocznicy chrztu Polski. Jak podają historycy najbardziej prawdopodobną datę tego wydarzenia był dzień 14  kwietnia 966 r. Zgodnie bowiem ze średniowiecznym zwyczajem, ceremonia taka odbywała się w Wielką Sobotę. O ile ze wskazaniem daty nie ma większych problemów, to już z podaniem miejsca, gdzie odbył się chrzest Polski nikt nie jest wstanie sobie poradzić. Historycy podają bowiem jedynie hipotetyczne, miejsca wskazując na Ratyzbonę, Kolonię, Czechy, Poznań, Gniezno czy też Ostrów Lednicki. Dzięki Siemowitowi, Lestkowi, Siemomysłowi i księciu Mieszkowi I powstało na przestrzeni lat między Odrą i Bugiem państwo polskie. Państwo powstałe ze zjednoczenia wielu plemion było różnorodne wewnętrznie, a jego mieszkańcy wyznawali różne pogańskie religie. Przyjęcie przez księcia Mieszka I chrztu było świadomym wyborem chrześcijaństwa dla całego państwa. Chrzest i erygowanie niezależnego biskupstwa zrównały Polskę z chrześcijańskimi krajami Europy i związały z zachodnim kręgiem kultury chrześcijańskiej. Mieszko I stał się równy innym władcom chrześcijańskim, umocnił też przez to swoją władzę. Stał się pomazańcem Bożym, Kościół głosił bowiem, że władza księcia pochodzi od Boga i każde wystąpienie przeciwko niej jest grzechem. Do Polski zaczęli przybywać duchowni, by ewangelizować pogańskie plemiona, uczyć prawd wiary i zasad chrześcijańskiej moralności. Na polskiej ziemi zaczęto wznosić kościoły i klasztory, które stały się ośrodkami życia intelektualnego, rozwijała się też sztuka szeroko dostępna w kościołach. Dzięki przyjęciu chrześcijaństwa zaczęło konsolidować się społeczeństwo, wśród którego coraz wyraźniej zaznaczała się świadomość narodowości polskiej i zakorzenienia we wspólnocie Kościoła i Europy. Przyjęcie jednej wiary sprzyjało religijnemu scaleniu państwa oraz jego społecznemu umocnieniu.

„Mówiąc bowiem o chrzcie, nie mamy na myśli tylko sakramentu chrześcijańskiej inicjacji przyjętego przez pierwszego historycznego władcę Polski, ale też wydarzenie, które było decydujące dla powstania narodu i dla ukształtowania się jego chrześcijańskiej tożsamości. W tym znaczeniu data chrztu Polski jest datą przełomową. Polska jako naród wychodzi wówczas z własnej dziejowej prehistorii, a zaczyna istnieć historycznie.” [św. Jan Paweł II „Pamięć i tożsamość”]

     Główne uroczystości 1050 rocznicy chrztu Polski odbędą się od 14 do 16 kwietnia w Gnieźnie i Poznaniu, miastach będących kolebką polskiej państwowości. Będą one miały uroczysty przebieg i charakter. Rozpoczną się 14 kwietnia o godzinie 11:00 w gnieźnieńskim seminarium duchownym, posiedzeniem Konferencji Episkopatu Polski z udziałem legata papieskiego kard. Pietro Parolina, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej oraz reprezentantów innych konferencji biskupich. O godzinie 14:45 na pobliskim Ostrowie Legnickim pod przewodnictwem Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka rozpocznie się ekumeniczna modlitwa z udziałem duchownych Kościołów chrześcijańskich zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej. Jednym z najważniejszych momentów nabożeństwa będzie wspólne wyznanie wiary. Centralnym punktem gnieźnieńskich obchodów jubileuszowych będzie Msza św. w katedrze gnieźnieńskiej pod przewodnictwem legata papieskiego kard. Pietro Parolina, z udziałem kardynałów, arcybiskupów i biskupów oraz najwyższych władz państwowych z prezydentem RP Andrzejem Dudą na czele. Uroczysta celebracja rozpocznie się o godzinie 17:15. Homilię podczas Mszy św. wygłosi Prymas Polski abp Wojciech Polak. Po błogosławieństwie końcowym słowo do uczestników liturgii skieruje także Prezydent RP Andrzej Duda. Transmisję Mszy św. z Gniezna przeprowadzi TVP 1 – początek o godz. 17:25.

     W Poznaniu obchody 1050 rocznicy chrztu Polski rozpocznie nocne czuwanie z 14 na 15 kwietnia przy ikonie Matki Bożej Częstochowskiej w kościele farnym. Następnie 15 kwietnia rano odbędzie się zebranie plenarne Konferencji Episkopatu w Gimnazjum Katolickim im. św. Stanisława Kostki. O godz. 12:00 w Sali Ziemi na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich rozpoczną się uroczyste obrady Zgromadzenia Narodowego na których z orędziem wystąpi Prezydent RP. Następnie w Filharmonii Poznańskiej zabrzmi jubileuszowe „Oratorium 966.pl”. Będzie to pierwsze w historii Zgromadzenie Narodowe poza Warszawą. Po jego zakończeniu, ok godz. 15:45 rozpocznie się procesja maryjna ulicami Poznania, z Fary do Katedry Poznańskiej na Ostrowie Tumskim, gdzie o godz. 17:00 rozpocznie się uroczysta Eucharystia. Ostatni dzień obchodów, sobota, 16 kwietnia będzie miał charakter wybitnie ewangelizacyjny. Najpierw w Seminarium Duchownym w Poznaniu po raz kolejny zbierze się polski Episkopat. Następnie o godz. 10:50 na poznańskim stadionie miejskim rozpocznie się jubileuszowe świętowanie pod hasłem: „Gdzie chrzest, tam nadzieja”. Zostanie tam odprawiona Msza św. z chrztem dorosłych i posłaniem wieńczącym centralne obchody jubileuszu. Wieczorem o godz. 19:00 w teatrze Muzycznym w Poznaniu, rozpocznie się historyczny quiz multimedialny „Człowiek 1050-lecia”, zaś o 19:45 – musical „Jesus Christ Superstar”.

     Obchody  jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski powinny być odkryciem przez dzisiejszego chrześcijanina, czym jest dla niego chrzest i jak ten dar ma on nieść w przyszłość. Jubileusz ten powinien być dla wszystkich wiernych w Polsce okazją do odnowy i pogłębienia świadomości chrzcielnej. Powinien pogłębić nasze życie duchowe, naszą tożsamość; abyśmy bardziej uświadomili sobie, co wynika z faktu, że zostaliśmy ochrzczeni.

     Obudził nas dzisiaj radosny głos wielkanocnych dzwonów głoszących „Alleluja !”. Od rana pozdrawiamy się wezwaniem: „Chrystus zmartwychwstał ! – Prawdziwie zmartwychwstał !”. Zmartwychwstanie jest podstawową prawdą i zasadą życia chrześcijańskiego. Jest triumfem nad śmiercią, małością i złem. Świadczy ono o potędze Prawdy – prawdy, która jest zdolna przemienić w proch każde kłamstwo. Jednocześnie uświadamia nam, że zwycięstwo prawdy musi być czasem poprzedzone pozornym sukcesem kłamstwa. Nie byłoby bowiem Zmartwychwstania bez ukrzyżowania.

„Budowniczowie śmierci Syna Człowieczego zabezpieczają grób strażą i pieczętują kamień. Często budowniczowie świata, za który Chrystus chce umrzeć, usiłowali położyć kamień ostateczny na Jego grobie. Ale kamień pozostaje zawsze odwalony z Jego grobu. Kamień: świadek śmierci – stał się świadkiem zmartwychwstania: „Prawica Pańska moc okazała”. [św. Jan Paweł II]

     Wszystkim naszym parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej składamy najserdeczniejsze życzenia. Niech Zmartwychwstały Chrystus da każdemu to, czego najbardziej potrzebuje: zdrowie chorym, radość smutnym, bezrobotnym pracę, skłóconym pojednanie. Niech otrze z Waszych oczu wszelką łzę, zaś trudne chwile przemieni w radość. Bo On zmartwychwstał – rzeczywiście zmartwychwstał ! Wesołego Alleluja !

     Ostatni tydzień Wielkiego Postu zapoczątkowany Niedzielą Palmową nosi nazwę Wielkiego Tygodnia. Tygodnia zwanego „wielkim” dla podkreślenia znaczenia tego okresu dla całego roku liturgicznego, okresu w którym dokonują się wydarzenia zbawcze. Rozpoczynająca go Niedziela Palmowa jest wspomnieniem uroczystego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy bezpośrednio przed Jego Męką i Śmiercią na Krzyżu. Na pamiątkę tego zdarzenia w dniu tym święcimy palmy oraz organizowane są uroczyste procesje. Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania – nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Kolejne trzy dni to tzw. Triduum Paschalne (Triduum Sacrum) – najważniejsze wydarzenie w roku liturgicznym kościoła katolickiego. Uobecnia się wtedy i uskutecznia misterium Paschy, to jest przejścia Jezusa z tego świata do Ojca. Przez sprawowanie tego misterium w znakach liturgicznych i sakramentalnych Kościół jednoczy się wewnętrznie z Chrystusem, swoim Oblubieńcem.

„Nikt ci niczego nie wyrzuca, nie wypomina; Tylko Pan Jezus wisi na krzyżu – i wszystko jest jasne. Bez kazania. Tylko wisi, a ty nie śmiesz oczu podnieść i popatrzeć na Niego. Bo czujesz, że jesteś podły, fałszywy, że okłamujesz innych, że jesteś leniwy, ordynarny, bardzo mały.” [ks. M. Maliński „Wisiał obok Niego” ze zbioru „Aby nie ustać w drodze…”.]

     Wielki Czwartek. Jest dniem ustanowienia sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa. W tym dniu we wszystkich kościołach wolno odprawić tylko jedną Mszę św. w godzinach wieczornych. Nazywamy ją „Mszą Wieczerzy Pańskiej”. Jedynie w kościołach katedralnych w tym dniu odprawia się dwie Msze św. Rano biskup koncelebruje, razem ze wszystkimi kapłanami z całej diecezji uroczystą Mszę św. z poświęceniem Krzyżma (oliwa zmieszana z balsamem, używane w sakramencie bierzmowania i w sakramencie chrztu) oraz oleju chorych. Na zakończenie uroczystości Ciało Chrystusa zostaje przeniesione do specjalnie przygotowanej kaplicy, zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwają wraz z Jezusem, wspominając Jego samotną modlitwę w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania.

     Wielki Piątek. Jest to dzień Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu nie odprawia się Mszy św. Liturgia zaprasza nas do rozważania biblijnego opisu męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża świętego. Po liturgii eucharystycznej Ciało Chrystusa przenosi się uroczyście do adoracji do tak zwanego Grobu Pańskiego. W Wielki Piątek – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60-go roku życia.

     Wielka Sobota. Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. W dniu tym nie odprawia się Mszy św. ani innych nabożeństw aż do Wigilii Paschalnej. Przez cały dzień, wierni nawiedzają Grób Pański i czuwają na modlitwie, pamiętając, że jest tam obecny pod osłoną chleba Uwielbiony i Zmartwychwstały Pan. W tym dniu tradycyjnie święci się pokarmy.

     Wielkanoc – Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Wielkanoc zaczyna się Wigilią Paschalną odprawianą już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, aż do Zmartwychwstania Jezusa. Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną. Procesja ta pierwotnie obchodziła cmentarz, który zwykle znajdował się w pobliżu kościoła, by oznajmić leżącym w grobach, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Ze względów praktycznych w wielu miejscach w Polsce (min. w naszej parafii) procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale przenoszona jest na niedzielny poranek.

     Uroczystości Triduum Paschalnego Męki i Zmartwychwstania Pańskiego w naszym kościele w Wielki Czwartek, w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę o godz. 18:00.

      Te jezuickie słowa „Ratuj Duszę Swoją” za sprawą „Gościa Niedzielnego” stały się hasłem przewodnim tegorocznego okresu Wielkiego Postu przeżywanego w Roku Miłosierdzia. Nie jest to hasło nowe, bo krzyże z takim napisem często stoją przy naszych drogach, a zwłaszcza bardzo często słowa te wyryte są na krzyżach misyjnych. Zapewne wielu z nas przechodzi obojętnie nie tyle obok krzyża, co tego napisu. A przecież tyle w nim prawdy o sensie naszego życia, tyle głębi myśli do rozwagi. W dzisiejszym, skomercjalizowanym świecie słowa te idą w poprzek współczesnym tendencjom. Kto by tam ratował duszę !. Cały wysiłek skierowany jest na ratowanie ciała. Sport, dieta, nowości medycyny, wszelkiego rodzaju programy profilaktyczne mają sprawić, że ciągle będziemy „piękni, zdrowi i młodzi”. Dusza tymczasem została zepchnięta na margines.
Przesłanie tegorocznego hasła jest niesamowicie ważne. Powinno on wyryć się w naszych sercach i z wielką mocą absorbować nasz rozum. Człowiek nie ma nic cenniejszego i ważniejszego w życiu od własnej duszy. Dusza jest najcenniejszym skarbem jaki otrzymaliśmy od Stwórcy i o ten skarb powinniśmy się troszczyć. Jezus pozwala nam wypływać na głębię i doświadczać srogich fal świata, ale nigdy nie pozwoli nam się utopić. Tylko Jezus nas ratuje. Tylko On ma tę moc, by wyciągnąć nas z bagna naszych grzechów i słabości. Jeśli ktoś myśli, że wygrzebie się z nich o własnych siłach, to z góry skazany jest na porażkę.

„– Jezus: Duszo w ciemnościach pogrążona, nie rozpaczaj, nie wszystko jeszcze stracone, wejdź w rozmowę z Bogiem swoim, który jest miłością i miłosierdziem samym. – Lecz niestety, dusza pozostaje głucha na wołanie Boże i pogrąża się jeszcze w większych ciemnościach. – Jezus wola powtórnie: Duszo, usłysz głos miłosiernego Ojca swego. Budzi się w duszy odpowiedź: Nie ma już dla mnie miłosierdzia. I wpada w jeszcze większą ciemność, w pewien rodzaj rozpaczy, który daje jej pewien przedsmak piekła i czyni ją całkowicie niezdolną do zbliżenia się do Boga. Jezus trzeci raz mówi do duszy, lecz dusza jest głucha i ślepa, poczyna się utwierdzać w zatwardziałości i rozpaczy. Wtenczas zaczynają się niejako wysilać wnętrzności miłosierdzia Bożego i bez żadnej współpracy duszy daje jej Bóg swą ostateczną łaskę. Jeżeli nią wzgardzi, już ją Bóg pozostawi w stanie, w jakim sama chce być na wieki. Ta łaska wychodzi z miłosiernego Serca Jezusa i uderza swym światłem duszę, i dusza zaczyna rozumieć wysiłek Boży, ale zwrócenie [się do Boga] od niej zależy. Ona wie, że ta łaska jest dla niej ostatnia, i jeżeli okaże jedno drgnienie dobrej woli – chociażby najmniejsze – to miłosierdzie Boże dokona reszty.” [św. s. M. Faustyna Kowalska „Dzienniczek”]

     Okazją do wejścia w rozmowę sam na sam z Bogiem miłosierdzia i ratowania swojej duszy są dla nas nabożeństwa wielkopostne (Droga Krzyżowa, Gorzkie Żale) oraz Rekolekcje Wielkopostne, które w naszej parafii odbędą się w dniach 06-08.03.2016 roku. Poprowadzi je ks. Rafał Chajduga, pracujący aktualnie na Ukrainie. Program rekolekcji wygląda następująco: 

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE
06-08.03.2016 r.

 Niedziela 06.03.2016 r.

8:00 – Msza Święta z nauką ogólną

10:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

12:00 – Msza Święta z nauką ogólną

16:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Poniedziałek 07.03.2016 r. (DZIEŃ SPOWIEDZI)

Spowiedź: pół godziny przed każdą Mszą Świętą

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką ogólną

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną

Wtorek 08.03.2016 r.

9:00 – Msza Święta z nauką ogólną

11:00 – Msza Święta z nauką dla chorych

15:00 – Msza Święta z nauką ogólną w Krzywopłotach

17:00 – Msza Święta z nauką ogólną (Zakończenie Rekolekcji).

      Najbliższa środa to Środa Popielcowa, zwana dawniej Wstępną Środą. W dniu tym rozpoczynamy Wielki Post, czas 40-dniowej pokuty (a licząc z niedzielami 46 dni). Początkowo Post trwał 40 godzin, a od V wieku 40 dni – na pamiątkę 40 dni postu Jezusa na pustyni i 40 lat błąkania się ludu wybranego po ucieczce z Egiptu.

      Ze Środą Popielcową związany jest od dawnych wieków obrzęd posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty. W trakcie posypywania głów popiołem, kapłan wypowiada słowa z Pisma Świętego. Ma do wyboru dwa zdania: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz !” (Rdz 3,19)” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię !” (Mk 1,15). Pierwsze z tych zdań uświadamia nam kruchość ludzkiego życia, nieuchronność śmierci. Jednocześnie słowa te uświadamiają nam naszą własną słabość i ułomność. Przypominają o przemijalności naszego życia, że tutaj na ziemi jesteśmy tylko czasowo, zaś doczesność zamienia się w proch niezależnie od naszej majętności i zajmowanej pozycji. Mamy więc troszczyć się o to co nie rozpada się w proch – o dobre czyny, czyny miłości i miłosierdzia. Zaś drugie z tych zdań przypomina nam, ile jeszcze mamy w sobie zła, jaka praca nas czeka. Nawrócenie dokonuje się przez sakrament pokuty i pojednania, gdzie Bóg oczyszcza nas z grzechów i umacnia w podejmowanych wysiłkach przemiany naszego życia. Człowiek nawracający się wierzy jakby nową wiarą w Ewangelię. Wierzy, że Jezus Chrystus żyje dziś i działa tu i teraz w Kościele. Wierzyć w Ewangelię, to nie tylko akceptować Boże słowo, ale także wypełniać to słowo.

Posypmy głowy popiołem, Uderzmy przed Panem czołem, Zapustne rozpusty na stronę, Wijmy cierniową koronę. Posypmy popiołem głowy, Bo głos sumienia surowy Do pokuty woła za grzechy, Na stronę teraz uciechy. Posypmy głowy popiołem, Módlmy się wszyscy już społem, Bo sąd Pański choć sprawiedliwy, Jest dla grzesznika straszliwy. Posypmy popiołem głowy, Bo już jest za nas gotowy Zbawiciel na męki, katusze, By nasze odkupić dusze. Posypmy popiołem głowy, By śmierci znak ten zmysłowy Grzech pochował na zawsze w grobie I wzniósł nas. Panie, ku Tobie. Posypmy popiołem głowy, Abyśmy z Chrystusem społem Wszyscy odrodzeni powstali I hymn Mu chwały śpiewali. [źródło: „Rok Boży w liturgii i tradycjach Kościoła świętego”, Katowice, 1931 r.]

      W Środę Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych natomiast obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii (chociaż jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny). 

      Środa Popielcowa ogłoszona została ponadto przez papieża św. Jana Pawła II dniem modlitwy o pokój na całym świecie.

      Przygotowując się do do owocnego przeżycia świąt Wielkiejnocy postarajmy się wygospodarować trochę czasu na udział w Gorzkich Żalach, Drodze Krzyżowej, Rekolekcjach Wielkopostnych, czy też na systematyczną lekturę Pisma Świętego. Spróbujmy się schronić przed gwarem i hałasem codziennego życia, zostać sam na sam z Bogiem i z samym sobą. W tym klimacie bliskości i ciszy wsłuchajmy się w Jego głos – głos, który będzie przemawiał do naszego serca. 

      W Środę Popielcową Msze św. w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

     Zbliża się 40 dni od Narodzenia Pana Jezusa. Niebawem, bo już 2 lutego, obchodzić będziemy święto Ofiarowania Pańskiego, zwane także jako epifania – czyli ukazanie, objawienie, olśnienie. W polskiej tradycji dzień ten obchodzony jest jako Święto Matki Bożej Gromnicznej. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia. Zgodnie bowiem z prawem żydowskim, będącym pamiątką ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej, każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą 5 syklów (równowartość zarobku za 20 dni). Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka. W okresie 40 dni po narodzeniu syna (i dwa razy dłuższym przy narodzeniu córki) nie mogła ona stawiać się w miejscach publicznych. Gdy upłynął ten termin matka była zobowiązana złożyć ofiarę z baranka i młodego gołębia lub z synogarlicy, jako ofiarę dla Boga. Jeśli jej na to nie pozwalało zbyt wielkie ubóstwo – zamiast baranka prawo dopuszczało ofiarowanie drugiego gołębia lub synogarlicy. Fakt, że Maryja i Józef złożyli synogarlicę, świadczy, że byli bardzo ubodzy.

„Tak jak ci, którzy w Gromniczną ze świecami wracają do domu, strzegąc, aby płomień nie zgasł – przez jednych wyśmiewani, przez drugich podziwiani, przez innych obserwowani z ciekawością, sami nie zwracają uwagi na to, ale cieszą się, że mają światło, ale radują się, gdy potrafią je donieść do domu. Tak i ty idziesz z wiarą w Boga przez życie, osłaniasz ją, aby nie zgasła, korzystasz z jej światła – przez niektórych wyśmiewany, przez innych podziwiany, cieszysz się, że wierzysz i pragniesz tylko donieść wiarę swoją do domu Ojca.” [Ks. M. Maliński „W rękach waszych” ze zbioru „Aby nie ustać w drodze …”.]

      W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na ręce swoje Pana Jezusa i wypowiedział prorocze słowa: „Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela” (Łk 2, 32). Stąd też w dniu tym podczas nabożeństw święci się duże woskowe świece, zwane gromnicami oraz urządzane są uroczyste procesje z zapalonymi świecami. Polacy widzą w Matce Bożej Gromnicznej Tę, która sprowadziła na ziemię niebiańskie Światło i która nas tym Światłem broni i osłania od wszelkiego zła. Powróciwszy dawniej z kościoła gospodarz zapaloną gromnicą błogosławił swoje pola, podwórze i zwierzęta. Kopcił znak krzyża na powale, aby zabezpieczyć dobytek od gromów, nawałnic i gradów. Poświęcone gromnice przechowywano nad obrazami świętych, posługując się nimi w ważnych i groźnych momentach życia. Miały one chronić domowników od gromów i wszelkich niebezpieczeństw. Z zapaloną gromnicą wychodziło się naprzeciw kapłana niosącego choremu ostatnią posługę, a w chwili śmierci dawało konającemu gromnicę do ręki, by uprosić dla niego wstawiennictwo Matki Boskiej oraz by na wzór „roztropnych panien” wyszedł on z płonącą lampą na spotkanie swego Oblubieńca. W czasie burzy i gromów stawiana była zapalona gromnica w oknie, przed obrazem Najświętszej Panny lub na stole, przy którym gromadzili się domownicy. Z dawien dawna uważano Matkę Boską Gromniczną za opiekunkę zagród i ludzi, chroniącą przed napaścią wilków. Ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny okres Bożego Narodzenia.

     W dniu tym kościół powszechny obchodzi także ustanowiony przez św. Jana Pawła II w 1997 roku Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach zakonnych, stowarzyszeniach życia apostolskiego i instytutach świeckich. Pamiętajmy o nich w podczas naszej modlitwy w tym dniu.

     W święto Ofiarowania Pańskiego Msze św. z poświęceniem Gromnic w naszej parafii o godz. 9:00 i 17:00 (kościół) oraz o 15:00 (Krzywopłoty).

      Okres Świąt Bożego Narodzenia to czas spokoju, miłości i pojednania. Tradycyjnie już w okresie tym łamiemy się opłatkiem, składamy sobie życzenia, śpiewamy kolędy, a także wystawiane są szopki i jasełka. I właśnie z jasełkami zawitali w progi naszego kościoła młodzi aktorzy. W dniu 10 stycznia 2016 roku po skończonej Mszy Świętej o godz. 12:00 uczniowie Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz Gimnazjum im. Legionistów Józefa Piłsudskiego w Bydlinie wystąpili w naszym kościele z przedstawieniem jasełkowym. Przypomnieli nam biblijne wydarzenia związane z przyjściem Jezusa na świat. Tekst opowieści o Bożym Narodzeniu przeplatany był kolędami i pastorałkami odśpiewanymi przez małych aktorów.

       To już nie pierwszy występ młodych artystów ze szkół w Bydlinie w naszej świątyni (i mamy nadzieję, że nie ostatni !). Podobnie jak poprzednimi razy występ bardzo się podobał. Po jego zakończeniu młodzi wykonawcy zostali nagrodzeni gromkimi brawami oraz drobnymi, słodkimi upominkami. Wszystkim aktorom, którzy włożyli wiele serca w swój występ, oraz paniom katechetkom, które przygotowały świąteczną inscenizację, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać !
      Więcej zdjęć z Jasełek Bożonarodzeniowych można oglądać w Galerii Zdjęć.

       Ponad dwa tysiące lat temu wydarzyła się niezwykła rzecz. Bóg w osobie Syna, opuścił swój tron w niebie i narodził się, jako człowiek – Jezus. Dziś cały świat, w ten czy inny sposób, na chwilę się zatrzymuje, by uhonorować to wielkie wydarzenie. Jedni czynią to świadomie, inni całkowicie ignorując to, co jest treścią tych świąt. Bez względu jednak na osobisty stosunek każdego człowieka do samego Jezusa, te święta to czas, gdy na nowo chrześcijanie głoszą całemu światu: Dwa tysiące lat temu wydarzył się cud. Bóg tak nas pokochał, że osobiście przyszedł na świat. Narodził się nam Zbawiciel – Jezus Chrystus. 

      Ten świąteczny czas jest dobrym momentem weryfikacji naszej postawy wobec Jezusa. Jeśli nie wierzysz w Jezusa, to co świętujesz? Jeśli wierzysz, to kim On dla ciebie jest? Jak go czcisz? O czym myślisz, świętując Boże Narodzenie? Czy na pewno o Jezusie, którego chcąc nie chcąc, symboliczne „urodziny” właśnie obchodzisz? Niech te pytania będą dla każdego z nas bodźcem do refleksji w nadchodzącym, świątecznym okresie.

„Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia? Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie? Dlaczego śpiewamy kolędy? Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa. Dlatego, żeby podawać sobie ręce. Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie. Dlatego, żeby sobie przebaczać.” [ks. Jan Twardowski „Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia?”]

      Z okazji Dnia Narodzenia Pańskiego, wszystkim parafianom, sympatykom i gościom naszej strony internetowej, składamy życzenia radosnego odkrywania prawdy, że „Bóg zawsze jest z nami”. Niech Słowo zamieszka naprawdę między nami, niech wprowadza ład w nasze życie i daje nam moc, abyśmy potrafili sprostać godności dzieci Bożych, współuczestników Boskiej natury. Wszystkim życzymy błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia.

      Adwent to okres „radosnego” oczekiwania. Ale w tym słowie „radosnego” nie chodzi o radość, jaką zapewniają nam „imprezy” i różne domy handlowe. Tu chodzi o radość, że Ktoś wyjątkowy nadchodzi. W przypadku Adwentu tym Kimś jest Boże Dzieciątko. Jakże można czekać na Jego narodzenie, kiedy się jest zanurzonym w hałasie i bieganinie aż do samych świąt? Wtedy najprawdopodobniej nie zdążymy się zatrzymać i nie zauważymy Jego cichego przyjścia w święta do naszych rodzin i serc. Tymczasem w Adwencie chodzi o radość z tego, że Pan jest blisko. Im bliżej jest On w tajemnicy Swojego narodzenia, tym większą radość niesie nam każdy dzień oczekiwania, ale pod warunkiem, że wśród codziennych zajęć stać nas będzie na wyciszenie się choćby na chwilę. Ta radość wzrastać będzie w nas razem z oczekiwaniem, aby dosięgnąć swojego najwyższego punktu w noc Bożego Narodzenia, kiedy w czasie pasterki znowu zaśpiewamy, głosząc całemu światu, że Bóg się rodzi …

      Dziś, gdy świat wokół nas zdaje się nie myśleć o niczym więcej, jak tylko o kupowaniu, jedzeniu i użyciu, zechciejmy przygotować się duchowo na przyjście Dzieciątka Jezus. Nie zamykajmy przed nim drzwi swoich serc, jak niegdyś mieszkańcy Betlejem. Otwórzmy je szeroko, przyozdóbmy drobnymi wyrzeczeniami i dobrymi uczynkami. Wtedy Dziecię Jezus narodzi się w naszym sercu i będzie naszym najmilszym Gościem, a my naprawdę przeżyjemy radosne święta Bożego Narodzenia.

„Nie zobaczysz św. Józefa, ani Najświętszej Panny, ani Pana Jezusa. Nie usłyszysz aniołów śpiewających, a co najważniejsze, nie przeżyjesz faktu, że On dla Ciebie się narodził. Dostrzeżesz tylko choinkę, zawieszoną kolorowym bańkami, może jeszcze stół wigilijny z białym obrusem i może usłyszysz kolędy, ale one ci i tak niewiele powiedzą. Po świętach pozostanie ci niesmak, jak po utrudzeniu, które nie dało rezultatu. Nie zobaczysz Pana Boga – jeśli nie będziesz na niego czekał.” [ks. M. Maliński „Będziecie patrzyć, a nie ujrzycie” ze zbioru „Aby nie ustać w drodze…”]

Rekolekcje Adwentowe
w naszej Parafii odbędą się w dniach 18 – 20.12.2015 roku.
Poprowadzi je ks. Łukasz Małkiewicz z Siewierza.

 Piątek – 18.12.2015 r.
9:00 Msza św. z nauką
Od godz. 10:00 odwiedziny chorych z Komunią św.
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Sobota 19.12.2015 r. (Dzień spowiedzi)
9:00 Msza św. z nauką
11:00 Msza św. z nauką
15:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
17:00 Msza św. z nauką

Spowiedź Święta pół godziny przed Mszą św.
8:30 – 9:00
10:30 – 11:00
14:30 – 15:00 Krzywopłoty
16:30 – 17:00

Niedziela – 20.12.2015 r.
8:00 Msza św. z nauką
10:00 Msza św. z nauką – Krzywopłoty
12:00 Msza św. z nauką
16:00 Msza św. z nauką na zakończenie rekolekcji.

      Niebawem rozpocznie się Adwent – czas radosnego oczekiwania na narodzenie Pana Jezusa. To czas szczególny, czas w którym człowiek uświadamia sobie wielką miłość Boga. To czas kiedy oczekujemy na najważniejsze zdarzenie w historii człowieka – Boże Narodzenie. To wyjątkowy czas dla chrześcijan, będący równocześnie czasem refleksji i przygotowania serca na przyjecie w nim Bożej Dzieciny. Samo słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego „adventus”, które oznacza przyjście, przybycie. Na adwent składają się cztery niedziele adwentowe, w pierwszą z nich rozpoczyna się w kościołach chrześcijańskich nowy rok liturgiczny. Adwent z punktu widzenia liturgii Kościoła katolickiego możemy podzielić na dwa okresy.  W pierwszym okresie trwającym od od początku adwentu do 16 grudnia akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście Chrystusa na końcu świata, natomiast ostatni tydzień adwentu (od 17 do 24 grudnia) to czas bezpośredniego przygotowania do narodzenia Chrystusa, przez które Bóg wypełnia wszystkie obietnice złożone w historii.

      Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Jest to codzienna Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny (kiedyś przed świtem). Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją czekają na wybawienie, jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela. Nazwa „roraty” pochodzi od pierwszych słów łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – „Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę).

„Goście idą. Już się zbliżają: Matka Najświętsza ze świętym Józefem, pasterze – proste chłopy – mający w oczach jeszcze widzenie Aniołów, a w uszach śpiewy niebiańskie, trzej Mędrcy ze Wschodu wpatrzeni w gwiazdę. Za chwilę wszyscy zapukają do drzwi twojej gospody. A u ciebie pełno: oszuści, włóczęgi, niebieskie ptaki, urodzeni w niedzielę, bawidamki, rozpustnicy, cwaniacy, donosiciele. Krzyki, przekleństwa, wulgarne śpiewy, po katach trwa handel rzeczami niewiadomego pochodzenia, na ławach śpią pijacy pijackim snem. A w całym twoim domu bałagan, brud, zaduch. Co powiesz, gdy usłyszysz pukanie? Przecież nie wprowadzisz ich do takiego gnoju. Z łbem rozczochranym, brudny, rozchełstany, wyjdziesz do bramy. Odgarniesz zmierzwioną czuprynę, głowa ci jeszcze będzie pękała od wczorajszego przepicia. Co powiesz, gdy zobaczysz Matkę Najświętszą i świętego Józefa proszących o nocleg. Tylko jedno: miejsca nie ma. Ale goście dopiero się zbliżają. Usuń póki czas ze swojego domu niecnych biesiadników, otwórz szeroko okna i drzwi, niech wejdzie świeży powiew wiatru, wyszoruj podłogę i ławę. Posprzątaj. Na stoły połóż czyste obrusy. Umyj się, włóż szatę godową. Żebyś – gdy zapukają – mógł ich do wnętrza zaprosić. Żeby się twój dom zapełnił Świętą Rodziną, ludźmi serdecznymi i mądrymi Magami. Żeby się odmieniło życie twoje.” [ks. M. Maliński „”Porodzi Syna” ze zbioru „Góry przenosić”]

      Boże Narodzenie coraz bliżej… Maryja i Józef wędrują do Betlejem, ponieważ cesarz August zarządził powszechny spis ludności. Józef pochodził z Nazaretu, dlatego też musiał zostać spisany w Betlejem. Jak się później okazuje, nie tylko dlatego…
My również wędrujemy przez całe nasze życie. Tylko dokąd? Gdzie jest nasze Betlejem? Czy podejmujemy to wyzwanie, ten trud (jak Maryja w zaawansowanej ciąży), aby do niego dotrzeć? A jeśli nie chcemy skierować się do Betlejem, to gdzie ma się dla nas narodzić Chrystus ?

      Niech czas Adwentu będzie czasem większej modlitwy, zadumy, czasem w którym uczynimy jakieś postanowienia adwentowe, czasem, który przybliży nas do Chrystusa.
W naszym kościele Roraty odprawiane będą od poniedziałku do soboty o godz.17:00. Nie zmarnuj szansy, aby jeszcze mocniej umocnić się w wierze i godnie przygotować się na przyjście Pana.

      Już niebawem, 1 listopada obchodzić będziemy uroczystość Wszystkich Świętych. Dzień ten kojarzy się nam głównie z cmentarzem, z grobami bliskich osób na których zapalamy znicze, czy też stawiamy wiązanki kwiatów. Dla części osób dzień ten kojarzy się z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Dla większości ludzi święto Wszystkich Świętych kojarzy się ze smutkiem. Wspominamy naszych bliskich, żałując, że już ich nie ma z nami, że leżą zakopani gdzieś głęboko pod ziemią. Ale tak nie powinno być. Już sama nazwa „święto” wskazuje nam, że mamy do czynienia z czymś radosnym. Powinniśmy świętować – cieszyć się, radować. Kościół w tym dniu oddaje cześć tym wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym jeszcze na ziemi wskazuje drogę, która ma zaprowadzić ich do świętości. Dzień ten jest świętem wszystkich zbawionych – nie tylko tych wyniesionych na ołtarze, ale też „zwykłych ludzi”, wśród których mamy nadzieję, że są też nasi bliscy. W dniu tym powinniśmy się cieszyć się z ich szczęścia, a dzięki wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas swoją opieką, możemy żyć w nadziei Bożej – że my też możemy kiedyś cieszyć się chwałą w domu Ojca Niebieskiego.

„Gdy stajesz przy grobie twojego bliskiego, pytaj go, co było warto w jego życiu. Niech ci tej jedynej łaski udzieli w zamian za twoją pamięć o nim. Pytaj na to, żebyś potrafił sam sobie odpowiedzieć, co w życiu naprawdę warto – żeby on pomógł ci zdobyć tę mądrość życiową, której ci wciąż brak i której do śmierci nie będziesz miał dosyć.” [ks. Mieczysław Maliński „Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” ze zbioru „Góry przenosić”]

      2 listopada natomiast obchodzić będziemy Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, w tradycji polskiej dzień ten jest nazywany Dniem Zadusznym lub rzadziej „zaduszkami”. Kościół w tym dniu wspomina zmarłych pokutujących za grzechy w czyśćcu. Chodzi więc o tych, którzy nie mogą wejść do Królestwa Niebieskiego, gdyż mają pewne długi do spłacenia Bożej sprawiedliwości. Cała wspólnota Kościoła przychodzi z pomocą duszom czyśćcowym zanosząc w tym dniu prośby przed tron Boży. Aby przyjść z pomocą zmarłym pokutującym w czyśćcu, żyjący mogą w tych dniach uzyskać i ofiarować odpusty zupełne. Nabożeństwo za dusze czyśćcowe zanosimy nie tylko w tym dniu. Pomocą dla dusz cierpiących w czyśćcu są też uroczyście urządzane pogrzeby, często zamawiane Msze św. w intencji zmarłych, Msze św. gregoriańskie czy też zwykła modlitwa ofiarowana w tej intencji.

      Porządek nabożeństw w tych dniach w naszej wspólnocie parafialnej:
Niedziela 1 listopada 2015 roku:
• godz. 8:00 – Msza św. w kościele,
• godz. 11:15 – z kościoła wyruszy procesja na cmentarz grzebalny. Po przyjściu na cmentarz procesja po cmentarzu grzebalnym z modlitwą za zmarłych. Zakończenie procesji przy ołtarzu. Msza św. ok. godz 12:00 z kazaniem zakończy uroczystość na cmentarzu,
• nie ma w tym dniu Mszy św. w Krzywopłotach o godz. 10:00 oraz Mszy św. popołudniowej o godz. 16:00.
Poniedziałek 2 listopada 2015 roku:
• godz. 9:00 Msza św., a po niej procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych,
• godz. 16:30 różaniec za zmarłych, a po nim Msza św. (ok. godz. 17:00).

      W dniu Wszystkich Świętych przy wejściu na cmentarz będą zbierane ofiary na odnowienie pomnika na grobie śp. ks. Jana Opałacza, proboszcza naszej parafii w latach 1935 – 1949. Więcej informacji na temat tego kapłana można znaleźć w zakładkach Duszpasterze oraz Historia Parafii. Bóg Zapłać !

     W dniu 25 października 2015 roku w naszym kościele, po skończonej Mszy św. o godz. 12:00 uczniowie Szkoły Podstawowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz Gimnazjum im. Legionistów Józefa Piłsudskiego w Bydlinie wystąpili z przedstawieniem o świętych. Młodzież występująca w przedstawieniu przypomniała nam osoby, którym poprzez miłość do Boga i bliźniego dane było osiągnąć chwałę obcowania z Ojcem Niebieskim. Przedstawienie to było jakby zapowiedzią czekającego nas już za tydzień święta Wszystkich Świętych, a więc dnia w który oddajemy cześć wszystkim tym, którzy już weszli do chwały niebieskiej. 

„Młodzi, nie lękajcie się świętości! Wzbijajcie się na wysokie szczyty, bądźcie pośród tych, którzy pragną osiągnąć cele godne synów Bożych.” [Jan Paweł II – Orędzie na VI Światowe Dni Młodzieży, 15.08.1990 r.]

     Cecha świętości może być częścią każdego z nas i tylko od nas zależy, czy chcemy być wielcy w swej małości, czy mali w swej wielkości. Jeżeli dostrzeżemy dobro w sobie i w drugim człowieku, jeśli wprowadzimy w swoje życie wartości, które pozwolą nam odrzucać kolejne ludzkie pryzmaty, jeśli za sobą zostawimy gniew, egoizm i zazdrość – to będzie nasz początek długiej drogi doskonalenia swej osoby. A od takich drobiazgów zaczynają się rzeczy wielkie !

     Wszystkim osobom biorącym udział w przedstawieniu oraz paniom katechetkom, które go przygotowały, składamy serdeczne podziękowania. Bóg Zapłać !
Więcej zdjęć z zaprezentowanego przedstawienia można oglądać w Galerii Zdjęć.

      Październik tradycyjnie poświęcony jest modlitwie różańcowej. Różaniec, pierwotnie znany pod nazwą Psałterza Najświętszej Maryi Panny, sięga swoimi korzeniami do XII wieku. Pierwsi pustelnicy wyznaczali sobie do codziennego odmawiania pewne ilości modlitw. Ułatwiali to sobie, posługując się sznurkami z węzełkami lub sznurkami z pętelkami lub kawałkami drewna. Taki różaniec podobno posiadał św. Pachomiusz i św. Benedykt z Nursji. Zaś sama nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika, uważanego powszechnie za ojca różańca. Legenda głosi że Matka Boża objawiła się Dominikowi i poleciła mu, aby odmawiał Psałterz Najświętszej Maryi Panny, czyli modlitwy złożonej ze 150 Zdrowaś Maryjo i 15 Ojcze Nasz. Dominik posłuchał Maryi, głosił słowo i przeplatał je rozważaniem połączonym z odmawianiem różańca. Odmawianie Psałterza Najświętszej Maryi Panny porównywano do ofiarowania Matce Bożej 150 róż, dlatego tę modlitwę nazwano „wieńcem z róż”, czyli różańcem. Dominik Alamus a la Roche ustalił liczbę 150 modlitw Zdrowaś Maryjo na wzór Księgi Psalmów, które podzielił na dziesiątki, każda przeplatana modlitwą Ojcze Nasz. Z czasem zaczęto łączyć odmawianie modlitwy z rozważaniem tajemnic z życia Chrystusa i Maryi. W wieku XVI ostatecznie ustalono 15 tajemnic, podzielonych na 3 części (Radosne, Bolesne i Chwalebne). Tak było do roku 2002, kiedy to Jan Paweł II dodał część IV różańca świętego – Tajemnice Światła.

„Bardzo lubię różaniec. Wydaje mi się, że przede wszystkim uczy on nas cierpliwej, nieustannej modlitwy. Pozornie jest modlitwą ciągle powtarzanych słów, a jednak uczy modlitwy bez słów. Niektórzy uważają, że przy różańcu trzeba rozważać tajemnice i być po trochu kaznodzieją, teologiem, katechetą. Tymczasem modlitwa różańcowa przypomina mi dziecko trzymające się spódnicy, bo czuje się bezpieczne, zadbane. Tamten różaniec odmawiany w kościele przypomniał mi kogoś, kto ustawicznie puka do drzwi, do okna i chociaż one się nie otwierają, puka nadal cierpliwie. Cierpliwość, wytrwałość tej modlitwy są czymś niezwykłym. Jest to modlitwa i ludzi śpiących, i umierających, i zupełnie zmęczonych”. [ks. Jan Twardowski]

      Ilekroć Maryja chciała przekazać światu swoje orędzie, objawiała się wybranym ludziom (najczęściej dzieciom) z różańcem w ręku i usilnie zachęcała do jego odmawiania. Tak było w Lourdes w roku 1858, tak było w Fatimie w roku 1917, tak było Meksyku czy Gietrzwałdzie i wielu innych miejscach. Wynika z tego, że modlitwa różańcowa jest dla Maryi szczególnie miła, a dla człowieka bardzo skuteczna. Wyrosła ona z Ewangelii i jest jej streszczeniem.

     Różaniec to z pozoru zwykła modlitwa. Modlitwa długa i nużąca. Ale tak nie jest ! Różaniec to nie jest zwykła modlitwa – to sposób na życie.  Odmawiając różaniec oddajemy wszystkie nasze radości i smutki – całe nasze życie – Maryi. Gdy zwracamy się do Niej z ufnością, możemy być pewni, że Ona wstawi się za nami u Swojego Syna – Jezusa Chrystusa. Różaniec jest zatem modlitwą zawierzenia, która kieruje nas przez Maryję do Jezusa. Odmówienie jednej części różańca trwa 25 minut… To jedyne 25 minut z 1440, jakie otrzymujemy od Boga każdego dnia.
Spróbuj i Ty porozmawiać z Maryją trzymając w ręku różaniec.
Nabożeństwo różańcowe w naszej parafii przez cały miesiąc październik – w dni powszednie o godzinie 17:00, zaś w niedziele – po południowej Mszy św. odprawianej o godzinie 16:00.

      Za nami kolejna – XIV Diecezjalna Pielgrzymka do Sanktuarium Matki Boskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pielgrzymka zainicjowana przez nieżyjącego już ks. Henryka Januchtę oraz wiernych z dekanatu olkuskiego, z czasem stała się udziałem wiernych z całej Diecezji Sosnowieckiej. W dniu 19 września 2015 roku po raz drugi uczestniczyli w niej przedstawiciele naszej parafii, wsparci w tym roku przez małą grupę wiernych z Parafii pw. św. Małgorzaty w Bydlinie. W sumie w tegorocznym pielgrzymowaniu do Kalwaryjskiej Pani uczestniczyło 48 osób wraz z ks. proboszczem Mariuszem Wróblem.

„Najczęściej przybywałem tutaj sam, tak żeby nikt nie wiedział, nawet kustosz klasztoru. Kalwaria ma to do siebie, że się można łatwo ukryć. Więc przychodziłem sam i wędrowałem po dróżkach Pana Jezusa i Jego Matki, rozpamiętywałem ich najświętsze tajemnice. To jest zupełnie przedziwna rzecz – te dróżki… Zawsze, kiedy tu przychodziłem, miałem świadomość, że zanurzam się w tym właśnie rezerwuarze wiary, nadziei i miłości, które naniosły na te wzgórza, na to sanktuarium, całe pokolenia Ludu Bożego ziemi, z której pochodzę, i że ja z tego skarbca czerpię. Nawet niewiele dodając od siebie – czerpię… I zawsze też miałem tę świadomość, że owe tajemnice Jezusa i Maryi, które tu rozważamy, modląc się za żywych lub za zmarłych, są istotnie niezgłębione.” [Jan Paweł II – Kalwaria Zebrzydowska, 07.06.1979 r.]

      Swoje pielgrzymowanie wierni rozpoczęli w bazylice kalwaryjskiej, gdzie najpierw wszystkich zgromadzonych pozdrowił i przywitał kustosz Sanktuarium, a następnie miała w niej miejsce uroczysta Msza Święta, której przewodniczył oraz wygłosił homilię Ksiądz Biskup Grzegorz Kaszak. Następnie pątnicy wyruszyli na Dróżki. Wiernym z naszej parafii dane było przemierzać Dróżki Pana Jezusa. W trakcie Dróżek zatrzymywaliśmy się przy wszystkich 28 stacjach, przy których piękne, kruszące serca rozważania prowadził ojciec z zakonu Bernardynów. Kolejne stacje spinały odmawiane dziesiątki różańca, pieśni oraz modlitwy ordynowane przez prowadzącego. Po zakończeniu pielgrzymowania po kalwaryjskich Dróżkach, wszyscy zadowoleni zajęliśmy miejsca w autokarze obiecując, że za rok powrócimy tu ponownie !

      A więc czekamy – do 10 (lub 17) września 2016 roku !
A póki co – ks. proboszcz zaprasza wszystkich na Mszę św., która odprawiona zostanie w naszym kościele, w poniedziałek 28 września 2015 roku o godzinie 16:30 w intencji wszystkich pielgrzymów i ich rodzin.
Zdjęcia z Pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej – od oglądnięcia w Galerii Zdjęć.